Talk Talk - It's My Life (1984)

Op de een of andere manier pakt dit album mij toch niet zo erg als de mensen boven mij. Ik heb het een tijd geleden vrij impulsief gekocht, omdat ik wakker werd met Dum Dum Girl (prachtig!) op de radio en ik de andere singles van dit album toch ook wel mooi vond, maar elke keer als ik het opzet, begin ik het halverwege toch wel weer zat te worden.

Als ik de nummers afzonderlijk op de radio langs hoor komen vind ik het prachtig, maar een heel album is toch andere koek. Zo'n nummer als The Last Time bv. Kan iemand mij uitleggen wat daar nu zo bijzonder aan is?

Maar goed, ik blijf hem nog wel af en toe opzetten en wie weet valt het kwartje dan wel een keer. Tot die tijd blijft mijn 3* staan.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw, dus een hele tijd geleden, was ik meer met de muziek van bands als Ultravox, Orchestral Manoeuvres in the Dark en de Depeche Mode bezig dan met iets anders. Natuurlijk piktie ik her en der wat anders op, maar liet ook zaken links liggen.

Een band als Talk Talk was voor mij echt radio-muziek. Heerlijk even gassen en het hoofd leeg maken wat door het werken vol was geraakt. De laatste tijd kijk ik nogal vaak in de uitverkoopbakken bij de platenzaken, en zag deze voor weinig staan. Na een paar luisterbeurten kan ik niks anders constateren dat dit wel erg lekkere muziek is. De wat zeurderige stem van Mark Hollis op gedreven instrumentatie is een wereldse vondst te noemen. Door dit gegeven wordt ik zowat de boxen ingezogen. Daarnaast zijn de composities van behoorlijk niveau te noemen. Wat is Such a Shame bijvoorbeeld heerlijk te noemen door die drive die er in zit.

Naast dit bovenstaande gegeven is mij goed duidelijk geworden dat Talk Talk een bijzondere band was. Dit album, It's My Life, staat nu al op de nominatie om de cd-speler vaak van binnen te gaan zien. Het is een album van zeer hoge klasse en de productie is in één woord geweldig.

IT'S MY LIFE
is een slimme plaat.
80s synthpop eerste klas, maar wie goed luistert,
hoort voorzichtig akoestische instrumenten binnensluipen.

De grootste troef van het album is zijn hitpotentie.
Tracks 4, 2 en 1 waren alle drie briljante staaltjes synthpop.
Maar er staan meer would be hits op, zoals 3, 5 en 6.

Dum Dum Girl treft je zoals de gelijknamige kogel.
Let op de piano en de glijdende (China Crisis) bas: target hit.

Such a Shame is één van mijn grootste 80s lievelingen.
Maar ik vind de singel mix met de "remmende" olifantenintro compacter.

Renée is een ballad waarin het adagio van Mark Hollis consequent wordt
toegepast: de stilte tussen twee noten is belangrijker dan de noten zelf.

It's My Life was de eerste singel en kent een aantal cover versies.
Briljante radiopop waarop je ook kan dansen en meehuilen.

Tomorrow Started is een van mijn album favorieten.
De strakke percussie en de hartverscheurende synths zijn top.

The Last Time neigt iets meer naar doorsnee gitaarpop.
Het nummer heeft een heerlijk meeslepend instrumentaal thema.

Call in the Night Boy gaat ook vlot onder de laser.
Een aggressieve gitaar en gelijkaardige akkoorden als It's My Life.

Does Caroline Know start met akoestische percussie.
Het nummer werpt net als Renée een blik op wat komen gaat.

It's You gaat er weer stevig tegenaan, maar bekoort mij het minst.
Misschien ligt dit nummer het dichtst bij het debuutalbum.

Enkele b-kantjes, terug te vinden op de Asides Besides 2CD.

Again a Game ... Again baadt helemaal in de sfeer van het album,
maar heeft wat moeite om als song een duidelijke koers aan te houden.

Without You zit ook weer wat dichter bij het debuutalbum.
Korte drums, pompende bas en rechtlijnige synthpartijen.

Why Is It So Hard is een verloren gelopen singeltje
Volgens mij alleen in Amerika uitgebracht en aardig catchy.

Wat ik zo sterk vind aan deze plaat zijn de sterke arrangementen.
De slimme instrumentenkeuze geeft het album haar grote kleurenrijkdom.
Een gelaagdheid die je op verschillende niveaus laat meeluisteren.

