Yes - Union (1991)

Ik drukte mij wat ongelukkig uit. Maar er zijn best wat meningen waarvan ik voel dat ze zijn ingegeven door de collectieve mening. Ik weet ook drommels goed dat een heleboel users echt goed hun best doen en zich door platen heen moeten worstelen soms.

Maar Arjan heeft wel een punt met 'het is AOR, dus het is kut'. Ik zie dat bij veel bands terugkomen. Op een gegeven moment heb je bepaalde kritiek wel gehoord/gelezen, en soms geloof ik het niet helemaal. Dan denk: 'vind je het echt niet goed, of vind je het niet goed omdat dat de norm is?'

Laatst bekeek ik nog de scores voor de Hawkwindplaten na 1980. Zo bezien, lijkt alles erg slecht, maar is dat ook zo? Nu moet ik me niet druk maken om de scores, maar ik vind het wel leuk als mensen eens iets anders schrijven dan het eeuwige zelfde.

Deze Union vind ik niet slecht omdat ik het AOR vind, maar omdat ik me herinner het voornamelijk erg gezapig te vinden. Ik miste spanning en vuur. Veel AOR bands blazen deze plaat omver. Asia, Saga en Rush maakten als prog-bands de overstap naar AOR op een overtuigendere manier.

De enige mening waar je op af moet gaan is je eigen mening. Wat anderen er van vinden doet niet ter zake. Ik heb, helaas, met eigen oren moeten constateren dat ik "Union" geen sterk album vind.

AOR betekent toch: rock muziek voor volwassenen/ouderen? Wat is daar mis mee?

In feite is AOR een radio-format. Niet-singles gericht (Album Oriented Rock). Radioprogramma's gingen meer lange albumtracks spelen. Yes, Genesis, en Tull waren dus altijd al AOR.

De term werd verbasterd naar Adult Oriented Rock door de muziekpers om het te onderscheiden van New Wave en later Grunge en Alt. Rock.

Tegenwoordig noemen ze het zelfs dad-rock (een variant op de onzinterm classic rock), maar daar vallen inmiddels Soundgarden, Sex Pistols, Metallica en Black Flag ook onder. Hoe dan ook wordt/werd AOR vaak denigrerend gebruikt terwijl het feitelijk historisch onjuist is.

Sterker nog, Yes week met deze plaat dus meer af van het AOR-format (ingezet met 90125 en Big Generator) en verschoof haar sound van een typisch Britse naar een meer Amerikaanse sound. Wat Asia dus ook deed.

Echter kwam Amerika rond deze tijd met de Grunge aanzetten (gewoon ruige rock die al veel langer bestond), en was melodieuze rock taboe. AOR, Hairmetal, Glamrock, Sleazerock, Progressive Rock, Melodieuze Rock. De mainstream en major labels voorop en de pers erachteraan, moesten er niks meer van hebben.

Ik ben nooit een grunge-fan geweest, en luisterde gewoon mijn eigen bandjes, meestal progressive rock, melodieuze rock en southern rock.

Hoedanook, Yes had afgedaan. Gelukkig is de moderne muziekliefhebber wat minder afhankelijk van wat de muziekbladen zeggen en kan iedereen veel meer zelf bepalen wat ze goed vinden.

Betreft rockmuziek in al zijn diversiteit, is er naar mijn idee niet echt meer een trend. Alles in dat genre is wel zo'n beetje gedaan.
Het is tegenwoordig meer het opkrikken van bestaande stijlen. Dus een act kan in principe best een 80's sound hanteren, maar dan met een betere produktie.
Evenals acts die bewust 60's of 70's willen klinken, niemand kijkt er echt meer van op.
Dat was in de 90's wel anders. Grunge, maar ook de zeer populaire Britpop zette veel in beweging en inderdaad bands als Yes (die zich in de 80's wel staande kon houden door een A.O.R stijlverandering), kon commercieel gezien inpakken.
Union klinkt in veel opzichten nog jaren 80 en de Anderson, Bruford, Wakeman & Howe hebben ook hier de intentie om enigzins progressief te zijn, maar dan wel met een beduidend killer resultaat (keys en elektronische drums die mij veel's te veel domineren).
De Yes West line up met hulp van Anderson hier en daar zoekt het des te meer in melodieuze poprock met zeker een A.O.R randje.
Union is een onoverzichtelijk rommeltje met een verrassend sterke start, maar uiteindelijk verzuipt het in goede bedoelingen met duidelijk onafgemaakt materiaal.
Ongetwijfeld ideeën voor een 2e Anderson, Bruford, Wakeman & Howe album.

Andere randje AOR-platen van proggy bands uit '91, naast Union: Holidays in Eden (Marillion), Roll the bones (Rush), Innuendo (Queen), We can't dance (Genesis). Allemaal knap gespeeld, goed geproduceerd met een radiovriendelijke sound, en daarbij niet oncontroversieel onder de vaste schare fans.

