Supertramp - Even in the Quietest Moments... (1977)

Ik was 19 jaar toen "Even in the Quietest Moments (1977)" uit kwam. Het album sloeg destijds in als een bom. Dat "Even in the Quietest Moments (1977)" de hitlijsten niet heeft gehaald? Ik kan het mij niet voorstellen! Maar goed, Simon Smith gaat het checken .

In die periode had je bij warenhuizen een top 20 van Lp's in het schap staan , ik weet bijna wel zeker dat deze plaat ( met die fraaie hoes ) er bij stond . Nog geen garantie voor een officieuze notering , maar volgens mij stond hij zeker in de album top zoveel .
Breakfast In America was zeker een heel goed verkocht album in Nederland .

Dat leek mij ook, maar volgens Wikipedia (zie link onderaan) is het eerste album dat de hitlijst in Nederland haalde Some Things Never Change (#12) en daarna nog Slow Motion (#83).

Supertramp discography - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ik zou ook niet weten waar ik dat na zou moeten checken.

Edit: Toch even de references volgen dus. http://dutchcharts.nl//showinterpret.asp?interpret=Supertramp
Ik zal gelijk even die Wiki aanpassen...

Ik heb hier ergens nog wel een albumhitdossier liggen, ik zal eens kijken hoe dat zit.

Edit: blijkbaar ben je er al uit.

Fraai album van Supertramp! Fool's overture is de absolute kraker op dit album wat mij betreft.

Zeker waar, maar vlak ook het titelnummer niet uit. Prachtig in zijn verstildheid.

Wat zware plaat van de band, maar misschien wel van alle albums het meest een eenheid.
Dit is nl. een wat ontoegankelijke plaat die meerdere luisterbeurten vergt. Waar andere albums als Breakfast In America, Crime Of The Century en Crisis? What Crisis? zich wat makkelijker aandienen, daar ontvouwt dit album zich langzaam doordat de nummers zich meer introspectief laten beluisteren en upbeat momenten dun bezaaid zijn.

Babaji valt inderdaad wat uit de toon, maar ik vind het niet zo slecht als andere opinies hier doen vermoeden. Uiteindelijk vind ik Fool's Overture en From Now On de prijsnummers.

Alhoewel het een ijzersterke plaat is moest de band hierna op zoek naar andere uitvalshoeken om te kunnen overleven. Het jaar was hier namelijk al 1977 en de sfeer op deze plaat is verre van joepie, dus hadden ze door dat er iets moest gebeuren. Dat leidde dus naar Breakfast In America, een plaat die volslagen anders en een stuk levensvatbaarder klinkt.

Wat werd er in de zeventiger jaren toch mooie muziek gemaakt !
4.5*

(en ik heb deze al jaaaaren)

Goed album! Fools overture is top: Pink Floyd inspiratie, maar een topper! ook Even in the Quietest Moments is een erg goed nummer. Mooi album.

De eerste LP van Supertramp die ik kocht, vrij kort nadat ie uitkwam.
Is derhalve veel gedraaid, en is dus nog steeds een feest der herkenning.
Achteraf blijkt het dan een toch wat moeilijker en niet zo toegankelijk album te zijn dan de rest.
Viel me destijds niet zo op.

Give A Little Bit was de onverwachte najaarshit van 1977 (nummer 2 in september 1977) en is een vaste waarde op de Classic Rock radiostations. Nummer staat me nog steeds niet tegen.
Het prijsnummer is uiteraard (ook voor mij) de Fool's Ouverture (op het einde!) waarmee de plaat heftig uitwaait.
Dan heb je er een aangename 3 kwartier opzitten met mooie muziek in die typische mooie jaren 70 stijl.
Ook From Now On en het titelnummer zijn erg goed.
4 sterren voor deze.
En toch vind ik Breakfast in America en Crime Of The Century (ieder op hun eigen manier) net iets beter dan deze.
Maar hij blijft goed.

Ik kan me helemaal vinden in je verhaal. Fool's Overture voorop.

Had het album als tiener alleen op cassetebandje ('low noise' heette dat, maar dat was nog best een hoop ruis) en pas vorig jaar op CD gekocht.

Toch wel een openbaring, prachtig geluid. Zo worden ze niet meer gemaakt ...

Zoals ik eerder zei, een wat minder evenwichtig album maar Fool's Overture is wel het allerbeste wat Supertramp heeft opgenomen.

Crime of the Century & Crisis? What Crisis? hadden inderdaad wat meer eigenheid dan dit Even in the Quietest Moments. Dit album komt wat meer over als een verzameling goede tot geweldige nummers, hoewel de piano niet voor niets voorop staat. Toch wel prominent te horen op dit album.

De kritische benadering van dit album door sommigen vind ik wel weer overdreven. Daarvoor staat er simpelweg alweer te veel goeds op deze lp / cd. Het heerlijke Give a Little Bit, het oh zo mooie Even in the Quietest Moments, het sterke Babaji en het mooi uitgesponnen From Now On. En natuurlijk het briljante Fool's Overture. Alleen live op Paris nog fraaier op vinyl, cd en recent op dvd verschenen. Toch wel één van de beste nummers ooit (toe maar!).