De angel van een Talk Talk plaat is echter de stem van Mark Hollis.
Hij zingt alsof hij hoofdpijn heeft (op zich best uniek en in orde), maar
na een aantal nummers gaat die hoofdpijn wel op de luisteraar over.

Maar laten we wel wezen: u weet niet wat u mist.

Het op één-na-beste album van Talk Talk, en de plaat met misschien wel de mooiste single van de vroege jaren tachtig. Het is voor mij altijd een raadsel gebleven waarom Such A Shame in de UK nog niet eens in de buurt van de hitlijsten kwam. Inderdaad, schande. Voor mij is het een iconisch nummer. Striemende synthesizers in duet met warme hammondklanken, een hemelse melodie, een strot uit duizenden.

Talk Talk is niet eenvoudig in te delen. Te artistiek om als new wave, blitz of new romantic geafficheerd te worden, en toch ook net weer te poppy voor het underground circuit. Althans, op deze plaat. Het klankbeeld van Talk Talk is sowieso gewaagd: modieuze synthesizers en beats, maar ook spaarzame goedgemikte akoestische gitaren, blazers, elementen van jazz en soul.

Beste voorbeelden van het hitpotente materiaal zijn de singles Dum Dum Girl (met dat heerlijke sweeping basje) en It's My Life, twee schoolvoorbeelden van klassieke synthpop uit het boekje.

Maar de meer ingetogen songs winnen hier zelfs van de hits: Het meeslepende Renee is een voorproefje van The Colour Of Spring en Tomorrow Started, in Nederland schijnbaar ooit als live versie op single uitgebracht, is bloedstollend. Iedere noot beroert me.

Dat moment supreme wordt op de laatste songs niet meer gehaald (eigenlijk kan alleen sluitstuk It' You me nog echt bekoren) maar dan heb je in ieder geval al vijf wereldsongs achter de kiezen. Met Such A Shame als onbetwiste winnaar.

Ik vind Spirit of Eden magisch en tegelijk erg moeilijk te beoordelen.
Bij flarden grijpt het me totaal, op andere momenten denk ik: ik vind het mooi omdat ik het herkén van het vele luisteren, maar niet omdat ik het onnavolgbaar of geniaal vind.

Misschien is het een stukje jaloezie van mijn kant, bij een goed album denk ik: wel alle, dat had ík willen verzinnen. Spirit of Eden is zo boven het menselijke uit dat ik het nooit had kunnen verzinnen.

Maar dan It's My Life, wat ik toch echt het beste album van Talk Talk vind. De afwisseling tussen mooie bezwerende nummers die een voorbode vormen van hun latere werk en krachtige popnummers vind ik gewoon erg prettig. Misschien dat wanneer over enkele jaren alle nummers van Talk Talk centimeters diep in mijn hoofd gesleten zijn ik nog op dit bericht terugkom, maar op dit moment hoor ik wat ik hoor: een geweldig energieke, krachtige beklemmende CD - iets waar de stem van Mark Hollis zich het allerbest voor leent..

Talk Talk een van die bands die volgde rond begin. Ik schat meer in 83 dat ik voor 't eerst een kennismaking had met deze band. Vond ze al gauw geweldig. Helaas nooit live gezien terwijl een vriend van mij dat toen wel had gedaan in Ahoy waarschijnlijk. Groot gemis voor mij.

Deze komt uit 't tijdperk dat ze nog het grote commercieel succes hadden. Ondanks dat is dit album toch mijn favoriet. Hollis, Web en Lee hadden niks met de commercie om hun heen. Toch respect daarvoor dat ze niet genoten over de populariteit en 't geld. Buiten de single's, waar deze lp succesvol en bekend om staat is de rest ook behoorlijk goed. Renée is bijvoorbeeld een erg mooi nummer. Ook The Last Time, die volgens de statistieken de minste stemmen krijgt vind ik zeker mooi. Heb dat nummer getracht te zingen, maar was moeilijk nummer. Over geheel het album hoeven we van instrumentaal gebruik zeker geen zorgen te maken en laat staan qua vocals. Hollis is vooral qua stem echt een gemis.
5,0 sterren voor deze machtige plaat.

