Genesis - The Lamb Lies Down on Broadway (1974)

Wordt iedere luisterbeurt nog steeds beter. De A kant is inderdaad net iets mooier, maar niets is storend op kant B.

Dit album heb ik al tijden in mijn hoofd zitten om hem te kopen op de 1 of andere manier. Ik heb hem niet in bezit, en er ook nog nooit een noot van gehoord. Ik ken Selling England By The Pound wel, ik weet niet of deze daar mee te vergelijken is. Qua sound waarschijnlijk wel. Maar dit is bij mijn weten een concept album in de lijn van The Who's Tommy/Quadrophenia en The Wall van Pink Floyd. Die 3 albums heb ik org in bezit, en vind ze geweldig. Zou dit dan wat voor mij zijn? En zijn er nog users hier die nog meer rock opera's/conceptalbums weten in de lijn van The Wall, Tommy, Quadrophenia?

Ik zou hem maar gewoon kopen. De eerste 3 luisterbeurten zullen voor jou wellicht wennen zijn maar het wordt alleen maar beter.

Queensryche - Operation Mindcrime
Marillion - Misplaced Childhood
Marillion - Brave
Sylvan - Posthumous Silence

En voor de wat meer bombastische liefhebber kan je ook eens wat van Ayreon proberen.

dit is het beste dubbel album aller tijden , een concept dubbel album , de eerste 4 draaibeurten begrijp je er geen snars van maar ook de muziek is niet makkelijk , waanneer je de muziek gewoon bent begint de plaat te groeien , neem er dan het tekstvel bij en beluister de muziek enkele keren , wanneer je het begint te vatten valt alles als puzzelblokjes in elkaar en laat de plaat je niet meer los , hij staat niet voor niets bij mezelf al van toen hij uitkwam in 1974 op één bij me , en dat is hij nog steeds na zeker 6000 andere lp's of cd's gehoord te hebben , dat zegt wel wat ! nietwaar ?

Ik zou deze gewoon proberen een stuk beter dan selling england en ook beter dan de albums die je opnoemt. Gewoon proberen want ik vind hem nu geweldig maar eerder vond ik hem niks en durfde hem eerst niet te proberen door 'hit parade' genesis.
Maar dit is gewoon geweldig met name door het goed gitaarwerk van Steve Hackett en met name het werk van frontman Peter Gabriel
een geweldige performer is dat. Dus gewoon proberen

Absoluut. Het is heel anders dan zowel Tommy als The Wall, maar heeft minstens net zoveel diepte en gevarieerdheid.

Superdubbelaar.
De enige dubbelaar die ik in 1 keer kan luisteren.
Voor mij dan ook het beste wat Genesis heeft gemaakt.
Geweldige Zang van Gabriel en goed gitaarwerk van Hackett.
Voor mij ook de 2 belangrijkste leden van Genesis.
Die andere 3 kunnen mij weinig boeien. Collins had het moeten houdendrummen houden. Hij kan mij niet echt boeien als zanger.

Ik ben het hier eigenlijk wel een beetje met je eens.

De reden dat je The Lamb lies down on Broadway minder draait dan andere mooie oudere cd's van Genesis, zit 'm in de dubbele lengte. Dat je, voordat je beslist de cd af te spelen denkt: "pfffff, dat wordt wel een hele zit".

Ik denk dat eigenlijk bij elke dubbelaar maar er is een aantal uitzonderingen. Onder andere geldt dat voor The Lamb... Dat komt omdat je je geen moment verveelt en omdat de lengtes van beide cd's in totaliteit nog meevallen.

Je zet na cd 1 met plezier ook cd 2 op. En anders dan bij veel andere dubbelcd's heb ik bij deze nog nooit het gevoel gehad dat ik van beide plaatkanten er één van moest branden, met weglating van de minste nummers. Die zijn op The Lamb namelijk nauwelijks aanwezig.

Overigens Ataloona, je komt als band alleen tot een topprestatie als alle leden boven zichzelf uitgroeien. Natuurlijk zijn Peter Gabriel en met name Steve Hackett geweldige muzikanten.

Maar over de andere spelers, het drummen van Phil Collins, het toetsenspel van Tony Banks, het gitaarwerk van Michael Rutherford, kan nauwelijks een kwaad woord worden gezegd. Nu nog niet.

Het blijft een verademing, The Lamb lies down on Broadway regelmatig uit de kast te trekken en er een heerlijk avondje van te genieten.

yup , bij mij hetzelde , musician , the lamb staat niet voor niets al heel mijn leven op 1 , maar ik draai hem niet te veel , want zo heb ik eens berlin van ome lou 4 maanden aan een stuk gespeeld toen hij uitkwam en dan vermoordt je een meesterwerk , maar zo om de 2 maanden eens the lamb op volle bak beluisteren en liefst met koptelefoon of alleen thuis , superheerlijk !

Hier kan ik je niet helemaal volgen.
Rutherford levert hier vakwerk af, Collins beleefd hier z'n hoogtepunt als drummer en Banks draagt 70% van het album (vooral het tweede gedeelte) met z'n geweldige en fascinerende geluid.

De band in z'n geheel zet hier een puike prestatie neer!

Ik zeg het wel wat stug maar ik had het eigenlijk over het verdere verloop van die 3 en Hackett en Gabriel.

zeer sterk Genesis album...