En wat te denken van de bands die op de Grunge-trein sprongen, of richting alt.rock afbogen (wederom Rush, Marillion). Sterker nog, bands die echt helemaal trouw aan hun oude sound bleven, kregen geen platendeal, en moesten het zelf maar zien te rooien. En dat was in het muzikale landschap van 1990/91 niet zo gemakkelijk.

Yes zat bij Arista en Arista had natuurlijk ook bepaalde eisen (hitsingle, albumverkoop, radio-vriendelijke sound). Het label was de werkgever, de band was een werknemer. Zo simpel zat dat, en dat hebben de 'fans' nooit altijd helemaal meegekregen. Nu is het wel zo dat als je je fans kwijt bent, het erg moeilijk is ze weer terug te winnen. Dus als je commerciele sound mislukt en je geen nieuw publiek verwerft en je oude fans 'm gepeerd zijn, dan zit je met je lege handen (Uriah Heep, Wishbone Ash, Asia, etc. etc.).

We luisteren nu heel gemakkelijk naar al die muzikale ommezwaaien en nemen het de bands erg kwalijk dat ze niet bij hun leest bleven, maar als je dan biografiëen leest, en je eigen muziek-historische kennis er op loslaat, snap je veel beter waarom bepaalde platen zijn gemaakt.

Pas wanneer bands alles in eigen beheer hebben (Camel van de jaren '90, of Ozric Tentacles, bijvoorbeeld) dan worden er weer platen gemaakt zoals vanouds, maar dan is de distributie weer heel laag, waardoor (a) niet iedereen op de hoogte van nieuwe releases en (b) alleen de meest trouwe fans dit willen kopen (dure imports etc.).

Dat zie je nu ook bj Bandcamp. Koop je een plaat van 5 euro/dollar/pond, dan komen die VAT-kosten er nog bij, en wil je het verschepen dan mag je ook nog eens een miljoen aan inklaringskosten bijleggen.
Maar de grote labels branden zich allang niet meer aan bijzondere acts of progressieve bands, dus ben je als liefhebber wel afhankelijk van die indie-labels (bijvoorbeeld Frontiers voor AOR of Kscope voor Prog etc. etc.).

Ergo: je kunt niet alles hebben. Oh ja, je kunt natuurlijk wel de artiesten keihard kapotmaken, door gratis te downloaden of te streamen via Spotify of Deezer, etc. Dat kan ook nog.

Een post die me uit het hart gegrepen is. Natuurlijk is er een reden voor de ommezwaai die veel bands maakten aan het begin van de jaren 80 en/of aan het begin van de jaren 90. De tijden veranderden, en niet zo’n beetje. Wilde je bijblijven, lees: voldoende inkomsten vergaren en verzekerd blijven van een platencontract, dan moest je daarin mee.

Natuurlijk, je kon ook je rug recht houden, maar dat betekende vrijwel zeker verlies aan inkomsten en uit beeld verdwijnen. Muzikanten zijn in sommige gevallen ook maar werknemers danwel kleine zelfstandigen of MKB'ers. Dit wordt inderdaad vaak vergeten bij de discussies over albums die bij de fans minder in de smaak vallen.

Ik prijs mezelf nog altijd gelukkig dat ik a) een redelijk commerciële en weinig puristische smaak heb, en dus goed kan leven met wat een 'radiovriendelijk' geluid genoemd wordt, en b) dat ik kennelijk pas serieus (album-)muziek ben gaan luisteren op het moment dat die transitie eind jaren zeventig, begin jaren tachtig in volle gang was.
Zo was 90125 mijn eerste Yes-LP en Abacab mijn eerste Genesis-LP. In beide gevallen een scharnierpunt in de carrière van de groep. Later heb ik natuurlijk ook het voorgaande albumwerk tot me genomen en hoewel ik dat over het algemeen een stuk beter/interessanter vind dan wat later kwam, heb ik hierdoor ook altijd een open oor gehouden voor de meer commerciële albums van deze en andere bands.

Wat Union betreft: hoewel ik de single van Lift me up nog gekocht heb (mede omdat ik toen actief was voor een lokaal radiostation) vond ik het album een forse tegenvaller ten opzichte van voorgaand werk van Yes, en vooral ook ten opzichte van de hype die eraan vooraf ging. Er was rond deze tijd nl. veel te doen over de superbezetting die aantrad voor Union: een soort dubbelrol op bijna elk instrument, met veel leden uit de verschillende bezettingen uit het verleden.