Door mijn zus heb ik deze groep ontdekt. Uit haar slaapkamer klonken de klanken van talk talk met de karakteristieke stem van Mark Hollis. Heb de plaat destijds in 1984 helemaal grijs gedraaid. Ik ben het met sommigen eens dat kant 1 de veel sterkere kant van de plaat is. Nummers als Its My Life, Dum Dum Girl, Such A Shame staan als een huis. En dan natuurlijk het prachtige en gevoelige Renee. Ook de bijzondere hoes is zeer de moeite waard. Vanwege de wat inzakkende kant b geen 5 sterren.

Zoals wellicht bekend, adoreer ik vooral de Talk Talk vanaf The Colour Of Spring.
Daar hoor ik een ontwikkeling die mij nogal aanspreekt.
Britse nuchtere anti-sterren die uiteindelijk iets gingen doen wat zij werkelijk wilden met hun muziek.
Aanvankelijk was ik ook wat sceptisch tegenover It's My Life.
Het kan alleen maar tegenvallen na de magische drie.
Een trilogie? Ik vind eigenlijk van wel.
Toch uiteindelijk een heel aardig album deze.
Je hoort de potentie wel heel duidelijk terug.
Mark Hollis is zo'n vocalist die zich natuurlijk onsterfelijk heeft gemaakt.
Toendertijd kon ik het waarderen, maar viel het mij nog niet zo op.
Een wereldvreemde snuiter, met dat maffe mutsje en dat gekke bekkie.
Dit album luisterend ben ik niet omver geblazen, maar heb ik wel bewondering voor veel van de composities.
De titelsong is geweldig. Zo'n sterk refein, wat maakt de rest van het nummer dan nog uit, maar zelfs dat is uitstekend.
Such A Shame is kwetsbaar en heeft een goede drive.
Dum Dum Girl vond en vind ik nog altijd te niemendallerig. Misschien ook te puberaal.
Renee is daarintegen een compositie van jewelste en Tommorow Started heeft al iets wat mij op The Colour Of Spring al zo aansprak.
Produktioneel is het niet altijd even indrukwekkend helaas.
Het klinkt wat te machinaal. Terwijl je soms net even wat meer power wilt horen.
Sommige passages vragen daar om, en dan komt het gewoon niet door.
Iets wat op de volgende albums veel beter voor elkaar is.
Je hoort Talk Talk hard werken en emotie tonen, maar er is nog wat te verbeteren in het totaalplaatje.
Ik zie dit It's My Life dan ook als een examen.
Net aan geslaagd.
Maar voor de vervolgopleiding een tandje bijzetten en de zaken gaan perfectioneren.

De geschiedenis leerde ons al het vervolg.
Een geweldig klasje uiteindelijk.

Dit album is een van de beste producties uit de jaren tachtig, van een van de beste bands van de jaren tachtig.

Bij het heengaan van frontman Mark Hollis, Kwam de kritische Engelse muziekpers superlatieven te kort om zijn talent en producties te beschrijven en te bejubelen en terecht! Een buitengewoon talent met een markante stem, die songs componeerde op het allerhoogste niveau en deze voorzag van ingenieuze, prachtige arrangementen, zo zou hij ook herinnerd moeten worden!

Ik kocht dit album direct bij het uitkomen, nadat de vooruitgesnelde track Such a Shame al dagenlang door mijn hoofd ging.

Het debuutalbum was onopgemerkt aan mijn voorbij gegaan, die schade heb ik later natuurlijk teniet gedaan ....

Openingstrack Dum Dum Girl, laat direct horen hoe een pakkende openingstrack direct de toon kan zetten.
Een uitgebreid pallet aan instrumenten komt over de luisteraar heen, waardoor je direct alert bent.

Such a Shame heeft een opbouw die nu al klassiek te noemen is. wat een prachtig intro dat leidt naar een weelderig rijk refrein...voor mij het mooiste nummer op het album.

Renée, is een rustpunt op het album, de sfeer en toonzetting werpen hier hun schaduw vooruit naar het latere werk van de groep, dat steeds introspectieve zou worden.
Een geweldig nummer wat bij iedere luisterbeurt meer schoonheid prijsgeeft. De jazzy, ingetogen sfeer en de manier waarop Hollis aan het eind zingt bezorgt kippenvel..

De titeltrack It's my life staat haaks op de voorganger, een mooi vol gearrangeerd uptempo nummer, met een catchy refrein.

