Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Nick Cave en ballads..... eigenlijk altijd wel een bloedmooie combinatie wat mij betreft. Niet voor niets staat ballad-album The Good Son op 5* en The Boatman's Call op 4,5*. Ook beschouw ik een ballad als Straight to You als één van zijn beste nummers.
Met de rustiger nummers van No More Shall We Part heb ik dan weer een stuk minder.
Dat Push the Sky Away wel eens goed zou kunnen bevallen lijkt logisch ook al is dat in het geval van Cave nooit helemaal zeker; ik ben een groot fan maar het is niet altijd halllelujah over wat hij allemaal uitbrengt.

Opener We No Who U R riep bij velen gemengde gevoelens op. Ik was gelijk al gecharmeerd van het nummer waarbij ik de naam Tindersticks liet vallen. Dat er dan een discussie volgt over wie er nu eerder met 'die sound' op de proppen kwam doet er niet zo veel toe voor mij. Er zijn meer bands die in dit donkere hoekje opereren maar juist dit nummer vond ik veel weg hebben van Tindersticks waarmee ik niet zeg dat Cave dit een beetje overgenomen heeft, hij heeft deze sound immers al zo lang maar ergens is er iets in dit nummer geslopen waardoor de vergelijking wat makkelijker opgaat. Feit is dat ik het in elk geval een schitterende voorloper van dit nieuwe album vind en als opener zeer geslaagd.
Over Wide Lovely Eyes hangt een warme gloed: soulvol. De 'gospel' van Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus hoor ik hier in terug en dat album blijf ik nog steeds geweldig vinden, zo ook dit nummer. Ondanks de traagheid hoor je er al snel allerlei laagjes in en de beheerste manier van zingen maakt het af. Helemaal goed!
Water's Edge heeft de dreigende Grinderman-sound in zich. Hier horen we ook meer het geluid van Dig, Lazarus, Dig!!! terugkomen. Ronkend en rollend, komende uit de meest duistere krochten wringt Cave zich hier naar voren onder begeleiding van de viool van Warren Ellis. Het is allemaal al eens eerder door ze gedaan, predikant Cave zal ook wel nooit verdwijnen maar van mij hoeft ie dat ook niet als het dit soort nummers blijft opleveren hoe vaak het woord 'bible' dan ook weer mag vallen.
Jubilee Street is onlangs als single verschenen en heeft ook een videoclip gekregen. Over dit nummer hoor je wat meer positieve geluiden lijkt het wel. Hoe gek het misschien ook mag klinken: net als We No Who U R krijg ik hier weer een Tindersticks gevoel. Misschien de manier van zingen in combinatie met een nét iets lichter geluid. Het nummer lijkt op het eerste gehoor wat minder duister dan veel ander Cave-werk. Misschien dat het gevoel daar uit voortkomt.
Mooi is het zeker: sfeervol in opbouw met telkens het gevoel van 'nu gaat het komen' en dat blijkt dan wel mee te vallen plus als er net als in dit nummer opeens zo'n schitterend muzikaal intermezzo van strijkers voorbijkomt kan je mij wel blij maken.
Mermaids start behoorlijk desolaat en puur en krijgt dan langzaam een warme deken over zich heen. Onderkoeld ontroerend vol passie: het zijn de mooie momenten die Cave wel vaker laat horen. Hij hoeft er helemaal niet voor uit de bocht te scheuren.
We Real Cool krijgt wederom die broeierige, donkere sound: een gloedvol nummer met rafelige rand en op een gegeven moment een heerlijk orkestraal stukje (nee, niet bombastisch of pompeus).
Was Jubilee Street nog niet klaar dan? Finishing Jubilee Street is in elk geval het volgende nummer waar Cave met zijn 'praatzang' aardig verhalend bezig is.
Een eenvoudig ritmische begeleiding met aantrekkelijke damesvocalen die het geheel iets eigenzinnigs meegeeft (ik zou haast nog de naam Sufjan Stevens gaan laten vallen zo). Een nummer waar in elk geval wat meer moeite voor gedaan zal moeten worden en wat bij mij ook nog wel wat nodige tijd nodig zal hebben denk ik maar wat door zijn mysterieuze toon wel behoorlijke aantrekkingskracht kent.
Higgs Boson Blues is met bijna 8 minuten het langste nummer van dit album. Cave zingt het wat rasperig en soms vind ik dat net iets té. Wat mij betreft nemen de mannen ook te veel tijd om hun muzikale verhaal te vertellen. Het zorgt er voor het eerst voor dat mijn aandacht wat verslapt halverwege het nummer. Gelukkig verhogen ze het volume tegen het einde waardoor ik op tijd weer bij de les ben.
Titelsong Push the Sky Away is de officiële afsluiter (er zijn nog bonustracks te vinden op de deluxe versie verpakt in een linnen boekwerk).
Het is misschien wel het meest afwijkende nummer van dit album en dat komt met name door de instrumentatie: erg sober van opzet.
Het vormt een bijzonder slot van dit nieuwe album en je gaat je haast afvragen of je na een nummer als dit nog wel bonustracks wilt gaan horen. Dit als einde van een album klopt gewoon.
Een zeer bijzonder album durf ik wel te stellen ook al horen we eigenlijk niet eens zo veel nieuws meer.