Het is al eerder gememoreerd: het voelt aan alsof de songs en ideeën van twee verschillende bands (de een richting AOR, de ander meer terug naar het proggeluid van vroeger) aan elkaar geplakt zijn, maar het wil maar geen soepel lopend geheel worden. Het album gaat nog vrij sterk van start, waarschijnlijk zijn de beste en meest overtuigende songs vooraan geplaatst. Maar gaandeweg wordt het gebrek aan ideeën en goede songs schrijnend zicht- dan wel hoorbaar. Zodat deze plaat als een nachtkaars uitgaat.

Ik heb een cut-out CD van Amerikaanse makelij (die de bonustrack mist), dat zegt op zich al aardig wat over de regelrechte flop die dit album uiteindelijk werd. Rick Wakeman noemde dit album later 'Onion', maar ook dat is vaak genoeg aangehaald. Ik heb wel de aansluitende toernee gezien, met acht musici op het podium in de Ahoy, en ben het met bikkel2 eens: dat was wél een bijzondere belevenis. In dat opzicht heeft Union toch nog tot memorabele herinneringenh geleid.

Dit kan ik ook voor mijzelf ook beamen. Ik begon met muziek luisteren toen alle prog- en classic rock-dinosaurussen allang 'commercieel' waren geworden. Dus ik heb bands met terugwerkende kracht ontdekt. Genesis via Phil Collins' soloplaten en Yes kende ik via Owner of a Lonely Heart, Queen kende ik via Miracle etc. etc.

Saga leerde ik bijvoorbeeld kennen via Behaviour en dat vind ik tot op de dag van vandaag hun beste plaat. Bij Barclay James Harvest zijn dat Octoberon en Turn of the Tide. Nauwelijks hun 'beste' werk te noemen, maar gewoon de werkjes waardoor ik ze heb ontdekt.

Mijn eerste Yes-plaat was trouwens Drama. Die vond ik vet, lekker rockend. Geen enkele plaat kwam daarbij in de buurt. Raar referentiekader heb je dan. Gentle Giant kende ik via Civilian. Zo New Wave en lekker rockend als die plaat klonken ze op eerdere platen niet.

Terug naar Yes en naar Union. Als project mislukt, omdat de samenhang totaal ontbreekt. Verder duurt de plaat te lang en vind ik andere bands in het pompeuze rock-genre toch beter. Maar goed ABW&H maakten ook niet een bijster goede plaat, en die was wel 100% symforock.

Ik zal het nogmaals beamen.
Tien nummers hou je over, 42 minuten (prima LP tijd) en feitelijk een goed Yes album.
De bas is dan overgenomen door Tony Levin en door het vervangen van Chris Squire wordt het een iets meer ABW&H album. Squire mag overigens meezingen (background) op I would have waited forever, Without hope you cannot start the day en Dangerous.

Alleen het Salomonsoordeel de "rest" van de Yes band ook nog vijf tracks te gunnen had nooit mogen worden uitgesproken. Dat hadden de Muzen echt niet voor ogen.

Union is een vreemde uitgave in de Yes catalogus. Destijds waren er 2 formaties Yes. De 90125 bezetting en de Anderson, Wakeman, Bruford & Howe met Jon Anderson en Chris Squire als overlap. Studio musici werden ingehuurd om extra partijen in te spelen (o.a. Tony Levin en Jim Chrichton). Volgens Jim Chrichton moest hij wat partijen van Rick Wakeman oppoetsen die er blijkbaar niet veel zin in had. En van Bill Bruford las ik dat hij alleen mee deed (met de tournee) zodat hij weer een jaartje zijn eigen band Earthworks kon financieren. Het is nog een wonder dat hieruit een uitstekende album is gekomen en dat is zeker de verdienste van Jon Anderson die vocaal zeer sterk is. Dat het album alom gekraakt is begrijp ik niet zo goed. Of eigenlijk wel omdat het allemaal als los zand aan elkaar hangt met ook een solo van Steve Howe (Masquerade). De nummers zijn best goed als mis ik wel de typische Rickenbacker knor van Chris Squire die meer achtergrond vocalen deed. Ik heb de cd bijna onafgebroken gedraaid in het voorjaar van 1991 toen ik net op mezelf ging wonen, tezamen met Primus' Sailing The Seas Of Cheese. Lekker hard in mijn flatje. De 4 en een halve ster is eigenlijk wat aan de ruime kant. Maar ja, prachtige herinneringen.

De Around The World In 80 Dates (met centraal een podium die in de ronde draaide) was zeer succesvol en het optreden in Ahoy' in juni 1991 was fenomenaal.

Rick Wakeman noemde dit album trouwens Onion omdat hij altijd moet huilen als dit album ter sprake komt.