Tomorrow Started is het volgende hoogtepunt, ook hier wordt subtiel een soort van ouverture neergezet. Qua opbouw vergelijkbaar met Such a Shame, maar toch een heel andere sfeer, adembenemend mooi.
Ik kan dit nummer 100 keer achter elkaar horen zonder dat het 1 seconde zal vervelen. De klagerige toon uit een synthesizer werkt heel bijzonder.

The Last Time is een prima song, maar naar mijn idee in dit rijtje een vuller.

Call in the Night is het meest gedreven nummer op het album, Hollis zingt het fantastisch, het nummer straalt een zekere urgentie uit, zeker in het refrein.

Does Caroline know, opent heel rustig met een roffelende percussie en een mal orgeltoontje, die al snel gezelschap krijgen van de bass. Het nummer blijft in deze relaxte sfeer voortgaan, rare geluidjes maken het af. Een slow track...

It's you is weer meer uptempo een uptempo track, naar mijn idee had deze beter meer naar voren gehaald kunnen worden om plaats te bieden aan een perfecter afsluiter, bijvoorbeeld Tomorrow started...

Na dit album zou Talk Talk terug komen met het superieure Te Color of Spring, voor mij het absolute Magnum Opus van de groep.

Daarna volgde te twee introspectieve albums 'Spirit of Eden' en 'Laughing Stock' die de opgang vormden naar de finale van de groep.

Mark Hollis zou nog een solo album uitbrengen voor hij het tijdelijke voor het eeuwige zou verruilen.
Na een niet heel lange maar wel heel indrukwekkende loopbaan in de moderne muziek liet hij de wereld een tijdloos en wonderschoon oeuvre na.

Mooi album met sterke songs, fantastische zang. Duidelijk vóór de opmaat naar een grote verandering in stijl van talk talk. Deze voelt nog “eenvoudig” te verteren in vergelijking met het latere werk, dat wel nog beter is.

Het jaar 1984 begint ondanks de flinke sneeuwval eind januari behoorlijk mild, met temperaturen die grotendeels boven de nullijn pieken. It’s My Life verschijnt een maandje later als Nederland op televisie naar de tegenvallende nationale Olympische Winterspelen resultaten in Sarajevo kijkt. Het ideale grijze decor om zich in de grijze verbitterende teksten over de gedoemde mislukte liefdesrelaties van Mark Hollis te verdiepen. Het is vooral aan De Verrukkelijke 15 te danken dat de It’s My Life single regelmatig op Hilversum 3 voorbij komt. De binding met het grote publiek is er echter pas een paar maanden later als It’s My Life de Top 40 binnen druppelt.

Dat we hier met een genie te maken hebben, valt amper op, zeker omdat de singles van het The Party's Over Talk Talk debuut buiten het Verenigd Koninkrijk totaal genegeerd worden. Mark Hollis trekt vervolgens vooral in de It’s My Life videoclip met zijn quasi komische uitstraling de aandacht. Ongemakkelijk verveeld poseert hij daar monddood gemaakt, in stilte tussen de gevangen gehouden wilde dieren in de London Zoo. Een trieste plek voor een afgedwongen familie-uitje, indrukwekkend in beeld gebracht. Tussen de flamboyante kleurrijke jaren tachtig rocksterren, presenteert Mark Hollis zich als antiheld, in een ongemakkelijke net iets te grote winterjas.

Het accent verschuift zich vanuit de synthpop basis steeds meer naar een alternatieve new wave postrock hoek. Wonderkind Timothy Alan Friese-Greene vervangt de oorspronkelijke toetsenist Simon Brenner en schuift zichzelf noodgedwongen ook als producer naar voren. Een meesterzet, want vervolgens is zijn subtiel gekristalliseerde vingerpuntigheid zeer bepalend voor de ontwikkeling en voortgang van het Talk Talk geluid en zal hij altijd aan de band gebonden blijven. Op papier bestaat Talk Talk echter uit zanger Mark Hollis, drummer Lee Harris en bassist Paul Webb. Timothy Alan Friese-Greene is het overstijgende overkoepelende orgaan, die een isolerende laag aan zielsbeleving over de zangkwaliteiten van Mark Hollis drapeert.

