Supertramp - Even in the Quietest Moments... (1977)

Babaji is een tikkeltje aan de melige kant inderdaad. Lover Boy pakt voor mij de essentie van Supertramp en dan voornamelijk in het moment waar de muziek terugkomt na de eerste fadeout: zó'n onderhuidse spanning, dat kan alleen dit vijftal maar zijn. Wellicht is dat ook wat Supertramp meer de reputatie van studioband dan van liveband opgeleverd heeft, maar dat zij maar zo dan.

Give A Little Bit heb ik ook wat te vaak gehoord. Voor de rest is dit een en al pracht en praal, met het titelnummer en Fool's Overture voorop. 4*

Het eerste wat opvalt bij dit album is de briljante vormgeving van de hoes. Zo'n vleugel onder de sneeuw op een berg. Dat heeft wel de nodige centen gekost om dat ding daar te krijgen.

Het album start met het vrolijke Give a Little Bit. Een song waar hoop uitspreekt en waar een prima drive in zit die mij weldra vrolijk stemt. Het geeft een gevoel van op vakantie te zijn. Daarna worden we gewezen op de duistere praktijken van een lover boy. De typische Supertramp sound vult de ruimte en met de ogen dicht zweef ik. Toch zijn daar ineens van die kinderstemmetjes die mijn tenen doen krommen. Maar daarna gaat het de goede kant op met heerlijke wijdse muziek die de gedachten prima verzetten. Met het geluid van vogeltjes begint Even in the Quietest Moments. Als daar de gitaar bijkomt bekruipt mij het idee dat het heel vroeg in de morgen is waar de elementen me staan op te wachten. Jammer is wel dat stemmen wat afbreuk doen op iets wat qua instrumentatie prima in orde is. Downstream doet me denken met me lief bij de zee te zitten en elkaar lieve woorden vertellen. De mooi bespeelde piano versterkt dit beeld.

Babaji begint erg hoopvol en haast klassiek. Als daar later de zang bijkomt wordt het wat minder. Daarentegen is de instrumentatie wel goed, maar de zeurderige zang werkt op een gegeven moment op de zenuwen. Met klanken die aan in een bar zitten doen denken begint From Now On. Een heerlijke song in de traditie van deze band. Vooral van de verstlde gedeeltes kan ik erg genieten. Hiermee is het een goede opwarmer voor wat komen gaat. Het begin van Fool's Overture brengt me gelijk in hogere sferen. Dit valt toe te schrijven aan de meesterlijk piano die al voorzichtig laat horen dat er wat groots aankomt. Als die langzaam verdwijnt zijn daar fraaie stadsgeluiden te horen waarin een filosofisch tekst wordt uitgesproken. Als daar later een stuwende orkestratie uit voortvloeit ben ik even terug op de Veronica-vrijdag op Hilversum 3. In gedachte hoor ik Kees Baars de concertagenda oplezen. Na dit gedeelte volgt fijne zang die perfect bij de hoes past. Daarnaast doet het theatraal aan. Daarna zit ik al snel in een mooi stuk muziek wat bijzonder wegebt. In een flits komt mijn Rooms Katholieke opvoeding voorbij, waarna een boeiende orkestraite volgt om helemaal in op te gaan. Het is te mooi voor woorden.

Ondanks al het moois wat hier op te vinden is voor mij verre van een meesterwerk. Songs als Lover Boy en Babaji halen het niveau omlaag, wat jammer is, omdat het verdere album prima te pruimen is. Ondanks dit euvel wel een lekker album laat ik daarin duidelijk zijn.

Midden in de veertig ben ik nu. In het bezit van een muziekinstallatie die het mogelijk maakt om op LP's en CD's hele nieuwe dimensies te ontdekken. Soms een avond helemaal voor mezelf, mijn muziek en mijn herinneringen aan de jaren dat ik muziek op LP kocht, zoals zovelen hier: met krantenwijk, schoonmaken en vakkenvullen bij elkaar verdiend.

