Typisch voorbeeld van een cd die je nooit verlaat. Zo'n cd die zo af en toe weer opduikt in mijn cd-speler en me terugvoert naar de jaren '80: de tijd van de verrukkelijke 15 bijvoorbeeld.
Zo op het eerste gezicht lijkt het de betere popmuziek uit die tijd, maar nu na al die jaren durf ik wel te concluderen dat het daar toch nog boven uitstijgt. Het is toch die prachtige stem van Mark Hollis in combinatie met de synthesizers die het album zijn pracht geeft.
Ook nu nog steeds een relevant album !
ik denk dat de jongens van Talk Talk zeker voor in die tijd toch wel heel alternatief waren. het intro van suchs a shame of het nr wealth. De top 40 en die reut was toen toch echt meer gespitst op kwaliteit.
het is persoonlijk voor mij een van de documenten die de vroege jaren 80 ons achtergelaten heeft.
de synthesizer die soms rumoerig overkomt hoort thuis in die tijdgeest van recessie die er toen nog was.
Typische engelse band die met controverse de hitlijsten binnenkwam met een specifiek geluid.
een droom van mij is dat Mark Hollis eens gaat werken met Paul Weller in een jaren 80 ensemblement.
Dat wordt spetteren en spatteren vol weemoed en emotie
wel moet ik zeggen dat het inhoudelijk natuurlijk geen echte hoogvlieger is
Jeugsentiment ten top! Ik beluister hem nog regelmatig en vind het nog steeds mooi. Tommorow started komt zelfs voor in mijn persoonlijke top 10 beste nummers. De No Doubt versie van It's my life vond ik trouwens best aardig.
Op de een of andere manier pakt dit album mij toch niet zo erg als de mensen boven mij. Ik heb het een tijd geleden vrij impulsief gekocht, omdat ik wakker werd met Dum Dum Girl (prachtig!) op de radio en ik de andere singles van dit album toch ook wel mooi vond, maar elke keer als ik het opzet, begin ik het halverwege toch wel weer zat te worden.
Als ik de nummers afzonderlijk op de radio langs hoor komen vind ik het prachtig, maar een heel album is toch andere koek. Zo'n nummer als The Last Time bv. Kan iemand mij uitleggen wat daar nu zo bijzonder aan is?
Maar goed, ik blijf hem nog wel af en toe opzetten en wie weet valt het kwartje dan wel een keer. Tot die tijd blijft mijn 3* staan.
Kan ik me wel een beetje in vinden herman. Ook niet echt mijn favoriete Talk Talk album, hoewel ik toch een behoorlijke bewonderaar en luisteraar van ze ben. Mijn Talk-Talk vuistregel is ongeveer dat hoe nieuwer het album is, hoe beter.
Het album met die Dodo overlapt heel erg met Laughing Stock en is naar mijn mening alleen relevant voor verstokte fans. Dan kun je beter Mark's soloalbum beluisteren.
Such a shame en It's my life zijn van die hits die altijd goed blijven... andere favoriete nummers: Renée en Call in the night boy. Intelligente pop(art)muziek, maar qua artistieke uitdaging later nog wel overtroffen. 4*
Wel erg jaren 80 en erreg toetsen en ingeblikt. Maar er staan gelukkig hele goeie , slimme nummers op. Hollis cs. verdienen een standbeeld , zeker ook door de zeer intelligent opgezette composities op latere albums. Dit album is daarop een voorbode. Wat een melancholie, wat een klaagzang.
Talk Talk moet herontdekt worden !
herman schreef: Als ik de nummers afzonderlijk op de radio langs hoor komen vind ik het prachtig, maar een heel album is toch andere koek. Zo'n nummer als The Last Time bv. Kan iemand mij uitleggen wat daar nu zo bijzonder aan is?
Ik heb dat ook. De nrs 1-5 vind ik erg mooi. Daarna gaat de plaat als een nachtkaars uit, jammer.
Een goed album van Talk Talk, met als uitschieters de drie singles, Dum Dum Girl, Such a Shame en It's My Life. De overige tracks zijn ook goed om aan te horen. Typisch jaren 80 geluid.
Kon het niet uitstaan dat die No Doubt versie van It's My Life zo'n grote hit is geweest. Die van Talk Talk is echt heilig voor me! Komen Gwen en co het nummer even verpesten.. En ja, die intro van Such a Shame he? Heerlijk!
Weet je waar ik nou zo benieuwd naar ben Flipper?? Welke versie van "It's my life" je nou beter vindt, de originele versie van Talk Talk of de gecoverde versie van No Doubt
Dit album was van mijn moeder, maar die is hem kwijt... (hehe ) Staan een paar leuke nummers op.
Hoewel ik er nog niet eens was toen dit album uitkwam, moet ik zeggen dat ik No Doubt echt heiligschennis vond verrichten met hun cover