De wrange It’s My Life single handelt over een eenzijdige liefdesrelatie, waar de bedrogen partner het acceptatieproces op alle fronten vermijdt en zich hiermee flink in de vingers snijdt. Hij heeft zijn toekomst volledig uitgestippeld en wijkt niet van dat plan af. Onzichtbaar verdwijnt het Mark Hollis personage in de massamenigte die hier geen weet van heeft. Laten we stellen dat de Britse zanger daarmee het credit wint, welke hij vervolgens niet meer verspeeld. Het duurt tot het einde van de It’s My Life plaat voordat Mark Hollis venijnig in It’s You zich tegen deze opvretende ontwikkeling afzet en gericht de vraag terugkaatst.

De in zichzelf gekeerde akoestische Such A Shame verfijning is nog beter dan de It’s My Life single. Er zit veel melodramatische Queen Radio Ga Ga tragiek in deze semi jazzy song verborgen. In mijn beleving is Talk Talk na het aardig goed ontvangen The Party's Over een gevestigde naam in het Verenigd Koninkrijk. De It’s My Life singles worden daar schijnbaar magertjes ontvangen. Talk Talk bouwt in Nederland overduidelijk een grote fanschare op. Veronica neemt ze mee in het Rocknight concept en zendt dit concert op televisie uit. In het profetische Such A Shame bereidt Mark Hollis een doorstart voor. Het onbegrip belemmerd zijn dagelijkse functioneren en laat de onzekerheid domineren. Ergens mist de frontman die aansluiting tot zelfontplooiing. Daar brengt het succes in landen als Nederland, Duitsland en Zwitserland weinig verandering in.

In het ritmische Dum Dum Girl wenst Mark Hollis een prostitué een betere toekomst toe. Een toekomst met kansen en vooral financiële onafhankelijkheden en sociale zekerheden. Dum Dum Girl staat voor de eenheid binnen Talk Talk. Buiten de drumpartijen van Lee Harris, blinkt daar vooral bassist Paul Webb uit. Voor mij niet het beste Talk Talk nummer, wel het meest complete Talk Talk nummer. Tim Friese-Greene roept het ijzige van de koude verwarming loze repetitieruimtes op, waar een mooie herfst te vroeg in een strenge winter overgaat. Logisch dus dat de The Colour of Spring opvolger zich op de lente richt.

Renée staat voor het afsluiten van de jeugd. Stel dat die onbezorgdheid juist in de zomers te vinden is, dan is Renée de overgang naar het aankomende seizoen. Renée bereidt zich op de herfst van het leven voor. Het is de volgende stap naar volwassendom. De tijd is niet meer terug te draaien, dagen evenmin. Vanaf een zekere leeftijd gaat het aftellen beginnen. Het fictieve Does Caroline Know? schuift de schuld daarvan op een ander af. David Byrne van Talking Heads zou in zijn handen klappen voor een nummer als het exotische Does Caroline Know? Tomorrow Started is een geforceerde poging om de toekomst doelkrachtig in te richten. Door de aanwezigheid van gitarist Robbie McIntosh en trompettist Henry Lowther komt het net wat steviger en gepassioneerd over.

The Last Time zoekt de afsluitende connectie met de overheersende synthpop beweging op en is een verfrissende tussensong over een laatste stap in het spotlight om vervolgens anoniem in de duisternis te verdwijnen. In principe geeft Mark Hollis in The Last Time al aan dat hij niet de geschikte persoon is om op de voorgrond te treden. The Last Time is het excuus voor dat bewuste latere afscheid. De bescheiden Mark Hollis zoekt de publiciteit niet op, de duistere zonnebril en de lange lokken voor zijn ogen zorgen voor natuurlijke afzondering en beschutting. Call in the Night Boy is een hang naar zekerheid, een nachtelijke zekerheid als de dagelijkse gang van zaken op een prettige manier verstoord wordt.

Talk Talk maakt een ontwikkeling door die nog het beste het veelzijdige Tears For Fears en vooral met Japan te vergelijken is. Na een popgerichte opstart wordt het steeds minimalistischer en sober. Langgerekte sfeercollages, in dienst van de muziek. Met het grootste verschil dat David Sylvian van Japan voor langere tijd actief blijft en Mark Hollis na een soloplaat definitief die zwijgzame It’s My Life positie aanneemt tot hij in februari 2019 na een onzichtbaar gezinsbestaan aan kanker overlijdt. De bijna vergeten zanger met die warme melancholische stem laat een indrukwekkend oeuvre na. It’s My Life is daarvan mijn favoriete Talk Talk plaat.