Misschien ben ik dan toch die niet zo kritische fan? Ik ga haast aan mezelf twijfelen. Maar met Push the Sky Away tonen Nick Cave en zijn Bad Seeds aan nog steeds waardevolle toevoegingen te kunnen leveren aan hun omvangrijke discografie. Sterker: hij levert weer een waar pronkstuk af waar hij weer mee voor de dag (of nacht) kan komen.
Het wachten is nu nog eventjes op de deluxe-versie die in bestelling staat.

Vanaf de eerste tonen van We No Who U R hou ik mijn hart vast.
Het gemis van de gitaristen is duidelijk hoorbaar.
Blixa Bargeld heeft het schip ironisch vorm gegeven als wip in The Ship Song al eerder verlaten, nu is Nicks trouwste metgezel vanaf de begintijd van The Boys Next Door ook niet meer aanwezig.
Mick Harvey onderneemt samen met Wovenhand frontman David Eugene Edwards een poging om Crime + the City Solution nieuw leven in te blazen.
Welk album later dit jaar zal verschijnen, en waar ik tevens hoge verwachtingen heb.
Maar weer terug naar Nick Cave.
We No Who U R opent emotielozer en killer dan wat ikzelf van The Bad Seeds gewend ben.
Zeker niet slecht, maar ik mis het warme, broeierige van werelds beste begeleidingsband.
De vrouwelijke backing vocals zijn een prima toevoeging, maar niet meer dan dat.
Wide Lovely Eyes heeft een dreigend beginstuk, maar al snel vervalt het in een voor Nick Caves begrippen wat saaier geheel.
Dat deze band vrijwel dezelfde samenstelling heeft als Grinderman is nog niet terug te horen.
Water’s Edge is het eerste hoogtepunt.
Nick is weer heerlijk verhalend in zijn rol als duistere priester, en het vioolwerk van Warren Ellis vervult zijn rol als aangever met verve.
En toch; waar is die verdomde smerige gitaar?
Het is allemaal een stuk soberder, alsof er een been afgezet is, waardoor het mobiliseren een stuk moeizamer is geworden.
Warren Ellis is een goede dirigent van het geheel, maar het lijkt alsof het halve orkest weg bezuinigd is.
Jubilee Street heeft wel die prachtige opbouw, het lijkt op een tragere variant van Instant Street van dEUS.
Live zal dit nummer waarschijnlijk nog meer tot zijn recht komen, hopelijk komt de mogelijkheid er om dit daadwerkelijk in Nederland te mogen ervaren.
Mermaids zou prima op No More Shall We Part passen, maar zou daar er niet echt positief uitspringen.
We Real Cool is helemaal niet cool.
Van de frontman die als een maniakale tijdbom begin jaren 80 over het podium doolde, is weinig meer over.
Eigenlijk hoop ik al jaren op een album welke in de lijn van Let Love In zou liggen, maar dat lijkt mij ondertussen definitief uitgesloten.
Finishing Jubilee Street laat een uitgebluste Cave horen, wel goed bij stem, maar een beetje inspiratieloos, laat op het volgende album dat koortje maar thuis, want die halen het tempo alleen maar omlaag.
Higgs Boson Blues zou een compositie van het vroegere liefje Lydia Lunch kunnen zijn, het kronkelt zich als een giftige serpent om je heen, maar wel een nummer welk door een vrouw gezongen zou moeten worden.
Ligt trouwens wel in de lijn van een Willard Grant Conspiracy.
Push the Sky Away is een prima afsluiter, alleen te elektronisch; ik wil een Hammond orgel horen!
De geur van het muffe hout moet je je kunnen inbeelden.
Niet de een of andere stekkerdoos.
Ik moet toegeven dat ik over het algemeen behoorlijk teleurgesteld ben, hier had meer in kunnen zitten.
Haal voor het volgende album een goede fles rum in huis, en ga een nachtelijk gesprek aan met Blixa en Mick.
Hopelijk zijn ze bereid om een bijdrage te leveren.
De bezieling moet weer aanwezig zijn, of het nu van God of de duivel is maakt mij niet uit.
Als het maar weer aanwezig is.

