Genesis - The Lamb Lies Down on Broadway (1974)

hoop t niet

Ik dacht dat ie Bob heette

Deze plaat is dope anno 1974 nigga, represent.

Gezien je cijfer neem ik aan dat je hem goed vind, maar gezien je schrijven kan ik er geen chocola van maken...

Ik bedoel daarmee dat die plaat goed is

Deze heb ik ook nog nooit gehoord, zal wel een stuk anders klinken dan Tommy, Quadrophenia en The Wall denk ik. En Selling England heeft ook een totaal ander geluid denk ik.

Echt nergens ben ik hem ooit tegengekomen voor onder de 15 euro, wat ik toch vrij veel vind voor zo'n oud album als dit. Tis dan wel weer een dubbelalbum, dat scheelt natuurlijk ook.

Verplichte kost voor een ieder die zich muziekliefhebber noemt.

15 Eu voor een dubbelplaat valt mee toch, voor the Wall betaal je wellicht nog meer

Kijk dat dacht ik al

Intrigerende plaat qua verhaallijn, idee en sfeer (zie The Annotated Lamb en andere bronnen voor een analyse ervan.

En wat een sfeer, spel en geluid! Fly On A Windshield, In The Cage, Back In N.Y.C., Lyliwhite Lilith, The Lamia, 'Slippermen' en It, en dan heb je nog alle hoogtepunten niet gehad. Qua drumwerk ook één van de sterkste Genesisplaten van Phil Collins (vind 'm midden jaren '70 sowieso op zijn drumpiek, gezien deze en ATOTT en W&W en het Brand X-werk).
Warm aanbevolen om in weg te zinken, in het bijzonder in de surround mix (op DVD in 2008 verschenen).

Inderdaad een heel bijzonder album, met een erg aparte, sprookjesachtige sfeer die me prima bevalt. Maar wat je over Collins zegt...??? Ik heb het altijd een beukende buurtslager gevonden, die met z'n adhd-gedrum de mooie muziek van Selling, Foxtrot en Nursery vakkundig te gronde richt. Gelukkig houdt hij zich op dit album wat meer in en heeft de producer de drums wat meer naar de achtergrond gemixt (heel verstandig), maar ik heb het altijd jammer gevonden dat Genesis niet een betere (en vooral subtielere) drummer had. Vocaal was hij overigens niet veel beter, zoals we later zagen.

Bedankt voor de link trouwens. Ik snap er nu nog niets van, maar weet nu in elk geval dat dat niet aan mij ligt...

Ja jammer dat ze Jaki Liebeziet niet als drummer hadden he.

Zeer jammer ja. Dat is ook de eerste die ik als vervanger zou voordragen...

Gisteren maar weer eens een tributeband aan het werk gehoord met dit album en elke keer overvalt bij de tweede helft de verveling me. Toch jammer, de eerste plaat vind ik echt erg sterk.

Maar dankzij een geweldige toegift keerde je toch met een voldaan gevoel huiswaarts. Toch?

Ik was er ook en vond het geweldig. Misschien doel je met verveling bij de tweede helft op de lang uitgesponnen instrumentale stukken. Ik keek tijdens deze stukken minutenlang naar respectievelijk de gitarist en de drummer en raakte gefascineerd door hun technische begaafdheid en power waarmee ze speelden en verveelde me zo geen seconde.

Nee, live komt dit album nóg beter uit de verf.

Mjah, zo had het sprookje kunnen luiden maar dan hadden ze toch echt Moonlit Knight moeten spelen

Nee, stond te ver naar achteren om zo goed te kunnen kijken, mij viel hoogstens op dat het theater niet overweldigend was, dat heb ik bij een eerder tribute toch wel beter gezien. En die verveling, tja, het is niet slecht allemaal, maar ik heb dit album toch echt al tientallen keren gehoord en het lijkt elke keer weer alsof ik de tweede cd voor het eerst hoor, het gaat het ene oor in en het andere oor weer uit (m.u.v. van Lilywhite Lilith en Night dies down dan).

Die toegiften waren goed gedaan, maar toevallig net niet mijn favorieten (maar daar kunnen zij natuurlijk niets aan doen). Ik heb me overigens goed geamuseerd hoor en was enigszins verbaasd door de grote drukte.

Ik stond vooraan op het balkon en kon comfortabel voorover leunen. En ja, dan beleef je zo'n concert natuurlijk heel anders.

Jouw persoonlijke luisterevaring m.b.t. cd 2 heb ik ook wel een beetje. Deze begint iets minder overdonderend zodat je wat moeite moet doen om in de roes van de eerste cd te blijven/komen. Gisteren werd er echter met zoveel power gespeeld dat het me geen enkele moeite kostte om gelijk na de pauze weer helemaal in de gig op te gaan.