Soms ga ik op zo'n avond de confrontatie aan met mijn muzikale smaak van toen, die ik niet altijd meer kan volgen. De emotie, de herinnering aan dat eerste moment van horen ligt door de muziek meteen weer voor het grijpen, maar de jaren hebben me muzikaal doen weggroeien van wat ik toen mooi en spannend vond. Zo heb ik er net een kleine 3 kwartier op zitten met Even in the Quietest Moments van Supertramp. Die band had nooit mijn speciale belangstelling, maar deze plaat vond ik als 14 jarige, want zo oud was ik toen hij uitkwam, tamelijk geweldig. Met zo'n klassieke Senheiser koptelefoon (gele kussens) op een Philips draaitafel-versterker combinatie aangesloten was ik gegrepen door het concept-album idee wat de plaat uitademde, en vooral overdonderd door Fools Overture. Nooit meer naar geluisterd sinds pakweg 1980.
En juist Fools Ouverture irriteert me. Van wat ik me herinner als een onbegrijpelijk en revolutionair mozaik van klank, stemmen, iel synthesizer geluid, waarschijnlijk vanuit een diepzinnigheid geconcipieerd die ik niet kon bevatten, blijft nu een fletse indruk over. Jammer toch, dat gebrek aan keuze, aan personality. Het begint steeds maar niet, of het zet niet door...

De rest van het album blijkt gewoon een aardige pop-plaat te zijn die nergens in uitblinkt. Platte composities, vakkundig gemaakt, dat wel, maar het raakt me niet. Vooral de kikkerachtige zang van Rick Davies is ontluisterend. Ik had het liever bij de herinnering van de 14 jarige gelaten. Sommige genialiteit is toch erg beperkt houdbaar.

Aldus mijn “recensie” bij dit album. Dat kan niet, dus doen we dat even over.

Supertramp was een jaar of 10 geleden een onbekende band voor mij. Supertramp, Toto en Genesis was het altijd als ik aan de muzieksmaak van mijn vader dacht. Toto pikte ik al gauw op. Nog steeds behoren Africa en Hold the Line tot mijn all-time favorites en veel nummers heb ik erg hoog zitten. Ook Genesis kon je niet omheen, weliswaar niet de 70s-Genesis, maar de hitmachine met nummers als Jesus He Knows Me en Mama. Met deze band heb ik dan weer een stuk minder. Maar Supertramp bleef altijd “die band met die rare naam”. Wanneer het begonnen is, weet ik niet. Halverwege 2008 vond ik de bovenste 1000 van de top 2000 van 2007 op het internet. Destijds nog in 128 kbps :’). Urenlang struinde ik die lijst langs in mijn toen al eeuwige honger naar nieuwe muziek om te ontdekken. Dat moet tevens mijn begin zijn geweest van mijn interesse in bands als Dire Straits en Eagles. Later moet daar Supertramp bij gekomen zijn. Wellicht door School, maar dat kan evengoed zijn geweest door The Logical Song of Breakfast in America. Maakt het wat uit?

Hoe het ook zij, in mijn “Best Of”-tijd, vond ik Supertramp - The Very Best of Supertramp (1990) en Supertramp - The Very Best of Supertramp 2 (1992). Grappig genoeg bleken bijna al mijn favorieten van Crime of the Century en Even in the Quietest Moments te komen. Wat ook resulteerde in het feit dat deze twee destijds veruit mijn favorieten waren (nu is daar Breakfast in America bij gekomen). Vandaar dat elk nummer op dit album al tientallen keren langsgekomen is hier. Toch schrijf ik dit terwijl het album opstaat, want dat schrijft toch wel erg lekker.
Behalve Lover Boy, die is op geen van beide albums te vinden. Evenals Asylum van Crime of the Century.

Give a Little Bit staat in schril contrast met wat er volgen gaat. Het betekende internationaal hun doorbraak. In Nederland bereikte het zelfs bijna de nummer 1-positie. Welbekend van o.a. de Liga-reclame, maar ook daarvoor al talloze keren gebruikt in de media. Door een overkill wordt dit door (te) veel mensen uitgespuugd. Jammer, want dit nummer biedt toch meer dan alleen die lekkere meezinger. Nu kent iedereen het catchy akoestische gedeelte wel, maar luistert men ook wel eens naar de sublieme bas van Dougie Thomson? Ook het saxofoon-gedeelte van John Helliwell is een mooie voorbode van wat met name op Breakfast in America pas goed tot uiting komt.