Zit nu al voor 10e keer de nieuwe NIck Cave te luisteren en heb nu toch obeschroomd een 5 gegeven (en dat doe ik nietsnel). Het is wellicht zijn beste album sinds "From Her to Eternity". Negen perfecte songs, zou wel eens HET album van 2013 kunnen zijn! Alles is subliem, prachtige ingetogen songs die spaarzaam maar zeer mooi georchestreerd zijn en dan die teksten..smullen! De vrouw (weet niet wie) die de backing vocals zingt is het extra toefje slagroom op de taart.

Wat moet je er meer van zeggen?? Luisteren allemaal.

Grillig, duister, meeslepend, spaarzaam en bloedmooi. De 55-jarige Nick Cave en zijn Bad Seeds zijn, vijf jaar na Dig, Lazarus Dig!!!, terug. Terug van niet weggeweest. Er werden in deze vijf jaar namelijk twee sterke platen met Cave's andere band Grinderman, een roman (The Death Of Bunny Munro) en een soundtrack (The Assassination Of Jesse James) met Warren Ellis gemaakt. Voor zijn vijftiende studioalbum met the Bad Seeds laat Nick Cave het hardere rockwerk achterwege. Op Push The Sky Away wordt teruggegrepen op platen als the Boatman's Call en No More Shall We Apart, maar Nick Cave zou Nick Cave niet zijn als hij het voorspelbare pad zou volgen.

"Last night your shadow scampered up the wall/ it flies/ and leaped like a black spider between your legs/ and cried/ 'My children, my children'/ They Are lost to us." Nick Cave is een man die je zelden zult zien lachen. Hij is een meester in het vertellen van verhalen met zijn donkere en ietwat poëtische teksten. Ook op Push The Sky Away komen deze verhalen weer ruimschoots aan bod, ditmaal verpakt in negen sobere en donker ingekleurde omlijstingen. Met onheilspellende strijkers, diepe bassen en een kale sfeer worden veel onderhuidse spanningen gecreëerd, die Cave's praatachtige manier van zingen subliem aanvullen.

Push The Sky Away is een echt luisteralbum geworden. De nummers bevatten een knappe opbouw en worden met elke draaibeurt beter. Het is gelijk raak met pianoballad 'We No Who U R' en kippenvel tijdens het adembenemend slot 'Higgs Boson Blues' en het op synthesizers leunende titelnummer. De tijd lijkt even stil te staan tijdens het beluisteren van Push The Sky Away. Alle negen nummers zijn van een bijzonder hoog niveau; experimenteel, verrassend en vooral onmiskenbaar Nick Cave. Dat is een knappe prestatie voor een artiest die al 30 jaar zijn stempel op de popmuziek drukt. Push The Sky Away is Cave's beste sinds No More Shall We Apart, en misschien zelfs wel zijn mooiste ooit. Daar hebben we een woord voor: meesterwerk.

Van: Daan's Muziek Blog

Met veel verwachting keek ik uit naar Push The Sky Away. Als liefhebber wat de wat rustigere Cave, de man die beschouwt vanachter zijn piano en die opgezweept door de violen van Ellis of de gitaren van Bargeld soms een uitbarsting op de plaat zet, had ik na drie vuige garagerock-albums van of geïnspireerd door Grinderman weer trek in een Cave van de jaren 1997-2005.

Eerste single 'We No Who U R' en later 'Jubilee Street' verraadden een andere sound, maar hebben mij ook als luisteraar op het verkeerde been gezet. Het algehele gevoel na het luisteren van Push The Sky Away is: 'een lichte, rustige Grinderman'. De eerste luisterbeurt liet me dan ook enigszins teleurgesteld achter. Alleen de singles konden mij boeien, samen met 'Finishing Jubilee Street' en ergens zag ik de schoonheid van 'Wide Lovely Eyes'.

Nu, enkele luisterbeurten later, moet ik mijn mening bijstellen. We horen een andere Cave, een zoals nooit tevoren. Goed, de loops van Grinderman zijn aanwezig, het verhalende van Abattoir Blues komt hier en daar naar voren, maar er broeit iets anders. Cave en The Bad Seeds experimenteren waarlijk. Weinig tot geen conventionele songstructuren. Intertextualiteit, die ook eerder aanwezig was ('There She Goes My Beautiful World' of 'We Call Upon The Author'), naar eigen werk: 'Finishing Jubilee Street'. 'Higgs Boson Blues' klinkt als het apocalyptische broertje van 'More News From Nowhere'. 'Push The Sky Away' heeft iets, durf ik het te zeggen, Radiohead-achtigs. Alleen met prachtige 'Jubilee Street', met die schitterende versnelling, sluit nauw, direct en zonder opvallen aan in het oeuvre van The Bad Seeds.

