Supertramp - Even in the Quietest Moments... (1977)

En dat allemaal overmorgen live in Heerlen.

Vandaag dit album gekocht op cd (met 'Cyclone' van Tangerine dream) in een platenwinkel. Blijft voor mij een heel mooi album, de beste op 'Crime of the Century' na. De mooiste nummers vind ik: 'Even in the quietest moments' en 'Fool's overture'. Daarnaast is o.a. 'Give a little bit' een goeie mooizinger.

Ik ken Supertramp vooral van hun hits en ik vind nummers zoals School & Bloody Well Right erg goede nummers! Maar dit album deed mij niet altijd even veel.
Het begin nummer is en blijft natuurlijk een lekker nummertje, en ook Loverboy ging nog wel maar Even in the Quietest Moments & Downstream deden mij helaas weer vrij weinig.
Op naar kant B(want ik heb de LP) Babaji klinkt wel weer erg lekker en From Now On kan ik ook wel waarderen.
De plaat sluit af met het voor mij onbekende Fool's Overture, wat ik een emotioneel en mooi nummer vind en tevens past het toevallig ook nog eens goed bij de tijd van het jaar(over een paar minuten is het 4 mei) Voorlopig laat ik het even op een 3 staan, er staan goede nummers op maar voor mij persoonlijk ook mindere.

een cijfer 3.0 is m.i. aan de lage kant beste Karma

Voor mij hun beste album! Downstream is misschien wel één van de mooiste ballads op piano en met Fool's Overture maakt Supertramp zich gewoon onsterfelijk. Wat een pracht op 1 schijfje als je daarbij From now on en Even in te quietest moments optelt. Tikkie minder passen vind ik Babaji, maar daarmee nog steeds dik 5 sterren waard.

Binnenkort nog maar eens een kansje gunnen, op mijn nieuwe platenspeler.

Zou ik zeker doen.

Monumentaal album met zeven vrij lange nummers waarbij het zwaartepunt ligt bij het verpletterende Fool’s Overture aan het eind. Het nuchtere From Now On van Rick Davies voorkomt dat de plaat aan emotie ten onder gaat. Dit jaar ook al weer 40 jaar oud.

Hoe treffend om met de sneeuw buiten dit album met die o zo fraaie hoes weer eens op de platenspeler te leggen.
Het openingsnummer is een heerlijke binnenkomer, a moodsetter. Het vervolg is een bijzonder aangename. Af en toe wat minder hoogstand (Babaji), maar als je weet dat het formidabele Fool's Overture nog z'n magie over je uit gaat sprenkelen.... Betoverend einde van een uitstekende plaat.

Blijft inderdaad een plaat die alsmaar boeit

Is idd wel een winterplaat. Volgens mij ook eind 1977 verschenen.
Ik kocht toen alleen Give A Little Bit op een singeltje.
Ik kan mij wel herinneren dat ik de hoes toen wel indrukwekkend vond, maar van mijn zakgeld (4 gulden 50 in de week geloof ik) kocht ik toen liever een 45er.
Lp's kreeg ik op verzoek tijdens Sinterklaas of met kerst. Maar dat was meestal iets van Queen.

Stemmig album deze. Laatst weer eens gedraaid en het tempo ligt bepaald niet hoog, dit is meer het zwijmelalbum van Supertramp.
Goed dat ze eindigen met het waanzinnige epic, wat nodig is om de spanningsboog te verhogen.
Niet het niveau van Crime of Breakfast, maar gewoon een degelijke mooie winterplaat.

Mag ik contrair gaan? Dit vind ik namelijk wel degelijk het beste album van Supertramp. Juist door het zwijmelende, levensbeschouwelijke sfeertje. Winterse, neerslachtige en een tikkeltje beklemmende muziek. Naast de geweldige epic(een van de redenen waarom mij mr. fool noem online) die het album eindigt, is er nog voldoende geniaals te vinden op deze plaat. Zo is daar de mondayblues van From Now On, het welhaast religieuze Babaji, maar ook nog het grandioze titelnummer waar naar geluk wordt gezocht in de slechtste momenten des levens.

Babaji trek ik erg slecht. Is voor mij een skipper geworden.
Er is iets wat mij mateloos irriteert aan Hodgson's voordracht in dit nummer.
Maar, mee eens hoor, de rest is goed te pruimen.
Hodgson overtuigd verder behoorlijk in zijn overige songs.
De relaxheid is perfect vastgelegd, maar ik heb meer, zoals eerder gememoreerd, met Crime Of The Century - hoor ik meer gretigheid en is alles van hoog niveau - en Breakfast In America, waar ik het muzikaal interessanter vind.
Maar ook wat users gaan dan weer voor Crisis...What Crisis? Dat is dan meer een leftover van Crime, met een waanzinnige 1e helft, maar wat mij betreft een wat matte 2e helft.
Zo schijnt hier ieder een favo te hebben.
Mooi toch!