Lover Boy zoals gezegd is het buitenbeetje voor mij. En dat komt vooral doordat dit het enige nummer is dat ik niet door en door ken. Waar het over gaat lijkt me wel duidelijk. Het is een nummer dat ik eigenlijk alleen opzet in het kader van dit album, maar het blijft een aangenaam verrassend nummer. Wel merk ik bij dit nummer dat ik toch meer naar Hodgson neig dan naar Davies

Het titelnummer geeft goed weer waar Supertramp ook voor staat. Ze hebben ook veel langzame, pianogeoriënteerde nummers gemaakt. Neem If Everybody Was Listening (Crime of the Century), Lord Is It Mine (Breakfast in America) of Two of Us (Crisis? What Crisis?). Een interessante post op het internet geeft wel goed weer dat er veel meer in schuilt (of kan schuilen) dan een simple liefdesliedje:
I think it refers to how, we let go of our cycle when we focus so much on our emotions and figuring out where we ahve to go, what we have to do, who we need to be with. 'dont let the sun fade away' may refer to how he urges not to let go of the simple truthful cycle of life.
Want zo is Hodgson wel.

Downstream is erg melancholisch en ik ben er ook minder gecharmeerd van. Dit heeft deels te maken met het feit dat Davies hier een wat saaie, monotone stem heeft, maar ook met de tekst. Vaak geroemd om hun scherpe, op het oog simpele, maar toch vrij geniale teksten, maar dit vind ik een erg matige tekst. Eigenlijk hou je dan weinig over. Downstream is dan ook de grote reden dat dit album niet de volle mep krijgt.
Took a boat Sunday
Down by the sea
It just felt so nice
You and me
We did'nt have a problem
Or a care on earth
And all around was silence
Everywhere.

Babaji, de eerste geflopte single, is een nummer welke ik zeker niet gelijk op waarde kon schatten. Niet dat het nu mijn favoriete nummer is (het zou mijn top 25 zeker niet halen), maar in de context van het album zie ik het niet als storende factor. De instrumenten werken samen en het is ook één van de meest bombastische nummers in de zin dat alle instrumenten meedoen. Alle andere nummers zijn vrij rustig en hebben veel rustmomenten, maar Babaji niet. Die is, na even op gang te moeten komen, een soort verademing tussen de slome nummers. Hier overigens wel een uitstekende tekst:
All of my life I felt that you were listening
Watching for ways to help me stay in tune
Lord of my dreams, although confusion
Keeps trying to decieve
What is it that makes me believe in you?

De tweede geflopte single is From Now On. Een echt kindje van Davies. Het pianoloopje aan het begin, de subtiele sax van Helliwell tussendoor, de heerlijke tekst en zo kan ik nog 10 dingen opnoemen die geweldig zijn aan dit nummer. Maar let ook weer hier vooral op de bas van Thomson. Zeer onderschat bassist. Het einde zou je wellicht zwak kunnen noemen, maar ik heb me er nooit aan gestoord. Ik vind het wel leuk. Het geeft ook precies aan waar het nummer voor staat: iemand die langzaam aan wegkwijnt in zijn of haar dagelijkse sleur.
Volgens iTunes was dit overigens de 100e keer dat ik dit nummer beluisterd heb.

Wat moet je zeggen over het magnum opus van een wereldband waar al zoveel over gezegd is. Het is echt zo’n “luister en onderga het”-nummer, maar ik maak me er dan te makkelijk vanaf. Het openingspianoloopje, de langzame opbouw tot de speech van Churchill, de inzet van Hodgson, de synths (het zijn er maar liefst 3!) die dit nummer die magische lading geven, de rustige, doch zeer effectieve drums van Siebenberg en uiteraard de bas van Thomson die eigenlijk de opzet is tot de “uitbarstingen” - en daarna de rode draad. Het is een karige opsomming en staat in schril perspectief wat dit nummer te bieden heeft. Ik zou ook eenieder aanraden dit nummer live eens op te zoeken. Op YouTube zijn ze helaas schaars en het aantal uitvoeringen door Supertramp zelf al helemaal, maar probeer de DVD Bloody Well Right eens te bemachtigen. Zelf ben ik hem origineel nog niet tegengekomen, maar heb hem jaren geleden eens van internet afgehaald. Deze DVD bevat een concert in Münich uit 1983 (die versie van Fool’s Overture móét je gezien hebben!) en een concert in London uit 1977. Dat laatstgenoemde concert is een zeer welkome bonus (er staan ook nummers op die niet op het andere concert staan), maar zoek anders de DVD The Story So Far). Deze is nog wel in de omloop en bevat uitsluiten Münich ’83. Beluister en bekijk die uitvoering van Fool’s Overture en je zult verkocht zijn wat betreft Supertramp.

