Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Mijn eerste beluistering op luisterpaal terwijl ik met andere dingen bezig was, was van: het kabbelt voorbij. De tweede beluistering beklijft al wat meer. Ik vermoed een groeiplaat.
Wel heel sfeervol gedaan. Inderdaad de sfeer van Boatmans call. Sobere instrumentaties soms en dan opeens weer heel rijk.
Mogelijk toch een van de platen van 2013, hoewel het jaar nog vers is.
In elk geval een kanshebber voor mijn platenkast (vinyl natuurlijk) .

Zijn de twee bonus nummers 'spoken word' tracks?

heerlijk

Heerlijke opener.

Maar sorry Nick. Zo'n vrouw wijs je toch nooit de deur.

Daar moet je mee vrijen

Achtergrondverhaaltje over de hoesfoto met mevrouw Cave

Wat een teleurstelling dit. Waar is het venijn? Dit is uitgebracht als Nick Cave & The Bad Seeds, maar dit zijn The Bad Seeds niet meer. Jammer!

Vandaag even wezen kijken of ik de cd al ergens kon krijgen en toen kreeg ik op een gegeven moment dus de limited edition toegeschoven. Lekker onhandig langwerpig ding maar voor een keer misschien best leuk om te hebben.

Een van deze dagen eens even lekker voor gaan zitten.

Hij wijst haar waar de keuken is.

Vrouwen zijn vergeetachtig.

Dit is geweldig, heb tot nu toe alleen een best of van cave gedraaid en vandaag dus zn nieuwe plaat, man wat goed!

Ik had nog niet gezegd dat ik dit een verrassend sterke plaat vind. Dus bij dezen: ik vind dit een verrassend sterke plaat. Nick Cave komt nu wel volledig bij mij binnen, op een niet seksuele manier that is. En de muzikale omlijsting voelt aan als een warm bad, lentebloesem en honingsnoepjes.

Tegenvaller wat mij betreft. Ik mis lekker pittig (gitaar)werk en hoor wat teveel van hetzelfde ingetogen materiaal. Wel duister, maar nauwelijks variatie en ik houd meer van de Waits voor de Boatman's Call (grofweg).

Wel heel grofweg aangezien The Boatman's Call toch echt van Nick Cave is.

Mijn moeder luistert veel naar Nick Cave maar ik kan er helemaal niks mee. Ik heb het meerdere keren geprobeerd maar zijn stem bevalt me helemaal niet. Dit album vind ik aan de saaie kant, ik ga het niet beoordelen.

Waits.... (da's totaal niet mijn ding). Ik bedoel uiteraard Cave .

Nog een leuk dingetje aan die limited edition.

Je kunt de cd er amper fatsoenlijk uit krijgen zonder 'm te bekrassen. En bij mij zit er dus dan ook al een kras op.

Ik had hem in bestelling staan en besloot op het laatste moment de gewone versie te nemen en de limited edition te cancellen. Al die vervelende formaten ook altijd en die dvd geloof ik wel (kijk ik 1 keer naar en daarna nooit meer).
Ik denk dat ik dat maar vaker ga doen

Het is 'n onding ja. Maar blijkbaar de enige die ik vandaag kon krijgen. En een cd strak tussen hard en ruw karton kan nooit goed gaan, en dat doet 't dus ook niet.

Zit er nu aan te denken om de normale versie er ook nog bij te nemen.

Dat is deze man me wel waard.

Ik heb aardig wat van die deluxe versies (dus ook die boek-formaten): altijd weer gedoe en ze passen niet bij de andere cd's in de kast.
Ik geloof het onderhand wel en mochten er leuke bonustracks op staan dan koop ik die wel als mp3.

Machtig mooi album dit.

De aanzwellende instrumentatie zo tegen het eind van Jubilee Street was pure kippenvel hier. Snap die mensen niet zo die hier oproepen tot een herhaling van tricks uit het verleden. Dat is sowieso nooit deze man's stijl geweest. Inderdaad behoorlijk vernieuwend weer. En die gitaren horen hier duidelijk gewoon niet thuis.

Dit is gewoon een prachtig album met negen subliem gestileerde nummers. Album kent wat mij betreft zo op eerste gehoor geen zwakke momenten.

Vier punt vijf op z'n minst.

De bonus tracks staan bij de speciale editie trouwens niet op de cd maar enkel op de dvd met begeleidend videomateriaal schijnbaar. Ben daar voor nu nog niet aan toegekomen. Eerst dit allemaal even laten bezinken.

Ik heb nog geen enkel album van Nick Cave & The Bad Seeds maar door Jubilee Street deze meteen besteld. Wat een steengoed nummer is dat