Moedig. De man rust niet op zijn lauweren. Grijpt niet terug naar standaard blauwdrukken van eerder werk. Desondanks is niet alles naar mijn mening geslaagd. 'Water's Edge', 'Mermaids' en 'We Real Cool' komen (nog) niet binnen. Het klinkt niet helemaal lekker in het gehoor. En over de openingsstrofes van 'Mermaids', met de zeer slechte rijm, ben ik nog niet uit: of gewoon slecht of er zit iets achter.

Het is een lastig album. Duidelijk minder makkelijk als zijn voorganger. Duidelijk anders dan als zijn voorgangers. Cave evolueert door, maar of ik hem helemaal zal volgen moet de tijd nog uitwijzen.

Geen muziek waarvan je - ik althans - direct zegt ''jeetje wat is dit interessant''. Toch blijft ik het album weer op willen zetten, er zit dus toch iets heel interessants in, ik weet nog niet helemaal wat.

En dat zijn vaak de beste platen. Platen die boeien, maar niet alles blootgeven, niet prijsgeven waar de kracht in zit. Zoek het zelf maar uit. En doe er gerust 20 luisterbeurten over voordat je die ene subtiele verandering in de baspartij of die zanglijn eruit haalt, ik noem maar wat. Dit zou wel eens zo'n plaat kunnen zijn. Dank u, Nick Cave.

Hoera, nadat deze van luisterpaal af is gehaald eindelijk mijn eigen vinylexemplaat in huis
Wat blijft dit een topplaat!

Weinig artiesten hebben een zo fel bejubeld oeuvre bij elkaar gevlochten als Nick Cave. Wat ie ook doet, het uiteindelijke eindproduct blijkt bijna altijd puur goud te zijn. Of het nu zijn filmmuziek is, zijn werk met The Birthday Party en zijn rauwe vroege platen, of zijn balladalbums. Onder de noemer Nick Cave & The Bad Seeds heeft deze klasbak het meeste roem vergaard.

Sinds de vorige plaat onder die naam, ‘Dig, Lazarus, Dig!!!’ zijn er enkele veranderingen opgetreden. Zo is Mick Harvey niet langer lid van The Bad Seeds, en heeft Cave met Warren Ellis, Martyn P. Casey en Jim Sclavunos een opvolger gemaakt voor het debuut van Grinderman. Geen bijzondere plaat, in mijn optiek, maar Grinderman is geen collectief dat in het leven is geroepen om bijzondere platen te maken, volgens mij. Het is eerder een uiterst handig vehikel om een keertje harder voort te denderen. Maar wat Nick Cave doet op zijn nieuwe plaat, ‘Push the Sky Away’, dat kan ie als de beste. En dat hoor ik ‘m dan ook het liefst van al doen.

Als we de cover van het album gaan bestuderen, zien we Nick Cave die – in zwart pak – zijn, overigens verrukkelijke, naakte eega (Susie Bick, die vroeger model voor Vivienne Westwood was, maar haar job opgaf toen ze met Cave trouwde) de deur lijkt te wijzen, al is het eerder een soort raam dat hij openhoudt, denk ik. Er zal een hele filosofie achter zitten, of net niet, maar ik vind het in ieder geval een beklijvend en begeesterend zicht. Een prima opmaat voor het album zelve, zoals later zou blijken.

‘Push the Sky Away’ is op het moment van dit schrijven het enige album van 2013 dat ik in huis heb. Dat is erg weinig, maar ik ben dit ook bewust gaan doen. De nieuwe Cave moest ik echter hebben, al zou de wereld ontploffen. Ik was na twee luisterbeurten al helemaal verkocht, en sinds ik het album in huis heb, lijken de puzzelstukjes, die al zo goed als inch perfect pasten, nog beter in te schuiven. Het plaatje klopt gewoon voor de volle 100 procent, de sfeer is onovertroffen, en dat maak je niet vaak mee. Dit is dan ook een plaat om voor eeuwig en altijd te koesteren.

Laat ik dan nu beginnen met wat tekst en uitleg te verschaffen over de bijzondere status die ik deze plaat toedicht. ‘Push the Sky Away’ is een tour de force waarvan ik nooit meer had gedacht dat Cave het nog in zich had. Oké, de beste kerel is een vakman, maar er lopen talloze artiesten rond die hun vak tot in de puntjes beheersen. Nu is dit nog wel wat anders; Nick Cave heeft zichzelf niet heruitgevonden, maar na het in mijn ogen wat mindere ‘Dig, Lazarus, Dig!!!’ en de tweede van Grinderman is dit weer een geweldig schot in de roos. Negen nummers, niks geen fillers of mindere momentjes, geen sfeerbreuken. Het is van begin tot eind één coherente sound, een mengeling tussen Cave’s eigen bekende stokpaardjes en de weemoed en relatieve zwaarte van het allerbeste van Tindersticks.