Prima album met een aantal iconische Supertramp-nummers, zoals Fool's Overture en From Now On.

Toch vind ik Supertramp bij uitstek een live-band (Paris is wat mij betreft één van de beste live-albums ooit verschenen). Op studioalbums klinkt de groep altijd wat lafjes en mat naar mijn smaak en deze plaat is daar een typisch bewijs van.

Niettemin geweldige muziek, dus vier sterren!

Hmm, grappig dat je dat zegt - ik vind Supertramp juist een band die juist in de studio geweldig uit de verf komt. Live vind ik ze - net zoals bijvoorbeeld de Eagles - toch altijd wat statisch: perfect nagespeelde nummers, zeker, met af en toe wat meer gedrevenheid, ook dat, maar zonder dat specifieke gevoel dat een live-uitvoering zoveel beter kan maken dan de studio-versie.

Hoewel ik bijvoorbeeld Paris best hoog heb zitten, voegt het album naar mijn gevoel maar weinig toe aan de studio-versies. Op dit album wordt dat zonneklaar. Net als op bijv Crime of the century gebruikt Supertramp hier de mogelijkheden van de studio ten volle om een prachtig vol en dynamisch geluid te creëeren, dat helemaal bij de muziek past.

Crime wordt meestal gezien als het grote meesterwerk van Supertramp, en ik geloof wel dat ik het daar mee eens ben. Maar deze doet er toch verrekte weinig voor onder. Give a little bit is een perfect meezingbare single met prachtige arrangementen en een dito saxofoonsolo en de rest van het album bestaat uit wat men vroeger 'het betere LP-werk' noemde: knap uitgewerkte composities, mooie opbouw, veel gebruik makend van dynamiek en een goede afwisseling tussen de stemmen van de twee nogal van elkaar verschillende leadzangers.
Ik ben, in tegenstelling tot diverse heren hierboven, wel blij met Babaji, omdat de trage, melancholieke nummers daarmee wat tegenwicht krijgen. Ik zou er zomaar een tweede single in kunnen zien, als opvolger van Give a little bit destijds, maar dat is er geloof ik nooit van gekomen.

Wat mij betreft een album dat perfect in balans is, ook al omdat de afsluiter het echte hoogtepunt is. Popmuziek in optima forma.

Met de laatste regel kan ik helemaal meegaan, met de appreciatie van Babaji blijf ik moeite houden. Melodisch wel een fijn nummer, maar Hodgson huilt hier zijn liefde voor een vage spirituele figuur zodanig uit, dat het me flink irriteert. Tekstueel een onmogelijk nummer, waar de rest van het album juist inhoudelijk krachtig is. De nummers van Davies zo fijn droog en Fool's Overture indrukwekkend als doordenking van WO II.

PS. offtopic: Weet iemand hoe het gaat met de gezondheid van Rick Davies?

Oh, je luistert naar de teksten? Doe ik nooit, dat stoot maar af...

Zonder gekheid, er zijn aardig wat Supertramp-teksten waar ik me in kan vinden of herkennen, maar bij Babaji heb ik daar nooit zo bij stilgestaan. Hodgson was tijdens de opnamen van dit album duidelijk wel aan een spirituele trip bezig. Een 'Babaji' is bij de Hindoes een heilige man, lees ik ergens. Daar heb ik verder ook niets mee, ik beoordeel dit nummer voornamelijk op de melodielijn en de muziek. En die vind ik niet verkeerd, al is het duidelijk een van de commerciëlere nummers van Supertramp.

Ik zie op Discogs trouwens net dat Babaji wel degelijk als tweede single van dit album is uitgebracht. Lijkt me de terechte single-keuze, al geloof ik niet dat het ergens ter wereld iets geworden is qua hitnotering.

En wat je laatste vraag betreft: het blijft volgens mij stil rond zijn gezondheid, wat misschien geen goed teken is. Het meest actuele dat ik zo snel kon vinden, staat hier. Dat klinkt dan weer hoopgevend, maar het nieuws is al wel twee jaar oud...

Haha, ja de meeste teksten stellen teleur. Tsja, je zat in die jaren óf in de drugs óf in de geestelijke wereld als artiest zijnde. Elly en Rikkert gingen in dat jaar ook op de knieën als ik het wel heb. Zoals gezegd, best een aanstekelijke melodie.
Wat Rick Davies betreft: we hopen er het beste van. Overmorgen wordt de man 74. Dus die in '15 afgebroken wereldtournee ... Nee, weinig kans denk ik.

na lange tijd weer eens uit de kast gehaald. Wat een geweldig album toch. Soms moet je een album een poos niet spelen om er dan achter te komen hoe goed het is. Van 4 naar 5

Ik ben geen groot fan van Supertramp, daarvoor ken ik wellicht ook gewoonweg niet goed genoeg. Daarnaast hebben zowel Davis als Hodgson een goede stem, maar gaat mijn persoonlijke voorkeur vaak uit naar een wat rauwer geluid. Toch is ook dit soms erg fijn natuurlijk.

