Judas Priest - Ram It Down (1988)

Terug uit de kast ermee, zie mijn bericht van 17 januari 2009, onder het motto “het is alweer lang geleden, waarom niet”. Na afloop van dit album kon ik mezelf nog maar eens voor de kop slaan en ik moet nochtans zo kalm mogelijk blijven op doktersbevel. Dit album heeft mijn bloeddruk en hartslag omhoog gejaagd om de verkeerde redenen!

Walgelijk galmend (en ik kan er nochtans redelijk tegen) drum- en gitaargeluid op een ondermaats Judas Priest album en godzijdank voor mijn geldbeurs dat dit destijds ook door mij uit de uitverkoopbakken werd geplukt voor een habbekrats want meer is dit album niet waard. Het gevoel blijft zoals ik destijds schreef – ik citeer: “Muzikaal is alleen het titelnummer top en verder heb je nog Hard as Iron, Blood Red Skies, Johnny B. Goode en dat is het zowat. De rest is van een beschamend niveau.”

Kwade momenten? Er zijn er heel wat. De kinderachtige teksten, zelfs overdreven voor hun doen. Soms is het echt groen lachen bij het volgen op het tekstvel. Rob, kon je echt niet beter? Het ronduit degoutante geluid op Love Zone, hoor eens die drums, en het kelderniveau van de meeste songs. Best dat we nog het gitaarwerk hebben van de heren Downing en Tipton, of ik ging helemaal ontploffen van colère.

Leg dit misbaksel maar eens naast een aantal van hun topwerken (we kennen ze allemaal). Dit is een flopwerk en dan te bedenken dat het oorspronkelijk de bedoeling was om dit samen met Turbo als dubbelalbum uit te brengen. Mooiste moment van deze plaat? De laatste noot vaneigens. Raar hoe al die topgroepen toch ooit één of twee keren met hun smoel tegen een massieve muur moeten kletsen.

Uit de cd-kast van m’n vader is dit het eerste album van Priest dat ik volledig beluister (ken al wel een behoorlijk aantal nummers van andere albums). De teksten op het album zijn bij tijd en wijle best wel slecht. Ook vind ik Halfords stem af en toe ‘over het randje’ gaan. Het gitaarwerk is over het algemeen wel in orde, maar niet al te vaak interessant.

Het titelnummer hoort tot het beste wat Priest heeft uitgebracht, lekkere riff, goede solo, lekker meebrullen. Niks mis mee. Heavy Metal vind ik behoorlijk irritant (de manier waarop Halford zingt en dat refrein ... bah. ‘Love Zone’ en ‘Come and Get It’ vind ik ook weinig aan. ‘Hard as Iron’ is wel een goed nummer: goede riffs, goede zang, goede solo. Het langste nummer, ‘Blood Red Skies’, begint met een lekker sfeervol intro. Dit nummer is met het eerste het beste van dit album. De laatste vier nummers kunnen me eigenlijk allemaal gestolen worden (ook een heel vreemde cover-keuze trouwens). Het is niet bar en boos, het is gewoon niet interessant genoeg, hoewel ik het dreigende sfeertje van ‘Monsters of Rock’ nog best aardig vind.

De balans? Drie nummers die ik graag mag horen, maar liefst zeven waarvan ik denk: dan zet ik liever iets anders op. Ik denk dat een 2,5 * mijn waardering voor dit album goed uitdrukt.

Er is iets aan dit album waarvan je kan zeggen dat het totaal niet goed is. 'Ram it Down' past niet bij Judas Priest, beter gezegd vond ik bijna het hele album Priest onwaardig, en zoals Eddie ook al zegt in zijn reactie hierboven zijn toch vooral de nummers LoveZone, I'm a rocker, Heavy Metal, Hard as Iron en in mijn ogen ook Johnny B. Goode toch de nummers die het een beetje verpesten en dan in een zekere zin dat ze niet meer voldoen aan de Judas Priest eisen die ik nu gesteld heb, zeker na top albums als 'Screaming for Vengeance'.