De eerste twee vrijgegeven nummers, ‘We No Who U R’ en het majestueuze ‘Jubilee Street’ ontlokten bij menig MuMe-user de naam Tindersticks. De meningen daaromtrent waren natuurlijk wel verdeeld, maar ik hoorde dit geluid er toch ook wel in terug. Ik wist meteen dat het goed zat, toen het hemelse ‘We No Who U R’ voor het eerst mijn oren bereikte. Een rustig, ietwat bevreemdend nummer, op die manier dat je dingen anders gaat bekijken, structuren, emoties, etc. Je kan het lome muziek vinden, maar het is net die loomheid die er zo’n speciaal karakter aan geven.

Het tempo ligt inderdaad niet hoog. Hoeft ook niet. Heel graag zelfs, dit festijn der traagheid. Nick Cave en kornuiten nemen er echt de tijd voor, en zo geven de songs zichzelf niet al te gauw prijs. Bij de veel popmuziek van tegenwoordig is het consumeren, consumeren, consumeren; niet bij ‘Push the Sky Away’. Het is een plaat die tijd nodig heeft, maar wel meteen een weinig van zijn pracht laat zien. Wie veel troeven in z’n hand heeft, laat ook niet meteen zijn kaarten zien.

Zoals eerder gezegd, een zwak nummer is hier in geen velden of wegen te bespeuren. Dat neemt niet weg dat er hoogtepunten zijn. De eerder genoemde opener en ‘Jubilee Street’ bijvoorbeeld, maken enorm veel indruk. Het eerste nummer is tekstueel ook een pareltje, zoals Nick Cave dat kan. Simpele tekst, weinig woorden, maar uitermate veelzeggend. In het CD-boekje staan de teksten trouwens geprint, met bijbehorende aanpassingen, zoals geschrapte woorden, haastig gekribbelde woorden en zwart gemarkeerde lijnen. Ook staat bij elke songtekst een stempel met een datum (dat zal de datum van schrijven wel zijn, ongeveer).

Neen, het eerste nummer heeft al meteen één van de mooiste zinsneden van dit jaar in zich: “The trees will stand like pleading hands”. Het is een beeld waarbij men zich een hele wereld kan voorstellen, maar in essentie is het gewoon een sfeerschets. Cave heeft het talent om op directe wijze in te spelen op de gedachten en gevoelen van zijn luisteraars. ‘Jubilee Street’ is dan tekstueel een ander paar mouwen, meer verhalend van aard. Het gaat over een al wat oudere prostituee die haar klanten verliest aan de hele roedel jonge Oost-Europese meisjes. Hier mengt Cave ook humor in zijn teksten, wat hij wel vaker doet.

“The problem was she had a little black book;
And my was written on every page;
A girl’s got to make ends meet, even on Jubilee Street”

Waar deze straat dan wel mag liggen, dat zou ik niet weten, maar de straatnaam zou wel ‘ns een metaforische verwijzing kunnen zijn. De naam heeft iets monumentaals, iets waar je respect voor dient te hebben. Uiteindelijk zijn het ook maar mensen, die, soms zelfs daartoe gedwongen, de eindjes aan elkaar proberen te knopen.

Een ander sterk nummer is het lange, donkere ‘Higgs Boson Blues’. De titel alleen al sprak me meteen aan, nog voor ik het nummer überhaupt had gehoord. Er is een tijdje heel wat ophef geweest wat betreft dit elementaire deeltje. De tekst is ondoorgrondelijk, met nogal wat verwijzingen, naar o.a. Hannah Montana/Miley Cyrus, een ziekte en verderf brengende missionaris en een illuster motel. Maar het boeiendst vind ik de passage over Robert Johnson en de duivel (Robert Johnson haalde de woede van de Kerk op zijn hals omdat hij ooit beweerde zijn ziel aan de duivel te hebben verkocht in ruil voor zijn exceptionele talent, en stierf naar verluidt letterlijk door de gifbeker te hebben gedronken). De toonzetting is aardedonker, grijs en grauw. Maar de drive in de stem van Cave en de dreiging die het ensemble aan instrumenten tentoonspreiden, is erg aanstekelijk. Het is dus een aanstekelijk nummer over duistere onderwerpen.

Ook de afsluitende titeltrack is erg sterk; statig en waardig, het heeft een grootse, plechtige sfeer rondom zich. Duw de lucht weg.. Iets wat in feite onmogelijk is, maar het is dan weer op erg verbeeldende wijze gebruikt, en het tekstuele simplisme van de opener vinden we hier ook in terug. Alsof Cave het zomaar uit zijn mouw schudt, zo natuurlijk komt het ook allemaal over.