Laatst weer eens gedraaid en ik moet zeggen dat ik in het geval van Loverboy mijn mening herzie.
Ik vond het altijd een beetje een zeiknummer, maar terugluisterend is het een nummer vol wendingen en is de opbouw voorbeeldig.
Dat betekent in dit geval een verhoging naar 4 sterren.

Eens met West inzake de kritische benadering. Een Crime of ... deel 2 is godsonmogelijk natuurlijk. Wel vind ik het album een beetje onevenwichtig.

Maar prachtnummers als Fool's Overture, het titelnummer en vooral Downstream zorgen toch voor een mooie **** voor dit album, dat trouwens mijn kennismaking met de band was.

@ Bikkel2 : Loverboy vind ik toch echt één van de betere nummers op deze plaat !

Ik vond er nooit zo veel aan, maar het is kennelijk een song die je moet leren kennen denk ik.
Nogmaals, bij nader beluistering heeft het echt wel wat.

Dit vijfde album van de inmiddels tot supergroep gepromoveerde Supertramp werd opgenomen in Nederland (Colorado), hoog in de Rocky Mountains, in de beroemde Caribou Ranch Studios. Het verhaal gaat dat de ijle lucht zorgde voor betere stemprestaties in de hoge regionen (alsof de studio gevuld was met helium). In dezelfde periode nam Dan Fogelberg hier zijn, eveneens ijle, Nether Lands op.

Die lucht zorgde voor ademnood bij de blazers. John Helliwell moest met zijn sax uitwijken naar de opnamestudio in Los Angeles, zo gaat het verhaal. Of misschien vond hij het niet zo knus om daar met een knorrige perfectionistische macrobioot en een ongeduldige hamburger etende Davies op een bergtop opgesloten te zitten.

Mijn gevoel zegt me dat het album niet erg vlot in elkaar werd gezet. Het heeft een wat zwaar karakter, of misschien zelfs wel: saai. Ik luister er naar en denk: hmm .. knap gedaan, maar ik moet ook mijn best doen om me te laten boeien. Het is als een mooi boek dat je al drie keer hebt gelezen: de verrassing is er af, nu lees je het om op de details te letten. Die mogen er ook wel zijn.

Natuurlijk is Fool’s Overture het onovertroffen hoogtepunt van de plaat: het monumentale epos over Engeland in WO II. Een klankbeeld op muziek gezet.

From Now On is een nummer dat ik meer ben gaan waarderen. Prachtige quasi-naïeve tekst in dit Davies-nummer.

Babaji is ook een nummer dat een vlucht beschrijft. In dit geval een vlucht in de religie. Ik denk dat Roger Hodgson het wel serieus bedoelde, maar om de hindoe-goeroe Babaji als ‘Lord of my dreams’ te bezingen, dat gaat ver. Hij was zoekende. Muzikaal heeft het nummer overigens niets oosters. Het leek geschreven voor de hitparade.

Downstream is echt Davies. Tikje te zwaar aangezet, maar heel herkenbaar.

Even In The Quietest Moments is naar mijn mening door de fraaie opbouw één van de beste stukken van de plaat. Met regels als: “Lord, won’t you come and get into my life” wordt duidelijk dat ook hier de inspiratie bij de Heer gezocht wordt. Niet duidelijk, maar meer in de mystieke sfeer.

Lover Boy sloeg ik voorheen vaak over, maar kan ik nu goed hebben. Davies had toch zeker ook wat in zijn mars. Bekend is dat het nummer naar het einde oploopt in tempo. Was dit zo bedoeld? We gaan het nog eens uitpluizen.

En dan, om de omgekeerde tracklist af te sluiten: Give A Little Bit. Vooruit, geef die jongens ook eens een knal-hit. Aanstekers de lucht in en meejoelen maar. Tsja, ik ben er niet dol op. Maar het was nodig kennelijk.

Het album vertegenwoordigt naar mijn mening het probleem waar veel groepen met een ‘superstatus’ op dat moment (’76-’77) mee worstelden. De druk om creatief en commercieel te presteren. Ook bij een album als Hotel California van de Eagles (daar is ie weer, ik schreef er elders al over) zien we dat. In de periode ’70-’75 ging het platen maken nog veel vanzelfsprekender. De meest fantastische albums werden opgenomen in die jaren en het succes vloeide er uit voort. Nu voelden bands van naam de druk. Het scoren stond voorop. Platenbazen wilden lekkere FM-radiorock-nummers. Niet voor niets zocht Supertramp een plek in de Rocky Mountains om inspiratie te vinden. Bij God of goeroe, anderen bij de drugs en drank. Rumours van Fleetwood Mac is ook zo’n album uit begin ’77 dat niet zonder middelengebruik kon ontstaan.