Nu Fool’s Overture is afgelopen vraag ik me toch af hoe een album als deze kan beginnen met Give a Little Bit. Het is net zo’n contrast als So Far Away - Brothers In Arms. Het klopt niet, het mag niet, maar het gebeurd en het klinkt perfect. Toch zitten er nog wel wat ogen en haken aan die er bij Crime of the Century niet zitten.

Crime of the Century & Crisis? What Crisis? hadden inderdaad wat meer eigenheid dan dit Even in the Quietest Moments. Dit album komt wat meer over als een verzameling goede tot geweldige nummers, hoewel de piano niet voor niets voorop staat. Toch wel prominent te horen op dit album.

De kritische benadering van dit album door sommigen vind ik wel weer overdreven. Daarvoor staat er simpelweg alweer te veel goeds op deze lp / cd. Het heerlijke Give a Little Bit, het oh zo mooie Even in the Quietest Moments, het sterke Babaji en het mooi uitgesponnen From Now On. En natuurlijk het briljante Fool's Overture. Alleen live op Paris nog fraaier op vinyl, cd en recent op dvd verschenen. Toch wel één van de beste nummers ooit (toe maar!).

Ik ken Supertramp vooral van hun hits en ik vind nummers zoals School & Bloody Well Right erg goede nummers! Maar dit album deed mij niet altijd even veel.
Het begin nummer is en blijft natuurlijk een lekker nummertje, en ook Loverboy ging nog wel maar Even in the Quietest Moments & Downstream deden mij helaas weer vrij weinig.
Op naar kant B(want ik heb de LP) Babaji klinkt wel weer erg lekker en From Now On kan ik ook wel waarderen.
De plaat sluit af met het voor mij onbekende Fool's Overture, wat ik een emotioneel en mooi nummer vind en tevens past het toevallig ook nog eens goed bij de tijd van het jaar(over een paar minuten is het 4 mei) Voorlopig laat ik het even op een 3 staan, er staan goede nummers op maar voor mij persoonlijk ook mindere.

na lange tijd weer eens uit de kast gehaald. Wat een geweldig album toch. Soms moet je een album een poos niet spelen om er dan achter te komen hoe goed het is. Van 4 naar 5

Voor hun 5e album nam Supertramp weer wat meer tijd en dat is te horen. De muziek klinkt is weer net zo zorgvuldig gearrangeerd en geproduceerd als op Crime, alleen vind ik de songs net iets minder sterk en is het als geheel ook net een fractie minder. Give A Little Bit vind ik niet erg geslaagd als openingstrack bijvoorbeeld. Fool's Overture is natuurlijk fantastisch als uitsmijter, met zijn lange piano intro en herkenbare synthesizer/strijkers loopje in het midden en aan het eind.
Ik wilde eerst verhogen naar een 4,5, maar laat het toch op een ruime 4 sterren staan.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
3. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
4. Supertramp (1970) 4,0
5. Indelibly Stamped (1971) 3,5

Beter dan Crisis? What Crisis? en absoluut een album met een paar enkele krakers, maar ik geef toe dat ik toch lichtjes teleurgesteld ben dat buiten Give A Little Bit, Even In The Quietest Moments en vanzelfsprekend Fool's Overture de meeste nummers voor mij niet heel erg bijzonder zijn. Niet slecht, luistert makkelijk weg, maar zoals op Crime Of The Century (waar alles raak was) is echt absoluut niet het geval. De drie songs die ik hier boven noem zijn echter wel van dusdanige schoonheid, dat het album met gemak vier sterren krijgt, maar ik had toch net iets meer gehoopt.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. ...Even In The Quietest Moments
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Indelibly Stamped

