Supertramp - Crime of the Century (1974)

Live was het niet de meest bewegelijke liveband. Eigenlijk een beetje saaie figuren. Sobere kleding, lange haren en baarden en puur gefocust op de muziek en instrumenten.
Anti popsterren.
Alleen de saxofonist trekte wel eens gekke bekken(bewust) en Rick Davies (onbewust.)

Legendarisch album van de band en de eerste plaat die ik op vinyl kocht ( ik meen 1977 ).
Vrij onlangs de geremasterde versie gekocht en die klinkt als een klok.
De plaat bestaat uit louter sterke songs waarbij de nummers van Roger Hodgson toch de boventoon voeren met School, Hide In Your Shell & Dreamer.
Magnum opus van de band en van het artistieke tandem Davies- Hodgson.

Ouwe hippies hè Wat wèl indruk op mij achterliet, bij hun 1e keer Carré toen deze plaat net uit was gekomen, was de professionele timing waarmee Hodgson & Anthony switchten tussen de verschillende intrumenten en altijd precies op tijd achter het instrument opdoken wat ze nodig hadden. Saai ? Ja, een flitsende show was het allerminst maar de doelmatigheid was enorm en van een kwaliteit die ik nog nooit daarvoor gezien had. Ik heb de hele avond geen bum note gehoord.

Een echte muzikantenband derhalve. Diep respect voor hun talent, want musiceren kunnen ze.

En hun sound was uniek. Iets wat toen nog kon. Een echt eigen geluid.
Het wordt nu steeds moeilijker als band om met een geheel eigen sound te komen.

Ik ken alle jaren 70 platen van Supertramp behalve Crime of the Century vreemd genoeg. De meeste nummers ken ik wel, maar niet zoals deze op de lp zijn verschenen. Gisteren voor €3,- op vinyl gevonden en gekocht. Het is een goede plaat, maar ik had er meer van verwacht. Ik mis de warmte van Breakfast in America, de diversiteit van Crisis? What Crisis en de spiritualiteit van Even in the Quietest Moments.
Muzikaal goed, maar soms wat eenvormig en weinig gekleurd.

Het is dan ook, in tegenstelling tot de overige 3 (ik ga er vanuit dat je de eerste twee albums niet bedoelt), een echt conceptalbum, dus in die zin zou ik eenvormig eerder uitleggen als een eenheid.

Die plaat werd destijds door de critici behoorlijk lauw ontvangen omdat ze er geen lijn in vonden zitten, zoals COTC dat wel had ...... Wat je het eerst hoort bepaald het verwachtingspatroon ......

Top plaat. Wereldse nummers geen enkel zwak nummer ennne....zo'n topprodukt hebben ze nooit meer gemaakt. Ook niet de commerciele gedrochten als Breakfest in America en Famous last words. Ook Crisis...what Crisis en Even in the Qu...Moments kwamne nog in de buurt van dit meesterwerk. Toen Rodger Hodson eruit ging heb ik de groep niet meer gevolgd. Het monotone stem geluid van (alleen maar)Rick Davies kon ik missen als kiespijn

Vind ik wat kort door de bocht om Breakfast in Amerca een commercieel gedrocht te noemen eerlijk gezegd.
Alleen omdat er nogal wat singles van die plaat hits werden ?

De kwaliteit wordt gewaarborgd en de groep maakt echt geen rare zijsprongen om de hitstatus te bemachtigen.
Ik vind het na '' Crime'' hun kleurrijkste werkje eigenlijk. Kon niet meer beter worden, en dat werd het ook niet meer.

Ja maar meneer Peart is goed in het kort door de bocht zijn heb ik in diverse topics wel gemerkt. Geeft opzich niks maar erg genuanceerd komt het niet over vind ik.

Tijden zijn anders geworden en wat een aantal critici zeggen en neer pennen, ach ja, het gaat er om wat ik zelf hoor en voel.
Crisis? What Crisis? Vind ik persoonlijk hun beste plaat.
Misschien iets minder toegankelijk maar daarom misschien wel hun best bewaarde geheim.

Ik kan je een heel eind volgen: Crisis? What Crisis? is gewoon een hele hele mooie plaat. En iets anders als dit Crime of the Century. Afhankelijk van mijn stemming, draai ik eerder de één of de ander.
Volgens mij is elke plaat van Supertramp weer anders, en dat is juist zo leuk. Dat is ook hun kracht. Wat mij betreft kwam deze diversiteit allemaal samen op Paris.

