Talk Talk - It's My Life (1984)

Ken de band al bewust sinds het allereerste begin. Weet nog goed hoe raar ik die zanger vond op tv bij TopPop, achter z'n piano in een dierentuin... Maar de muziek, daar was geen twijfel over. Die vond ik goed! Opvolger TCOS met Life's What You Make It was echt een favoriet. Toch heb ik de band weer snel naast me neergelegd, ik begreep geen snars van TSOE en m'n puberjaren brachten me tot andere muziek. Toch heb ik altijd iets met de band gehouden.

Maar de laatste tijd is het kwartje wel echt gevallen en raak ik steeds weer bedwelmd door de klanken van Talk Talk. Dit album is natuurlijk veel meer poppy dan de opvolgers, maar ook hier tekenen zich de experimentele driften al af.
Inmiddels is ook TSOE volledig ingedaald en krijg ik er geen genoeg van. Heb de 1e 3 studioalbums in hele mooie staat gevonden op vinyl en is Laughing Stock besteld.... ik kan niet wachten.

Zoals wellicht bekend, adoreer ik vooral de Talk Talk vanaf The Colour Of Spring.
Daar hoor ik een ontwikkeling die mij nogal aanspreekt.
Britse nuchtere anti-sterren die uiteindelijk iets gingen doen wat zij werkelijk wilden met hun muziek.
Aanvankelijk was ik ook wat sceptisch tegenover It's My Life.
Het kan alleen maar tegenvallen na de magische drie.
Een trilogie? Ik vind eigenlijk van wel.
Toch uiteindelijk een heel aardig album deze.
Je hoort de potentie wel heel duidelijk terug.
Mark Hollis is zo'n vocalist die zich natuurlijk onsterfelijk heeft gemaakt.
Toendertijd kon ik het waarderen, maar viel het mij nog niet zo op.
Een wereldvreemde snuiter, met dat maffe mutsje en dat gekke bekkie.
Dit album luisterend ben ik niet omver geblazen, maar heb ik wel bewondering voor veel van de composities.
De titelsong is geweldig. Zo'n sterk refein, wat maakt de rest van het nummer dan nog uit, maar zelfs dat is uitstekend.
Such A Shame is kwetsbaar en heeft een goede drive.
Dum Dum Girl vond en vind ik nog altijd te niemendallerig. Misschien ook te puberaal.
Renee is daarintegen een compositie van jewelste en Tommorow Started heeft al iets wat mij op The Colour Of Spring al zo aansprak.
Produktioneel is het niet altijd even indrukwekkend helaas.
Het klinkt wat te machinaal. Terwijl je soms net even wat meer power wilt horen.
Sommige passages vragen daar om, en dan komt het gewoon niet door.
Iets wat op de volgende albums veel beter voor elkaar is.
Je hoort Talk Talk hard werken en emotie tonen, maar er is nog wat te verbeteren in het totaalplaatje.
Ik zie dit It's My Life dan ook als een examen.
Net aan geslaagd.
Maar voor de vervolgopleiding een tandje bijzetten en de zaken gaan perfectioneren.

De geschiedenis leerde ons al het vervolg.
Een geweldig klasje uiteindelijk.

Die piano in Dum Dum Girl vind ik gewoon te gek.
Dat binnensluipen van akoestische instrumenten... van bij de eerste noot al.
Hoe Talk Talk via de synthipop van haar debuut op It's My Life uitpakt met klasse popsongs.

Om dan vanaf de derde zijn stinkende eigen zin te doen.

Topalbum! Uiteraard vind ik de volgende ook beter dan deze.
Dit was hun kaskraker, daardoor meer geld in het laatje en daardoor konden ze de goedkope synths meer uit de deur doen en geld spenderen aan echte instrumenten en instrumentalisten.

Vandaag draaide Rob Stenders een prachtige live versie van Tomorrow Started. Eerder die dag kwam er ook al een niet single van de band voorbij op radio 2. Ze zijn daar goed bezig.

Daarom trok ik het album weer eens uit de kast. En kan niet anders concluderen dat Mark Hollis een tovenaar is. Wat een magische stem blijft dat toch om te horen. Wat houdt me eigenlijk nog tegen om dit geen 5 sterren te geven? Ik ga er eens over nadenken...denk dat ik geen goede reden kan bedenken.

Dat antwoord is snel gegeven: na deze zouden nog enkele betere albums volgen en die zou je dan een 5,5 of 6* moeten geven - en dat zit niet in 't potje

Live versie: vermoedelijk van Montreux (dvd) of Londen - Talk Talk - London 1986 (1999) - alhoewel er ook andere releases circuleren, maar die ...

Zeker. Ook een hele mooie van Veronica's Rock Night. Op single uitgebracht, ergens in 1984/85.

Ik vind de laatste 2 ook prachtig, maar deze en de opvolger spreken mij persoonlijk net iets meer aan. Dus Spirit en Stock zijn ondanks hun schoonheid iets lager qua waardering voor mij. Ook vind ik eigenlijk dat je die 2 laatste niet kan vergelijken met de 1e drie albums. Dat is een heel ander slag muziek.
Ik probeer ook niet te kijken wat er nog meer in een oevre van een band zit bij een beoordeling. Als ik een plaat erg goed vind, dan zou het jammer zijn er geen machtige waardering voor te geven omdat er ooit een nog beter album is uitgekomen.

Call in the Night Boy is misschien een reden om er niet de volle mep voor te geven. Geen slechte track, maar vergeleken met de rest van het songmateriaal is deze wel iets minder.

De laatste 4 nummers vind ik hier toch duidelijk minder.
Op basis van de eerste vijf nummers vind ik dit wel - samen met de opvolger - de beste TT.