De andere nummers zijn ook zeker de moeite. Het met een leuke tekst begiftigde ‘Mermaids’, sterke aanhangsel ‘Finishing Jubilee Street’, het spannende ‘We Real Cool’.. Ik heb de plaat nu toch al zo’n 14 à 15 keer beluisterd, en vind nog steeds bitter weinig punten van kritiek. De plaat gaat ook nergens vervelen, en dat is een hele prestatie, in acht genomen dat het tempo zo laag ligt. Bij menig andere plaat zou ik een plaatselijke geeuw niet kunnen onderdrukken; hier zit ik echter nu nog steeds elke keer als betoverd dik 40 minuten aan mijn CD-speler gekluisterd.

4,5 sterren

Nice Cave & the Bad Seeds. Een naam als een klok in de muziekindustrie. Toch was ik helemaal niet bekend met zijn werk. Mijn muziekkennis over hem bleef bij enkele radiosingels én de soundtrack van “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford” (geweldige film overigens). Het is ook meer dan normaal dat zijn werk bij mij niet al te bekend is. Voor mijn geboortejaar 1996 was al heel wat werk van hem uitgekomen. Later heb ik ook nooit echt interesse gevoeld om een album te kopen van hen. Tot een paar weken geleden. De bal ging aan het rollen bij het horen van de twee uitgekomen singles: We No Who U R en Jubilee Street.

De eerste was straf, de tweede magistraal. Jubilee Street werd na maar enkele luisterbeurten in mijn afspeellijst op Spotify gezet. Die afspeellijst bevat een lijst met 16 nummer die voor mij persoonlijk tot de beste aller tijden horen. De interesse was meteen gewekt, uiteraard. Ik heb het album een dag voor de officiële release aangekocht, die laatste dag wachten was er teveel aan. En of het een knaller is! Een knaller is geen juiste benaming voor een album dat uitblinkt in rust en eenvoud. En dat is meteen ook de sterkte van dit album. Het is prachtig om te horen hoe mooi muziek kan zijn ook met een minimum aan arrangementen.

Daarbij heb je natuurlijk ook nog die geweldige stem van Nick Cave. Zijn stem straalt de hele tijd een rust uit de perfect bij dit album past. Met grootste intensiteit zingt hij dit album naar een hoge klasse.

Het album verzwakt op geen enkel moment. Niet alle nummers zijn zo magistraal als Jubilee Street maar dat is ook onmogelijk. Nummers als We Real Cool, Water’s Edge, Higgs Boson Blues en Push the Sky Away zijn zonder meer beter dan 95% van de nummers die je te horen krijgt.

Met 9 nummers is Push the Sky Away niet bijzonder lang maar het album voelt wel helemaal af. Het zou spijtig zijn geweest om onnodige/mindere nummers erop te zetten om het album langer te maken. Die kunnen ze binnen een paar jaar op een deluxe versie zetten.

Push the Sky Away is een énorm aangename kennismaking met Nick Cave en die twee vooruitgestuurde singles blijken niet te liegen over de kwaliteit van de rest van het album.

Ik ga mij nog eens neerleggen en de gordijnen sluiten en hem nog eens door de boxen laten horen. Wat kan muziek het leven toch mooi maken…

“I’m flying”


(dit is mijn allereerste recensie. Ik heb hem zo goed mogelijk proberen schrijven, en ik ben er wel blij om )

Ook voor mij was dit album mijn eerste kennismaking met Nick Cave and the Bad Seeds. Het eerste nummer We No Who U R sprak me al gelijk aan. Het nummer legt gelijk een unieke sfeer neer en daarmee werd ik in het album getrokken. De conclusie van het nummer is prachtig (We know who you are/We know were you live). Prachtig hoe Nick Cave dat stukje zingt. Ingetogen, maar toch vol emotie. De backing vocals erachter maken het compleet.

De rest van het album blijkt een perfecte voortzetting van die grimmige sfeer. Toch heeft elk nummer ook iets eigens. Alle nummers zijn qua begeleiding en structuur behoorlijk minimaal gehouden, maar door het hele album zijn een paar momenten verstopt die eruit springen en je bij de les houden. Wanneer We Real Cool op 2:40 over gaat op de bridge, met die piano en violen (Sirius is 8.6 light years away/Arcturas is 37) of het moment waarop Higgs Boson Blues openbreekt op 5:30. Op dat soort momenten geeft Nick Cave nét even dat beetje extra en weet hij met zijn muziek elke ader van mijn lichaam binnen te dringen. Het zijn nou net dat soort momenten in de muziek die de echte topmuziek van gewoon goede muziek onderscheiden.