Het lukt me niet om echt waarderen te kweken voor dit album. Even In The Quietest Moments begint heel sterk met Give A Little Bit. Niet dat ik altijd groot fan ben geweest van dit nummer, maar ik vond het altijd wel leuk om te horen als het voorbij kwam als de radio aan stond. Ik kan me de blazers alleen niet herinneren, dus wellicht dat er verschillende versies zijn.

Daarna zakt het niveau dramatisch; van ijzersterk tot middenmoot. Eerlijk gezegd volgt er niets meer dat mijn aandacht zo grijpt als de opener. De titeltrack. Babaji en Fool's Overture overtuigen me nog om voor 3,5* te gaan, maar ik mis echt een hoop visie en kwaliteit hier. Ook de drie genoemde songs bulken wat mij betreft niet van de kwaliteit, maar het is hier bovengemiddeld aardig. Het is me inmiddels ook opgevallen dat ik de stem van Hodgson een stuk liever hoor dan die van Davies. Hodgson doet me wederom aan Pink Floyd denken en de manier waarop de piano gebruikt wordt, lijkt wel erg Savatage.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Crisis? What Crisis?
3. Supertramp
4. Even In The Quietest Moments
5. Indelibly Stamped

Het vijfde album van Supertramp, het derde nadat de groep zijn definitieve samenstelling had gekregen, verscheen op 10 april 1977 en zou de band zijn eerste grote single hit opleveren, “GIVE A LITTLE BIT”. “EVEN IN THE QUIETEST MOMENTS” was de opvolger van “CRISES? WHAT CRISES” waarop de Engelsen probeerden het succes van “CRIME OF THE CENTURY” uit 1974 een vervolg te geven. Dat lukte qua verkoopcijfers misschien wel, artistiek scoort het album iets minder dan die klassieker uit het oeuvre van Supertramp. Dit album uit 1977 scoort artistiek weer beter, voornamelijk door de legendarische afsluiter, “FOOL’S OVERTURE”. Dit epos, geschreven en gezongen door Roger Hodgson is een hoogtepunt op het album, bij concerten en scoort ook hoog in de Top 2000. De 7 tracks zijn stuk voor stuk prachtige songs, te beginnen bij het commerciële “GIVE A LITTLE BIT”, dat in Nederland de tweede plaats in de Top 40 wist te bereiken. “LOVER BOY” is een typische Rick Davies song, somberder, zwaarder, maar met een aanstekelijke melodielijn en geweldige gitaarbijdragen van Hodgson. Het titelnummer is weer van Hodgson, liefelijk begin, mooie opbouw die toewerkt naar een climax, die niet echt komt. De saxofoonbijdragen van John Anthony Helliwel zijn smaakvol. “DOWNSTREAM” is een solo nummer van Davies, alleen piano en zang…prachtig. “BABAJI” is een opgewekte Hodgson track met een mooie symfonisch tussenstuk. “FROM NOW ON” is ook een klassieker geworden, die tijdens concerten vaak op de setlist stond. Een song in traditie van “BLOODY WELL RIGHT” en “AIN’T NOBODY BUT ME” van de voorgaande albums. Prachtige opbouw, mooie gitaarpartijen, melodielijn die in hoofd blijft zitten en een orkestraal outro. “FOOL’S OVERTURE” is zoals gemeld het hoogtepunt van het album, schitterende opbouw, prachtige keyboard en piano partijen en de saxofoonpartij tegen het einde geeft het nummer net dat beetje extra. Een klein deel van de toespraak van de Engelse premier Winston Churchill op 4 juni 1940 in het House Of Commons is verwerkt in dit nummer…”Never Surrender”. De ritmesectie Bob Siebenberg (drummer) en Dougie Thomson (bassist) zorgen voor een degelijke basis en ook voor het typerende Supertramp geluid. De band ging uitgebreid op tournee met dit album en kwamen pas 2 jaar later met de opvolger, “BREAKFAST IN AMERICA”, waarmee het commerciële succes zou worden vergroot. Artistiek blijft dit album wat mij betreft hoger scoren, waarmee het voor mij ook een klassieker is….en blijft!