Als er een flauw en overbodig live album te benoemen is vind ik dat wel Paris. Ben dol op goeie live albums maar Paris heeft me nooit kunnen bekoren. Snel meegelift op het succes ten tijde van Breakfast in America. Volgens mij had daar (technisch en muzikaal) meer in gezeten.

Beste vriend, er zit toch geen woord frans bij?
De na Even.....sloeg het succes toe en moesten er singles gemaakt worden waardoor het top materiaal (zoals de nummers van eerder genoemde klasse albums) niet meer op de plaat verschenen en ingeruild werden voor top 40 niemandalletjes. Althans zo zie ik het....
Crime. Crisis en Even was hun toptijd daarna ging het berga fwaarts helaas.....

Het ging volgens mij pas bergafwaarts met Famous Last Words. Hier begon het opzichtig herhalen en missen de songs op een aantal uitzonderingen na, de nodige zeggingsdrang.
Ik hoor op Breakfast een stel frisse songs. Wat opgewekter in vorm, en daar kun je dan ineens hits mee scoren.
Give A Little Bit had al hitpotentie en dat werd ook een hit.
Op Crime Of The Century staan ook songs die best in aanmerking hadden kunnen komen voor een hoge notering in de charts (neem bijv. Dreamer.) Alleen toen gebeurde het nog niet.

Ik ben ook meer gecharmeerd van '' Crime'' omdat de melancholie mij wel aanspreekt en als geheel naadloos past.
Maar ik vind het onterecht om Breakfast af te doen als een commercieel gedrocht, daar zit de plaat te goed voor in elkaar.

Maar ik vind het onterecht om Breakfast af te doen als een commercieel gedrocht, daar zit de plaat te goed voor in elkaar. aldus Bikkel.

Als ik dat commerciele album vergelijk met Crisi en Crime valt Breakfest vies door de mand...
Het enige echt goede nummer, althans dat is mijn mening, is het laatste nummer. Verder alleen maar leuke niemandalletjes en die kun je woon niet vergelijken met de topnummers van de door mij eerder genomede topalbums van deze groep die overigens - in de oude samenstelling - viermaal live aan het werk heb gezien

Ik ben het niet met je eens, maar ok. jou mening.

Wij staan hier in alle opzichten lijnrecht tegenover elkaar. Ik kan jouw tekst volkomen andersom opschrijven, als het over Paris gaat. Maar ja, kan gebeuren.

Aan dit album moet ik mij nog ooit eens wagen, heb deze toevallig vanmiddag nog vast gehad in de winkel.
Nooit iets met Supertramp gehad, maar de recensie van chevy93 maakt mij al langere tijd nieuwsgierig.

Ja precies, maar formuleer het dan ook op die manier! Je gooit er vaak opmerkingen tegenaan die de indruk wekken dat alleen jij weet en snapt hoe het allemaal zit. En iedereen die jouw mening niet deelt, snapt er niks van. Het is your way or the highway om het maar zo te zeggen.

Al dat gebep over Breakfast in America, Paris en Famous Last Words... maar weer geen woord over dat andere topalbum van Supertramp, Brother Where You Bound!

En zo is het maar net !

Precies. Davies kon er ook zonder Hodgson nog wat van.

Er zouden wel erg veel dezelfde albums worden verkocht als we allemaal dezelfde smaak zouden hebben. Mooi voorbeeld hoe subjectief muzieksmaak is.

Sorry meastro maar dan is het een zeer monotoon geheel en ben ik dus afgehaakt. De kracht van Supertramp lag juist in de verschillen zangstijlen van deze groep.
Met Brother where you bound werd hun ondergang ingezet..

Natuurlijk kan het zijn dat de stem van Davies je niet zo aanspreekt. Het solowerk van Roger Hodgson, te beginnen met In The Eye Of The Storm, is toch ook een stuk eenzijdiger (monotoner) te noemen dan het eerdere groepswerk. Samen waren ze vruchtbaarder bezig, dat ben ik wel met je eens.

Hierin geef ik jou gelijk. De afwisselende zang van beide heren was tevens de kracht van de groep!

Dat is waar. Maar van In The Eye Of The Storm werd ook niemand heet. De solo carriere van Hodgson is nooit succesvol van de grond gekomen. Supertramp was zonder Hodgson maar een saaie bedoeling. Dus hadden ze beter, na een adempauze, vanaf 1987 weer samen kunnen gaan werken. Dan was er misschien nog iets leuks ontstaan.

Eén van mijn favoriete 'what if'-scenario's. Nu rest ons slechts een huilende Hodgson en een mokkende gepensioneerde Rick Davies.