Naar aanleiding van dit album ben ik nu ook de andere albums van Nick Cave gaan luisteren en ik ben fan geworden! (The Mercy Seat, Saint Huck en Your Funeral, My Trial, wat een geweldige nummers zijn dat toch!) Helaas was zijn concert in de HMH al lang en breed uitverkocht toen ik hem ontdekte, maar een dagje naar Werchter om hem te zien is, hoewel wat duurder, ook erg leuk.

Dit is de eerste echte recensie die ik op MuMe schrijf en dat tekent nog maar hoe bijzonder dit album voor mij op dit moment is. Ik denk niet dat er in 2013 nog een plaat gaat komen die deze voorlopige plaat van het jaar gaat overtreffen!

Als een nieuwe plaat mij wordt getipt door A. een vrouw, en B. sommige nummers doen denken aan een andere band die ik heel goed vind (ik bedoel geen jatwerk, eerder: mooi geïnterpreteerd) - en dat is hier Tindersticks - zijn dat voor mij al TWEE goede voortekenen.

Na tien keer draaien: fraai, stemmig, zacht-maar-niet-soft, troostend, toegankelijker dan eerder werk. Awel, dit is voorlopig de "mening" van Luxe Interieur.

Push the Sky Away, ik draai ‘m niet zo vaak en dat is voor mij nieuw voor een Nick Cave-plaat. Het heeft me in elk geval een hele tijd geduurd voordat ik er echt in zat; wederom nieuw voor een plaat van Ome Nick. Het bleef aanvankelijk allemaal niet zo hangen, maar ik heb doorgezet. De beste toegangspoort waren toch wel de teksten, die hier wederom behoorlijk sterk zijn. Push the Sky Away zal best vaker een sterke gedichtenbundel met een mooie muzikale begeleiding zijn genoemd, en daar kan ik me bij aansluiten.

De link naar Grinderman is duidelijk op Push the Sky Away, muzikaal gezien zeker. De broeierige sfeer is nog steeds aanwezig, maar dan zonder bakken distortion en een vuilbekkende Cave. Een nummer als ‘Water’s Edge’ heeft een Grindermanachtige baspartij en zou destijds met gitaaruitbarstingen zijn aangekleed, maar houdt het nu op piano en viool. De combinatie van die laatste en de praatzang van Cave doen zelfs denken aan de Velvet Underground. Het is een nummer dat plusminus vijf luisterbeurten lang niet bleef hangen, maar opeens begon te intrigeren. Bovendien is het tekstueel bovendien een sleutelnummer van het album: het zeemeerminnenmotief dat op veel teksten op Push the Sky Away speelt hier een grote rol.

Op Grinderman speelde de seksualiteit van de ouder wordende man al een rol, maar dat thema komt ook prominent terug op Push the Sky Away. Cave is inmiddels 55 en geen heel jonge god meer en reflecteert daarop. Stiekem kijkt hij jaloers naar jonge knapen die pochen met hun erecties om knappe meisjes in bed te slepen in ‘Water’s Edge’. Wie een beetje bekend is met de Engelstalige poëzie zal deze zeemeerminnen, geobserveerd door een buitenstaander, ook snel in verband brengen met T.S. Eliots bekende regels ‘I have heard the mermaids singing, each to each. // I do not think that they will sing to me.’

Vanuit dat motief begon ik ontdekkingsreisjes in Push the Sky Away te ondernemen. Eén van de nummers die direct al goed viel, is ‘Highs Bosson Blues’, een typisch Cave-nummer met een onnavolgbare, verhalende tekst. De ik-persoon krijgt te horen over het Highspartikel, dat een belangrijke aanwijzing is in het wetenschappelijke onderzoek naar waar het leven vandaan komt. De ‘ik’ heeft grote moeite met die doorbraak en besluit af te reizen naar Genève, waar de Hadron Collider staat. Ondertussen lijkt hij een reis door de tijd te maken: hij komt Robert Johnson tegen, die zijn ziel aan de duivel verkoopt, en in Memphis een man hoort preken ‘in a language that’s completely new’. Mijn interpretatie: dat is Elvis. De ‘ik’ gaat op zoek naar het ontstaan van het leven en komt via het ontstaan van de popmuziek uit bij de erotiek: Hannah Montana wordt aangetroffen in een zwembad (water! Nu hoort er al een belletje te rinkelen) en de ik-persoon bedrijft de liefde met haar tot ze geen alter ego meer nodig heeft: ‘Miley Cyrus, you were the best girl I’ve ever had’.