Van een echte toegift was overigens geen sprake omdat vooraf aangekondigd was dat er encores gespeeld zouden worden. Ik hoopte op een volledige integrale vertolking van Selling England by the Pound of in ieder geval Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth. Hoewel niet het geval, ben ik al met al tevreden over wat de band wel speelde.

De grote drukte werd ongetwijfeld veroorzaakt doordat het een jubileumconcert was ter gelegenheid van het tien jaar live opvoeren van deze symfonische rockopera door Genesis Project. Een ondubbelzinnig geslaagd jubileum, vind ik.

De eerste plaat is erg goed, de tweede vind ik minder.

Dat ben ik niet met je eens. Phil is een enorm goeie drummer, enorm muzikaal en weet ook prima wanneer hij de trommels niet moet bewerken. Het rustige stuk in Get'em out by Friday getuigt daar toch wel van.
Zijn juist erg creatieve benadering past heel goed bij de veelzijdige muziek van de vroege Genesis.
Vocaal is hij gewoon ook zeer goed, technisch een heel knappe zanger. Je kunt zijn stemgeluid vervelend vinden, maar dat doet niets af aan zijn zangkwaliteit.

Ik ben het er ook zeker niet mee eens, maar goed Fatima is waarschijnlijk zo iemand die gemakshalve Collins overal de schuld maar van geeft. Waarschijnlijk zijn de problemen in Egypte ook zijn schuld...

Je kunt moeilijk het aandeel van Collins onder de tafel schuiven. Hij is al van de partij vanaf het moment dat Genesis serieus aan de weg begon te timmeren. Zijn drumwerk heeft ook mede het bandgeluid bepaald, of je het goed vindt of niet. En tja, zijn stem ligt aardig in het verlengde van dat van Gabriel moet ik zeggen en past uitstekend in de kleur van de band. Pas toen hij schaamteloos commerciële uitstapjes begon te maken en dat zijn handelsmerk werd nam mijn interesse wel snel af. De magie was weg en de wereld die Phil Collins leerde kennen had geen benul van zijn achtergrond want een hype was geboren. Op The Lamb is een zeer karakteristiek drumgeluid te horen dat soms aan kartonnen dozen doet denken maar dat is nou eenmaal de charme van die plaat vind ik en zo moet het maar blijven ook.

sterk argument.

De eerste cd klinkt inderdaad wat directer, maar in de tweede hoor ik zeker ook een gelijkwaardige kwaliteit. Het klinkt mysterieuzer en het lijkt het hart van het album te zijn. Silent Sorrow In Empty Boats durf ik een hoogtepunt te noemen. Het heeft misschien niet al te veel om het lijf, maar op mij werkt het betoverend.

En wat Collins betreft: Everyone's favourite scapegoat lijkt het wel...

Nee hoor, we hebben de zaak Waters/Gilmour, Fish/Hogarth, Wilson, Blackmore en Knopfler nog............

Ik zal je niet tegenspreken, ik heb namelijk werkelijk geen idee welk nummer dat ook alweer is...

Net zo sterk als het argument van jouw kant dat hij in de productie bewust naar achter is geschoven...

Dat was geen argument, maar een constatering.

argument = 'een aangevoerd feit om een zienswijze te ondersteunen.' (http://nl.wiktionary.org)

Je mag het best met me oneens zijn hoor, maar wel graag op een beetje normale manier, en niet meteen 'dat is waarschijnlijk iemand die dit en dat' en dan Egypte erbij halen en zo. Doe toch gewoon.

Constatering kan ook perceptie zijn natuurlijk. Een echte constatering lijkt me in ieder geval voorbehouden aan diegenen die bij het opnameproces aanwezig zijn geweest. Wat we er zelf van vinden is sowieso perceptie en dat is natuurlijk van belang voor het al dan niet doen slagen van een plaat. Die wordt dan goed ontvangen of niet. Als de hele wereld aan de voeten van Phil Collins ligt omdat ie opeens simpele en toegankelijke muzak maakt wil dat nog niet zeggen dat de kritiek van een groepje Genesisaanhangers daar iets aan kan veranderen. Het sloeg gewoon aan en ook nog eens op de manier waar hij zelf het gelukkigst mee was. Dat heet dan (commercieel) suc6 hebben.

Bijtende spot is een hele "normale manier" om je eigen mening kracht bij te zetten, en wat mij betreft gebruik iemand daar heel Noord-Afrika voor als diegene dat nodig acht! Persoonlijke aanvallen, daar ligt de grens hier, volgens mij.

En trouwens, ben je fan van Genesis en/of Phil Collins is het best logisch dat je wel eens op je teentjes getrapt wordt toch??

Precies. Vandaar mijn reactie.

Maar nu ga ik weer iets anders doen, in plaats van m'n avond te laten vergallen.
Dag hoor.