Voor een groot deel mee eens, maar vergeet niet deze uitvoering te checken! TALK TALK - LIVE AT MONTREAUX - 1986 - Does Caroline Know - YouTube nb: spelfout is niet van mij

Live in montreux is weergaloos !

Klopt. Tomorrow Started LIVE. De single is opgenomen tijdens Veronica's Rock Night Rotterdam, 21 september 1984). Met My Foolish Friend als b-kant. Heb ik hier ook nog ergens liggen!

01/11/2017: re-issue van de LP uit '84: Link.

1986, met twee vrienden op de fiets naar Luxemburg. Ik was 19 en draaide dit album continu op repeat in de vastgebonden radio-cassetterecorder achter op de bagagedrager totdat mijn vrienden er helemaal gek van werden en we er zelfs ruzie over kregen!

En wat was jouw argument? It's my life??

mooie herinneringen, ondanks een gespannen sfeer

Yep!

IT'S MY LIFE (1984) 2CD deluxe edition repair shop

Ik bakte van Talk Talks hitalbum mijn eigen 2CD deluxe editie in de link.

Al de liedjes op dit album lijken sterk op elkaar....niet slecht op zich, maar op een gegeven moment denk ik: kan het ook eens anders?

Pardon? Such a shame is toch echt anders dan It's my life of Renee. Daarbij komt ook nog dat het 9 songs van één band zijn. Gek hè, dat je overeenkomsten hoort? Heb ik bij bv Mike Oldfield ook...

Hele mooi herinneringen aan Talk Talk en deze plaat.
We hadden vroeger bij ons in het ‘dorp’ Hilversum een kroegje bijna op de heide, Anna’s Hoeve, iedere vrijdagavond werd daar de radioprogramma Veronica’s Countdown door Alfred Lagarde en een mop? gepresenteerd en vanaf half 12 een live optreden.
Met vrienden gingen we op de fiets vaak erheen, het was er altijd wel gezellig en we hebben daar ook veel leuke bands en artiesten gezien.
Talk Talk werd een keer gepresenteerd, ze hadden kleine hitjes gehad met Talk Talk en It s my life. Hun nieuwste single Such a Shame werd de alarmschijf en ze werden live aangekondigt.
We stonden met onze neus vooraan, het was een piepkleine podium, en konden ze ook aanraken als het moet (bij de Belle Stars toen etc was dat meer een optie lol).
Hun 1e song was Such a Shame....mooie lange intro. Mijn maatje had zijn moeder thuis opgedragen om de cassetterecorder op die tijd aan te zetten, door enkel de record knopje in te drukken. We hadden geen smartphone dus door de intro schreeuwde hij op een gegeven moment; “zet de cassetterecorder aan mama”.
Dit is later ook terug te horen lol.
Maar de optreden was geweldig, ze speelden de sterren van de hemel en dat ging na de uitzending door tot half 1. De interactie met het kleine publiek was uiteraard super. En de lol des te meer.
Later speelden ze in het Ahoy voor Countdown en braken met Such A Shame echt door.
Hun volgende album was hun bekroning, The Colour Of Spring en Mark Hollis was het popleven daarna wel zat denk ik.
Maar deze was voor mij een van de leukste live concerten die ik heb meegemaakt. En gratis nog wel. Lol

Prachtig verhaal! En wat een geweldige herinnering.?

Talk Talk Live At Ahoy Rotterdam 1984 - YouTube

Mooie beelden. De band kwam in de nacht het podium op. En ik zat als bijna 15 jarige voor de beeldbuis, met cassetterecorder voor de geluidsbox van de tv....

Met Tim Friese-Green - de producer en medecomponist/arangeur van SoE - op synths?

Gaaf! ga ik vanavond naar kijken, geweldige ( live) band. Torhout 1986 ; Talk Talk in de stromende regen, een van de beste concerten ooit gezien! Zal ik nooit meer vergeten.

Gisteren draaide ik dit album nog en genoot zo enorm van die zo unieke stem...
Vandaag draai ik m weer... maar met meer weemoed. Al zolang weg uit de muziek,maar zo'n enorm verlies.

Maar wat laat de man prachtig werk na...

Ik zet Tonorow Started en Renée nog maar even heel hard aan.... pure kunst.

Bericht verplaatst naar Mark Hollis

Ik heb vandaag om te beginnen Tomorrow Started weer eens opgezet, nadat ik het treurige nieuws over zanger/liedjesschrijver Mark Hollis hoorde. Een prachtig nummer is het gewoon. (De kans bestaat dat dit bericht zal worden verplaatst naar M. Hollis, maar) De kans is groot dat ik dit hele album vanavond weer ga beluisteren.

Een waanzinnig goed album, in 1984 mijn eerste kennismaking met Talk Talk, de weemoed en melancholie die heel oprecht door de muziek heen hoorbaar is, is tijdloos.
Een buitengewoon droevige dag vandaag......Een groot verlies voor zijn dierbaren, maar wat laat de genius een prachtig oeuvre na!

Voor mij is dit nog steeds hun beste. De latere albums waren voor mij (enkele hits uitgezonderd) iets te rustig. Maar het is smaak en associatie gecombineerd met herinneringen. Voor mij was dit album ook mijn eerste kennismaking met de band en waarschijnlijk daarom vind ik dit ook hun beste. Een groot verlies inderdaad voor de muziekliefhebbers ook al was hij al 20 jaar niet meer actief. Dit album staat in elk geval in mijn geheugen gegrift...voor altijd.

Deze song speelde ik dit weekend nog af, stond nog op scherp in mijn sonos. Ik zag dat vandaag toevallig op mijn telefoon staan en was even in verwarring. Van vele duizenden nummers die ik heb, stond uitgerekend deze op scherp?

Mark Hollis is aan het spoken.