Heb hem sinds een dag in huis en reeds een 5-tal maal beluisterd en ik heb er een beetje een dubbel gevoel bij.
In weerwil van de veelal lovende recencies op diverse internetfora en magazines vind ik het vooralsnog geen topper in de Bad seeds catalogus.
Enerzijds is er de Cave grand-cru "Jubilee street" dat op zich alleen al de aanschaf van de plaat rechtvaardigt.
Ook van prima tot uitstekend zijn "we know who U R", "Mermaids", "Higgs boson blues" en titelsong "push the sky away".
Aanvaardbaar maar niet echt speciaal vind ik "wide lovely eyes" en "we really cool".
Skipnummers zijn "water's edge " en "finishing jubilee street", deze nummers werken bij mij gewoon niet.
Wie overigens, zoals mezelf, opteerde voor de deluxe versie komt er (naast het feit dat de schijfjes idd erg moeilijk uit de hoes te krijgen zijn) nogal bekaaid vanaf.
De 2 extra nummers "needle boy" en "lightning bolts" zijn het enige dat op de dvd terug te vinden is, vergezeld van beeldmateriaal in de studio en lyrics.
Twee overbodige songs trouwens waarin Cave wat praat (niet zingt) over een ondertoon van overstuurde electronica.
In de collectie van 15 Nick Cave & the Bad Seeds albums situeert deze plaat zich ergens in de middenmoot.
3, 5 sterren voorlopig, misschien ooit 4 indien dit echt de groeier wordt zoals hier en daar voorspeld.
Vanzelfsprekend is dit louter en alleen mijn eigen interpretatie.

Grillig, duister, meeslepend, spaarzaam en bloedmooi. De 55-jarige Nick Cave en zijn Bad Seeds zijn, vijf jaar na Dig, Lazarus Dig!!!, terug. Terug van niet weggeweest. Er werden in deze vijf jaar namelijk twee sterke platen met Cave's andere band Grinderman, een roman (The Death Of Bunny Munro) en een soundtrack (The Assassination Of Jesse James) met Warren Ellis gemaakt. Voor zijn vijftiende studioalbum met the Bad Seeds laat Nick Cave het hardere rockwerk achterwege. Op Push The Sky Away wordt teruggegrepen op platen als the Boatman's Call en No More Shall We Apart, maar Nick Cave zou Nick Cave niet zijn als hij het voorspelbare pad zou volgen.

"Last night your shadow scampered up the wall/ it flies/ and leaped like a black spider between your legs/ and cried/ 'My children, my children'/ They Are lost to us." Nick Cave is een man die je zelden zult zien lachen. Hij is een meester in het vertellen van verhalen met zijn donkere en ietwat poëtische teksten. Ook op Push The Sky Away komen deze verhalen weer ruimschoots aan bod, ditmaal verpakt in negen sobere en donker ingekleurde omlijstingen. Met onheilspellende strijkers, diepe bassen en een kale sfeer worden veel onderhuidse spanningen gecreëerd, die Cave's praatachtige manier van zingen subliem aanvullen.

Push The Sky Away is een echt luisteralbum geworden. De nummers bevatten een knappe opbouw en worden met elke draaibeurt beter. Het is gelijk raak met pianoballad 'We No Who U R' en kippenvel tijdens het adembenemend slot 'Higgs Boson Blues' en het op synthesizers leunende titelnummer. De tijd lijkt even stil te staan tijdens het beluisteren van Push The Sky Away. Alle negen nummers zijn van een bijzonder hoog niveau; experimenteel, verrassend en vooral onmiskenbaar Nick Cave. Dat is een knappe prestatie voor een artiest die al 30 jaar zijn stempel op de popmuziek drukt. Push The Sky Away is Cave's beste sinds No More Shall We Apart, en misschien zelfs wel zijn mooiste ooit. Daar hebben we een woord voor: meesterwerk.

Van: Daan's Muziek Blog

Ik moest hardop lachen En ik ga deze cd nu ook beluisteren, hoorde net Jubilee Street en dat sprak mij wel erg aan.

Edit: eerste luisterbeurt zit erop. Ik vind het erg mooi. Doet me vaak denken aan The National en (in iets mindere mate) Bill Callahan. Hoogtepunten voor nu: openingsnummer, Jubilee Street en Higgs Boson Blues; 7,5 minuut adem inhouden

De Buit Is Binnen.
Cave draait & spint in mijn stereo.
Eerste voorlopige conclusies: één van de betere albums zondermeer.

De eerste luisterbeurt is mij zeer goed bevallen. Een loom doch dreigend album. Cave klinkt een stuk minder geforceerd dan bij grinderman.

Dit is mooi, erg mooi. Heerlijke lome laidback songs. Dat gaat een ruim voldoende score worden voor mij. Heb niet veel van Nick Cave in mijn muziekcollectie. Deze Push THE Sky Away smaakt naar meer.

Het is zo'n plaat waar je meteen aan hoort dat ie steeds mooier zal worden. De vergelijkingen met The Boatman's Call verbazen me een beetje. Dat is ook een rustige plaat, maar dan houdt de vergelijking al snel op. Bij mij roept deze plaat voorlopig meer een gevoel op zoals de rustiger nummers van Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (Easy Money, Spell, O Children - dat soort nummers). Nog veel te vroeg voor een stem. Eerst maar eens een tijd genieten.

Bij mij roept het eigenlijk vooral een gevoel op van niets wat hij ooit eerder maakte. Zoals dit ook bij de voorganger het geval was, en die daarvoor, en zo kunnen we bij deze artiest nog wel even doorgaan.

Met The Boatman's Call heeft dit in ieder geval ook niets te maken inderdaad. Het is echt weer iets totaal anders, het bevat weer dingen die binnen deze discografie niet eerder waren gedaan en dat kunnen we enkel prijzen.

Volgens mij sla je hier de spijker op zijn kop, ja. Echo's van 'Spell' en 'Easy money' hoor je inderdaad hier...