Ik heb dit album al verschillende keren geprobeerd, maar ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Bij andere albums van Genesis die ik ken (Nursery Cryme, Foxtrot en Selling England by the Pound) kon ik snel zeggen: dit vind ik echt goed. Bij deze niet... Het geheel is gewoon te lang naar mijn goesting en in de langere composities (The Lamia, The Carpet Crawlers...) zit gewoon te weinig drive om te kunnen blijven boeien. Het kabbelt maar voort.
Nummers als The Grand Parade of Lifeless Packaging, Back in N.Y.C., Anyway enz. grijpen mij dan weer wel aan. Ook de teksten zijn over de hele lijn top.

Mijn grootste struikelblok van The Lamb Lies Down on Broadway was/is zijn lengte en complexiteit van het verhaal. Mijn volledige aandacht hield het vol t/m In the Cage. Daarna ben ik het gaan luisteren zoals je een boek leest. Steeds een handvol hoofdstukken, in dit geval een handvol songs. Een blokje Back in N.Y.C t/m The Chamber of 32 Doors bijvoorbeeld. Inmiddels heb ik een klein beetje zicht op de verhaallijn maar geheel doorgronden kan nog best wat tijd vergen, gelukkig maar. De voorgaande Genesis-platen waren compacter van aard en daarom voor mij makkelijker te doorgronden. Dit laatste album met Peter Gabriel heeft zoveel dynamische wendingen over 2 schijven. Volgens mij kan het een leven lang mee.

The Lamb Lies Down on Broadway. Een werkelijk geniale verduidelijk voor een album. Zonder meer een meesterwerk, een parel uit de progressieve rockgeschiedenis. Een concept album in iedere ware betekenis van het woord. Een muzikaal avontuur die niet mag gemist worden. Zeker bij ernstige muziekliefhebbers die rockmuziek als “het” genre willen aanstippen.

We beginnen onmiddellijk met de titeltrack. Een pure pianostorm. Een waar toneelstuk. Dit is uiteindelijk het doel van deze plaat. Verder hoef ik daar niet op in te gaan. Ik zou niets willen mis zeggen over dit kunstwerk. Maar laat deze plaat u maar leiden tot werkelijke hoogstaande taferelen. Melodieuze kunst, instrumentale hoogstaande partijen, tekstueel zeer aantrekkelijk en doordacht. Dit is wat deze plaat u aanbied. Anderhalf uur puur muzikaal genot dat maar zelden werd geëvenaard.

Als progressieve muziek u ding is en je kent deze plaat niet, dan vraag ik me af waarom je nog zo lang wacht.

Eentje die onterecht heeeeeel onbekend is maar een waar meesterwerk, ook omdat hij best toegankelijk is, is dit album":

Kevin Gilbert - The Shaming Of The True
een rockopera over de opkomst en ondergang van een imaginaire rockster genaamd Johnny Virgil. Gilbert heeft hier nog al wat van zijn eigen bitterzoete ervaringen in gestopt. Ervaringen die hij opdeed met Toy Matinee (zijn band met toetsenist / producer Patrick Leonard), zijn ervaringen met de Tuesday Night Music Club (een project dat als het ware werd gekidnapt door Sheryl Crow, die overigens daar voor in de live-versie van Toy Matinee zat als toetseniste / achtergrondzangeres), de totale desinteresse voor zijn solo-album Thud.

Absoluut de waarheid. Dit is een absoluut meesterwerk dat zijn gelijke haast niet kent.
Ik draai mijn top tien platen ook niet elke dag, zo maandelijks en ik heb onlangs de witte van de Fab Four ook iets te vaak gedraaid.... dus even wachten nu!
Deze draait nu nog maar eens, hij staat niet in mijn top tien, al zou hij daar niet in misstaan, hij staat beslist in mijn top 20 allertijden!

Tis een uienplaat met ontzettend veel lagen, maar inmiddels is de ui al half op, ik heb hem gister als blijk van goed vertrouwen maar in Venlo gekocht als dubbel LP.

uienplaat?

Inderdaad uienplaat!

De beste van Genesis, omdat het een coherent geheel blijft, ook qua sound. Het is nog wel echte symfonische rock, maar het schiet nergens uit de bocht en de songs zijn 'vloeiend', niet zo springerig als op 'Selling England By The Pound'. Dit album heeft echt mooie melodieuze stukken met van tijd tot tijd kippenvelstukjes. 'In The Rapids' vind ik echt schitterend; Gabriel zingt daar heel emotioneel.

Superplaat die alle sterke punten van Genesis in een grote diversiteit bloot legt.
Het schijnt dat het rondom the Lamb al flink rommelde, ik heb weleens gelezen dat Peter te pas en te onpas binnenkwam om zijn partijen in the zingen?!
Ik vind dit wel weer richting de koers die Gabriel op zijn eerste 4 soloplaten liet zien.

Een van de vele hoogtepunten vind ik The Lamia, in mijn oren is dit geboren als Tony's baby maar Gabriel trekt dit nummer helemaal naar zich toe.

Volgens mij had Gabriël een moeilijke thuissituatie op dat moment, wat hem genoodzaakte om meer thuis te zijn. Daardoor was het niet altijd bij de band te vinden en werkte hij veelal thuis aan zijn werk. Echt rommelde? Als je onenigheid bedoeld weet ik dat niet zeker, volgens mij is dat er niet zozeer geweest. Opzich, wat ik begrepen heb was de band vrij sympathiek tegen over elkaar. Alleen Banks en Hackett boterde niet zo...

Meneer de Meester, u kunt het volgens mij wel goed vinden met het leesten 'de komma' he? Besides that, top album!!

Maar, hij, heeft, wel, gelijk,

Meesterwerk, jammer dat Gebriel Stopte hierna... hoewel trick of the tail wel dik in orde is, daarna werd het toch wat minder....

De beste man heet Gabriel...

Pieter toch?

We gaan toch niet zaniken over typefoutjes he...