Vanuit dit perspectief biedt Push the Sky Away ook een wijds tekstueel landschap om te ontdekken. Het lijkt om een vrij losjes opgezet conceptalbum te gaan, waar in elk geval belangrijke thema’s en motieven op aan te wijzen zijn, die in verschillende nummers terugkomen. Erotiek wordt geassocieerd met water, water met de oorsprong van het leven; zo simpel kan het zijn. De slang-achtige titel ‘We Real Cool’ verwijst bijvoorbeeld niet zozeer naar een status van coolheid hebben, maar naar een bekoelde relatie. (IJs is bevroren water, afijn, daar hebben treffen we weer zo’n lijntje aan.)

Die vele tekstuele maken voor mij (ik heb natuurlijk een bijbaantje als poëzierecensent) Push the Sky Away, naast het vertrouwde, maar toch prettig lichtjes afwijkende geluid, toch de moeite waard, na het aanvankelijke doorbijten. Het zijn geen typische Cave-ballads geworden, veel liedjes lijken er weliswaar op, maar het is toch anders, elementair bijna. De piano is niet meer het voornaamste instrument en sfeermaker, maar juist viool- en baspartijen die je niet als lead zou verwachten. Majesteuze, memorabele melodielijnen als op pak ‘m beet The Good Son ontbreken, evenals het ruwe beuken van Grinderman. Daardoor komt de focus meer op de wat ongemakkelijke sfeer te liggen, waar je inderdaad even goed in moet komen. Daarna blijkt het geluid uitstekend te passen bij de stripclubfilosofiecolleges van de oudere man die zijn worm niet meer zo goed kan temmen (of specifieker: hem niet meer zo goed uit de grond kan laten kruipen) en daarom des te meer tijd heeft om het leven te overdenken.

cd begint prachtig met We No Who U R, echt vintage Nick Cave, maar rest kan mij nog niet zo bekoren .... Of waren mijn verwachtingen te hoog ? Misschien verandert mijn mening nog na enkele luisterbeurten. Hoes is natuurlijk ook wel een voltreffer, maar dit mag niet meetellen in mijn beoordeling zeker ?

Gaat niet vervelen. By far de beste plaat van vorig jaar!

Verbazingwekkend knap hoe Nick Cave jaar in jaar uit albums van hoge kwaliteit blijft afleveren.Zo ook Push the sky away,weer een vrij rustige plaat (het hardere werk lijkt hij tegenwoordig voor Grinderman te bewaren) die bol staat van de onderhuidse spanning en per draaibeurt meer van zijn ongekende schoonheid prijs geeft.Zwakke broeders zitten er opnieuw niet tussen,hoogtepunten des te meer en voorlopig ga ik voor Water's edge en de laatste twee,Higgs boson blues en het titelnummer.De steeds meer zalvende stem van Cave wordt met het stijgen der jaren alleen maar beter.Het is fijn oud worden met zo'n artiest.(Opnieuw) erg goed.

Cave in topvorm. Zijn betere werk. Zeker qua vocals!

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een wat neerslachtig album. De stem van Nick Cave is er niet per sé één waar ik heel lang goed naar kan luisteren. De sfeersetting is wel prettig door het hele album doorgezet, als een soort concept. De zwaarlijvigheid van die sfeer zorgt er wel voor dat het album er eentje is waar je maar net zin in moet hebben. Zelf vind ik het niet slecht, maar echt achterover sla ik ook niet.

Heerlijk album, titelsong Push the sky away zelf veel beluisterd in de coronaperiode ( 2020 ). Cave gaf eind 2019 een prachtig concert in The Opera House in Sydney. Deze song tijdens dat optreden was heel indrukwekkend met orkest en een groot koor. Te zien op You Tube.

Deze recent samen met Skeleton Tree op de kop getikt. Waar Skeleton Tree mij bij de eerst luisterbeurt wat tegenvalt is dat bij dit album niet het geval. Waar ik plezierig door verrast ben is het nummer Water's Edge, dat doet mij sterk aan And Also The Trees denken. Die link heb ik nog nooit eerder gelegd en daar verbaas ik mij dan ook weer over. Ik volg beide artiesten al heel wat jaren en dan toch nog verrast worden. In Jubilee Street hoor ik weer Grant Lee Buffalo en ook wat Madrugada. Push The Sky heeft weer wat een David Lynch sfeertje. Cave blijft natuurlijk wel de oermeester maar dit soort referenties zijn wel leuk om te horen, nog los van het feit of het klopt en/of wie wie beïnvloed heeft. Anyway, dit is een meer dan prima album en krijgt bij de eerste luisterbeurt al een dikke voldoende. Een uitermate plezierig verrassing en ik laat 'm deze week even bij de speler liggen.