Een zwaarmoedig album, opgenomen hoog in de bergen van Colorado in de fameuze Caribou Ranch Studios. De hoesfoto van de vleugel in de sneeuw is zonder fotoshoppen op lokatie gemaakt.

In 1977 leefden we nog maar 32 jaar na de Tweede Wereldoorlog. Een vergelijkbare sprong in de tijd als van van nu naar de val van de Muur in 1989. Momenten die nog redelijk vers zijn in mijn herinnering. Die Trabantjes met huilende DDR-bewoners die ineens naar West konden doorrijden.
Fool's Overture gaat over de lessen die door Engeland geleerd zouden zijn van de Tweede Wereldoorlog. Winston Churchill wordt zelfs sprekend opgevoerd met zijn beroemde onverzettelijke uitspraak "we shall never surrender". Een imposant nummer van bijna 11 minuten, dat eerbiedig wordt uitgedraaid in de Top 2000. Dit jaar komt het nummer, met een redelijk stabiele notering en dus vaste aanhang uit op plaats 71.

Imposant nummer nog steeds, wel wat topzwaar door thematiek en de zware, bijna klassieke muziek. Even de lessen van WOII behandelen in een nummer, ook al duurt dat langer dan 10 minuten, het is ook wel een tikje pretentieus. Vooral als het dan ook nog de spirituele kant opgaat. Fijn, dank u jongemannen. Dat hadden we even nodig. Meer Hodgson dan Davies hoor ik hier.

Ik blijf het een prachtig nummer vinden, maar zoek er liever niets diepers in. Een eeuwige bewoner van de Hollandse Oudejaarslijst op Radio 2. Mét poedersuiker. Volgend jaar weer.

De eerste plaat die ik in dit kalenderjaar heb geluisterd. Een soort autistisch trekje dat ik het jaar graag wil beginnen met een goed aangeschreven plaat, en vaak belandt ik dan toch gewoon weer bij dit soort "oudere" werkjes. Nu moet ik eigenlijk ook wel toegeven dat dit een nastoot is van de prachtige TOP2000 die gisteren is afgesloten, en dan zit ik altijd nog in een bepaalde roes dat ik een maand lang dit soort muziek blijf luisteren, een bekend probleem hier, die elk jaar ook weer rustig terug kruipt.

Prachtige plaat overigens, ik wil Supertramp nog eens in het geheel luisteren (dus alle reguliere albums afgaan), al heb ik hun bekendere werkjes al wel gehoord. Ook deze plaat is echt prachtig. Toch mocht het van mij misschien soms iets sneller, iets meer pit. Het album is vrij rustig. Op zich ook niet erg na zo'n oudejaarsavond maar toch. Dan vind ik dit ook wel de mindere van wat ik tot dusverre heb gehoord van ze.

Desalniettemin zorgt Fool's Overture er voor dat ik overstag ga en toch mijn cijfer met een half puntje omhoog gooi. Dat nummer an sich is gewoon echt een meesterwerk. Later dit jaar de draad met deze band maar eens echt oppakken, en dan komt deze plaat vast nog wel een keer voorbij!

Het album voor het eerst sinds jaren weer eens gedraaid. In het verleden viel het me tegen. Nu niet meer. Met de ijzersterke single 'Give A Little Bit' aan de start, kan er al niet veel meer fout gaan. Alhoewel ik een sterke voorkeur heb voor de stem van Roger Hodgson, vallen Roger Davies' songs niet tegen. De tweede single, geen hit, is ook prima. Als er ergernis is, zoals hier boven aangestipt, ligt dat meer aan het wat infantiel klinkende "babaji" dan de melodie. Het eindigt allemaal met het onovertroffen 'Fool's Overture'. Er staan twee albums van Supertramp boven deze qua waardering, 'Crime' en 'Breakfast'. 'Crisis' zal ik binnenkort eens aanschaffen. Daar is het nooit van gekomen.