Rick Wakeman noemde het album in interviews steevast Onion. Ach ja, wat een grappige man was dat toch. De plaat waar de ruzie tussen de twee verschillende Yessen werd bijgelegd. Anderson, Bruford, Wakeman & Howe en de Trevor Rabin Owner of a lonely heart Yes gingen toen samen verder onder een dubbele bezetting. En het is dan ook een album dat hinkt op nogal verschillende gedachtes. Eigenlijk al bij voorbaat gedoemd om te mislukken met deze uitgebreide bezetting. Er kwam dus ook maar 1 plaat en 1 tour. En ik was aanvankelijk ook niet echt enthousiast van deze lange cd. Maar toch gaandeweg ben ik de nieuwe yes ook de veel latere steeds meer gaan waarderen. De gouden tijden kwamen nooit meer terug en kunnen ook niet meer terugkomen. Maar toch maakt de nieuwe yes ook nog steeds hele mooie muziek als je er oren naar hebt en je de vooroordelen opzij zet. Ook al geldt dat zeker niet voor alle nummers. En zo ook bij deze plaat. Onion.

Je moet het nieuwe Yes wegfilteren.
Tracks als Lift me up en vooral Saving my heart zijn heel slecht.
Dan hou je het nieuwe werk van ABWH over.
Prima album.

Ja dat zijn inderdaad voorbeelden van de wat mindere nummers.

Ik had deze plaat bewust overgeslagen, gezien alle negatieve commentaren. Tot mijn verrassing had ik deze wel op cd, maar kan me niet herinneren dat ik deze ooit op heb gehad.
Maar nu moet ik er toch aan geloven.

Ik herken me sterk dat deze plaat nu niet bepaald een geheel is. Twee verschillende Yes groepen die de strijdbijl hebben begraven en er iets van proberen te maken. De klassieke Yes tegenover de Trevor Rabin Yes. Sommige leden zaten bij beide groepen.
Als je alles een beetje aftast, lijkt het of de klassieke Yes wat aan de winnende hand was (als je het zo mag duiden). Begint natuurlijk al met de Roger Dean hoes, dat ziet er al vertrouwd uit ! En de inbreng van de klassieke Yes is beduidend groter dan Trevor Rabin's Yes. Gelukkig ook dat Jon Anderson vooral de brug is tussen beide groepen, zijn inbreng (zang) is sterk.

De plaat begint sterk met de eerste twee nummers van de klassieke Yes groep. Men heeft er plezier in, de productie van Jonathan Elias is best goed. Hij prefereert wel de gitaar boven de keys. Het lijkt op de plaat soms dat Steve Howe en Trevor Rabin een onderlinge vete uitvechten wie de beste gitarist is. Want Steve Howe gaat flink te keer in deze eerste nummers.
Daarna Masquerade, waarin Steve Howel akoestisch solo speelt. Het heeft niet veel om het lijf, maar ook dit is duidelijk een knipoog naar de hoogtijdagen van Yes in de jaren 70.

Vanaf nummer 4 mag Trevor Rabin's Yes het overnemen en dat klinkt toch wel heel anders. AOR muziek werd al vaak genoemd, maar het is echt muziek die het waarschijnlijk goed doet in de stadions, maar het is nu niet bepaald subtiel. 'Lift me up' is een nummer met bombastisch gebeuk. 'Saving my heart' een nietszeggend regaae achtig nummer en bij 'Miracle of live' jammer dat Jon Anderson dat niet zingt maar Trevor Rabin. Het enige nummer wat best wel goed klinkt is 'The More we Live – Let Go ' de productie hiervan werd niet gedaan door Trevor Rabin, maar door good old Eddie Offord met Billy Sherwood.

De rest is weer de klassieke Yes en het bonus nummer 'Angkor Wat' is bijzonder mooi. Je verwacht de hele tijd dat het nummer exploseert in bombast, maar dat gebeurt niet. Daarna laat de klassieke Yes ook weer horen dat ze flink kunnen rocken (dangerous en holding on), maar in deze rock songs zit toch redelijk wat variatie. Chris Squire zingt zo nu en dan ook mee en hierdoor klinkt ook weer een (flauwe) echo van de jaren 70 Yes door. De laatste nummers zijn iets rustiger en het allerlaatste nummer is weer een bonusnummer.

Conclusie : ik vind het toch minder slecht dan ik vooraf had gedacht. Maar dat komt vooral door de klassieke Yes inbreng. Het is wel een onsamenhangend album geworden. De strijdbijl was begraven, maar er was weinig of geen samenwerking. Ook door de verschillende producers is er geen eenheid van geluid, zeker niet bij de drums. Ergens een gemiste kans en misschien had men even met de kam door het materiaal gemoeten. Dan was er een sterker album uitgekomen.
Toch wel een voldoende voor mij : 3 sterren. Als de Trevor Rabin songs eruit waren gegaan (tenminste een paar) dan was ik hoger uitgekomen.