Voor Supertramp pakte het uiteindelijk twee jaar later wonderwel goed uit met Breakfast In America. Het kón dus wel, totdat .... …was die Hodgson toch maar wat minder lichtgeraakt en eigenwijs geweest en Davies een tikkeltje geduldiger met de man .... … tsja, het zijn ook maar mensen die artiesten.

Mooi stuk Fedde

En maar al te waar. Supertramp is nooit echt van de vrolijke deun geweest, maar dit album heeft inderdaad nog wel iets zwaarmoedigers over zich.
Het is gemaakt in een periode van '' wat nu ?'' en dat zijn niet de makkelijkste momenten voor een band.
Het niveau van Crime Of The Century wordt niet gehaald, maar het is een vrij stabiel geheel met toch prima songs en in ieder geval een regelrechte klassieker (Fool's Overture.)
Hodgson is inderdaad op zijn spiritueels hier en dat pakt bij het titelnummer uitstekend uit, maar Babaji vind ik dan net iets te opdringerig en te dwingend.
Ik vind het uiteindelijk het minste stuk van de plaat.

De opvolger Breakfast In America is een stuk uitbundiger en een stuk hitgerichter ook.

Interessant stuk, Fedde. Grappig dat Babaji zo uit de smaak valt hier. Dat opdringerige hoor ik er niet in, maar dat Hodgson daar een stuk van zijn ziel af zingt is wel te horen. Na het titelnummer is Babaji dan ook mijn favoriet van de plaat (nog vóór Fool's Overture dus).

Inderdaad een fraai stuk van Fedde wat gerust mag worden aangevinkt als mening.

Ja, mee eens !

Leuke reacties, daar gaat ie dan
@ The_CrY: het komt inderdaad bij Hodgson wel uit z'n ziel op Babaji. Geen slechte melodie ook.

Idd een mooie recensie van @Fedde. Heb altijd alleen maar Fools Overture beluisterd van dit album. Tjonge, dat was dom. Afgelopen week op m'n gemak de albums van Supertramp geluisterd. Lekker om eens in de zoveel tijd te doen. Op basis van jouw recensie toch maar eens het hele album opgezet. Heerlijk. Mijn waardering voor de band is weer gestegen. Knap gemaakt deze Even in THE Quietest Moments. Meer dan ooit de overtuiging dat het een gouden combinatie was in de mooie 70's.

In oktober 1979, dus een half jaar na het uitbrengen van Breakfast in America heb ik een concert van Supertramp in Ahoy bijgewoond en dat is voor mij een onvergetelijke happening geworden. Het hele oeuvre van de band is over het algemeen goed. Voorafgaand aan dit concert had ik in vrij korte tijd 4 albums van hen gekocht, waaronder Crime of the century en ook Even in the quietest moments.
Vooral hun performance van het titelnummer en het fantastische Fool's overture hebben toen diepe indruk op mij gemaakt. Ik blijf het eeuwig zonde vinden dat Roger Hodgson een paar jaar later de band verliet, waardoor Supertramp als favoriete band een flinke pas op de plaats moest maken.

Hey Paul. Welkom, ik zie dat je nieuw bent hier. Veel plezier !
Als muziekliefhebber kun je je lol op Music Meter (positief bedoeld.)

Tof dat je ze nog in de originele samenstelling heb zien spelen.

Ik vind dit album toch wat tegenvallen.Fool's overture en Give a little bit (alhoewel ook een vrij simpel nummer) blijven fantastische songs maar het overige materiaal bevat te veel flauwe piano riedeltjes.Dan vond ik de voorganger Crisis...what crises? toch een stuk beter en vooral veelzijdiger.

Dat mag jij zien, maar ik zie toch dat de lijn perfect wordt doorgetrokken, al kan nooit Crime of the Century worden overtroffen. Op dit album staan een paar juweeltes en ja Give a little bit is m.i. een van de minste (maar wel (te) veel gedraaide) nummers.

Hoewel Crime of the Century het grootst aantal klassiekers bevat en ook Crisis? What crisis? boven de middelmaat uitsteekt, is Even in the quietest moments toch het album, waarmee Supertramp bij het grote publiek doorbrak.
Natuurlijk mede dankzij de terechte megahit Give a little bit, maar ook dankzij meesterwerkjes als het titelnummer en vooral Fool's Overture, wat misschien wel wordt gezien als het meest ultieme Supertramp-nummer. Niet alleen vanwege de lengte (bijna 11 minuten), maar ook door de schitterende opbouw. Roger Hodgson duidelijk in optima forma.
Maar ook de door Rick Davies gezongen nummers mogen er zijn. Iets minder dan Crime, maar in mijn ogen zeker gelijkwaardig aan Breakfast in America.

Alleen al door het wereldse laatste nummer heb ik mijn stem met een halfje verhoogd

Daar ga ik in mee. Aan Breakfast geef ik 5 sterren en ik kan geen geldig argument bedenken waarom dit album een hele punt minder waard zou zijn. Fool's Overture is natuurlijk prachtig.