En ook ik vond vooral de nummers niet aansluiten op elkaar, solo's staan vaak los van de rest van het nummer en het is soms een beetje een rommeltje, en dan moet ik toch zeggen dat dit tot nu toe wel het slechtste album is in de Judas Priest catalogus. Toch kent dit album wederom wel een heerlijk titelnummer, en dat begint het album prima.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Turbo
08. Killing Machine
09. Point of Entry
10. Rocka Rolla
11. Ram It Down

Verrassend goed album zeg. Het heeft met de titeltrack en Blood Red Skies twee erg sterke songs in huis. Grappig natuurlijk dat de ene felle heavy metal is en de andere een soort popprogmetaltrack is. De songs daartussen komen vrij standaard over, maar stuk voor stuk lijkt er steeds iets niet te kloppen. Daardoor vind ik ze uiteindelijk best leuk. De teksten volg ik bewust niet. Pas met de Chuck Berry cover Johnny B. Goode gaat het mis. Dat soort flauwe rock-n-roll heeft me nooit getrokken en deze cover is dan ook met afstand het slechtste wat dit album te bieden heeft. Ram It Down is niet het beste wat Judas Priest te bieden heeft, maar de meeste songs zijn gewoon best leuk.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Rocka Rolla
9. British Steel
10. Killing Machine
11. Point Of Entry

Dat zijn een hoop flink lage ratings voor een album waar ik toch erg van genoten heb. Opener Ram It Down klinkt als Duitse power metal en dat is een goed teken. Vurig gitaarwerk en topzang zoals ik het graag hoor. Misschien wel mijn favoriete Priest-opener tot nu toe eigenlijk. Er is iets daarnaast iets aan songs als Heavy Metal en Love Zone waar ik de vinger daarnaast lastig op kan leggen: er klopt iets niet helemaal en dat is intrigerend en werkt uiteindelijk ook goed. Hard As Iron (heerlijke beuker) en Blood Red Skies laten de band weer op het beste horen.

In dat opzicht had Blood Red Skies beter de afsluiter kunnen zijn, want het vrij lekkere The Rocker komt hierdoor ietwat vreemd binnen vallen. Zelfs de Chuck Berry cover Johnny B Goode bevalt me eigenlijk prima en ook afsluiters Love You To Death en Monsters Of Rock zijn prima stampers.

De sound van het album voelt aan als iets dat over blijft na Turbo, maar dan met een flink grotere metalen vibe. Het gitaarwerk is over het hele gedeelte heerlijk geinspireerd en Halford klinkt onaards goed. Ik snap niet hoe dit album zulke lage waarderingen krijgt ten opzichte van Killing Machine en British Steel. Een vroege power metal plaat met ballen!

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. British Steel
9. Rocka Rolla
10. Killing Machine
11. Point Of Entry

Omdat Judas Priest altijd een slecht album had laten volgen door een goede, had ik positieve voorgevoelens bij Ram It Down, waarvan de titel sowieso veelbelovend was. De titelsong knalde alvast heerlijk de speakers uit, al vreesde ik bij het zinnetje "Shout it out..." voor een meezingmoment. Maar nee, in combinatie met de gitaarsolo's een heerlijke opener.

Vervolgens verwachtte ik meer stevige muziek, vergelijkbaar met het niveau van voorgangers Screaming en Defenders. Dat lukt redelijk qua composities en gitaarwerk, maar die vermaledijde drumcomputer verpest het nogal eens met zijn kille, vierkante geluid en monotone patronen.
In zijn biografie Confess (2020) vertelt Rob Halford mij veel te weinig over de totstandkoming van dit album en hun andere, al was dat ook duidelijk niet zijn bedoeling met het boek. Ik had in dit geval willen lezen over het waarom van een digitale drummer.

Bij het knallende Hard as Iron heb ik er desondanks minder last van, vooral omdat K.K. Downing en Glenn Tipton hier op hun best duelleren. Maar als je vervolgens het spannende intro van Blood Red Skies hoort en daarna het invallen van de "drums", dan is het alsof iemand ranja in je speciaalbiertje gooit.
Edwynn schreef gisteren treffend over "de metal- en hairkant" van de groep. Met die tweede kant kan ik helemaal niks en iets daarvan klinkt door op single / cover Johnny B. Goode, ondanks dat Rob Halford weer eens laat horen over welk een enorme stembanden hij beschikt. Gitaren en drums klinken me bovendien weer eens te schel, te plastic.
Monsters of Rock mag dan een goedbedoelde ode zijn aan Black Sabbath, hier zijn de digidrums hol en mechanisch en bij de vette riffs mis ik een gitaarclimax. Producer Tom Allom was kennelijk ook bedwelmd door de foute invloeden die heavy metal in die jaren teisterden.

Ik begon mijn waardering met 3,5 ster, mij een krappe 7 als schoolcijfer herinnerend. Al luisterend zakt deze een vol punt. Kunnen de twee bonussen die er in 2001 bijkwamen nog iets veranderen? In ieder geval is het fijn om Dave Holland met zijn stokken te horen en vooral Bloodstone is een goed nummer, maar de 5 blijft staan.