Een eerdere Platen en CD Beurs heb ik het vinyl van Paris eens meegenomen, wat natuurlijk een erg fijne live registratie is. In mijn achterhoofd zat om Crime of the Century en dit album nog eens mee te nemen in een volgend bezoek en zo geschiedde gisteren toen ik dit vinyl vond in mint condition voor 7 euro.

De hit Give a Little Bit is natuurlijk een fijne opening, al zijn de nummers daarna interessanter. Zo treedt daarna de piano meer naar voren. Een piano die overigens ook de prachtige foto op de hoes siert. Het zijn veelal vrij lange nummers, maar nergens stoort dit. Zo is ook de titeltrack van het album prachtig en Downstream eveens. Maar het best wordt tot het laatst bewaard met absoluut hoogtepunt Fool's Overture; gewoonweg een geweldig album.

Voor hun 5e album nam Supertramp weer wat meer tijd en dat is te horen. De muziek klinkt is weer net zo zorgvuldig gearrangeerd en geproduceerd als op Crime, alleen vind ik de songs net iets minder sterk en is het als geheel ook net een fractie minder. Give A Little Bit vind ik niet erg geslaagd als openingstrack bijvoorbeeld. Fool's Overture is natuurlijk fantastisch als uitsmijter, met zijn lange piano intro en herkenbare synthesizer/strijkers loopje in het midden en aan het eind.
Ik wilde eerst verhogen naar een 4,5, maar laat het toch op een ruime 4 sterren staan.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
3. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
4. Supertramp (1970) 4,0
5. Indelibly Stamped (1971) 3,5

Nogmaals beluisterd en toch verhoogd naar 4,5

1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Breakfast In America (1979) 4,5
3. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,5
4. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
5. Brother Where You Bound (1985) 4,0
6. Famous Last Words (1982) 4,0
7. Supertramp (1970) 4,0
8. Indelibly Stamped (1971) 3,5
9. Free As A Bird (1987) 3,0

Top album,


Mijn top 5 ( in de originele bezetting).

1. Crime in the Centrury (5.0)
2. Even in the Quietest Moments (4.5)
3. Crisis? What Crisis? (4.5)
4. Breakfest in America (3.5)
5. Famous Last Words (3.0)

Beste album in de originele bezetting:
1. Supertramp (1970)

Toevallig gisteravond nog op volle sterkte gedraaid. Blijft na Crime of the century mijn favoriete Supertramp-plaat. Viel me gisteravond op dat Rick Davies' Downstream ook een prachtig nummer is als je er goed naar luistert. Die was me voorheen nooit zo sterk opgevallen.

Fool's overture blijft natuurlijk met enige afstand het beste nummer van deze plaat - wat een prachtige opbouw, echt een all-time classic.

Dat nummer dus - in hun goede tijd - ook LIVE gezien in Ahoy. Ook live is dat een kippenvel nummer

Beter dan Crisis? What Crisis? en absoluut een album met een paar enkele krakers, maar ik geef toe dat ik toch lichtjes teleurgesteld ben dat buiten Give A Little Bit, Even In The Quietest Moments en vanzelfsprekend Fool's Overture de meeste nummers voor mij niet heel erg bijzonder zijn. Niet slecht, luistert makkelijk weg, maar zoals op Crime Of The Century (waar alles raak was) is echt absoluut niet het geval. De drie songs die ik hier boven noem zijn echter wel van dusdanige schoonheid, dat het album met gemak vier sterren krijgt, maar ik had toch net iets meer gehoopt.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. ...Even In The Quietest Moments
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Indelibly Stamped

Ja, wederom mee eens lennert. Vooral een degelijke plaat die de neiging heeft hier en daar wat saai te zijn, maar de nummers die je vermeld zijn wel weer erg goed natuurlijk.
Loverboy vind ik met terugwerkende kracht dan wel beter dan voorheen.
Met Babadji heb ik weinig. Hier irriteert Hodgson mij enigzins.

Dan ga ik dat album nog eens uitgebreid beluisteren ( bij mij begon het eigenlijk met Crime)

Volgens mij bedoelt little lion man dat de 'originele bezetting' van Supertramp maar één album heeft uitgebracht: het titelloze debuut uit 1970. Dat waren Hodgson en Davies met twee andere muzikanten, die na het debuut van het toneel verdwenen. Alle muziek is van Hodgson en Davies, maar - opmerkelijk - alle teksten waren van Richard Palmer-James.

Supertramp (album) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Het debuut is best aardig, maar verwacht er geen wonderen van. Zeker niet in relatie tot Crime en de platen die daarop volgden...