Meat Loaf - Bat Out of Hell (1977)

mooie documentaire. ik kreeg vooral het idee dat rundgren geen idee had hoe dit zou exploderen. hij en steinmann maakten toch dit album. Grappig dat ze het graag als springsteen wilden laten klinken maar dat het zo over the top ging dat het zn doel voorbij schoot.

heb het idee dat rundgren zich hier ook niet echt een houding wist te geven in die documentaire'.

ik heb zelf (als oud plaatjes-draaier) zo'n mega aversie tegen PBTTBL dat ik hiet niet op ga stemmen. Het is echt samen met lemon tree van fools garden het meest verschrikkelijke nummer dat ik ken

Goed voorbeeld.
Het nadeel is dat Lemon Tree morgen de hele dag in mijn hoofd blijft hangen.

Ik ga hier helemaal in mee. Was zelf ook erg benieuwd naar Jim Steinman. Prachtig hoe hij achter zijn typische, over de top, sound staat.

Ook Karla Devito slaagde erin om haar sterke punten in deze documentarie naar naar voren te brengen.

Ik was ook `n oud plaatjes-draaier begin jaren 80 en Paradise werd veelvuldig aangevraagd , de mensen willen het nou eenmaal horen en komt denk ik door het hoge meezinggehalte in het nummer . Op veel radiostations wordt het nummer nog steeds gedraaid en in de jaarlijkse overzichtlijsten prijkt het nummer nog steeds in de bovenste regionen . Doordat ik zelf nooit naar radio luister en een nummer thuis draai op het moment dat ik een nummer wil horen verveelt het mij niet . Paradise kan je een beetje vergelijken met Hotel California van the Eagles dat ook tot vervelens aan toe voorbij komt op de radio.
Gewoon minder of niet naar de radio luisteren .

Bat Out Of Hell staat hier in de kast vanwege de echtelijke verbinding. Ik vind het maar een vlees nog visplaat. Om niet te zeggen: slappe hap.

De hoes is misleidend. Je verwacht hardrock, maar je krijgt pompeuze popmuziek voorgeschoteld die het moet hebben van grandeur en bombast. Daar ben ik normaal gesproken niet vies van, maar de schrijver blijft hier hangen in extreem huisvrouwvriendelijke popliedjes waar ze bij Sky Radio erg blij van worden. Blijkbaar was het wel een schot in de roos, want velen hebben hier aardige herinneringen aan.

De meezingmomenten zijn wel sterk bedacht moet ik zeggen, al moet ik daarbij wel toegeven dat bij ons in de kroeg de woorden van You Took The Words Right Out My Mouth met een paar verdraaiingen tot iets ontzettend plats gemaakt worden. Zo erg dat die associatie mij niet meer loslaat.

De evergreen Paradise By The Dashboardlight is het grootste succes gebleken. Het is een liedje dat gaat over van bil gaan in een auto en is verworden tot ultieme bruiloftsuitsmijter. Het kan gek lopen.

huisvrouwvriendelijk popdeuntjes? Als Meatloaf het daar van moet hebben dan had men jaarlijks niet zo hoog in de top 2000 gestaan. It's the record people love to hate. Hij is zo universeel dat eigenlijk elke kritiek past, wat betekent dat wanneer je van mening bent dat Paradise by the dashboardligt zo vreselijk cliche is je zeker geen ongelijk kan hebben, anderszijds kan het ook worden weggezet als de beste carsong die ooit geschreven is.

Gister toch ook maar even de docu gekeken.

Muzikaal en vocaal is het natuurlijk erg knap gemaakt, maar er zijn in elk nummer zoveel stukken te vinden waar ik niets mee heb. Vaak is het zo ver over de top dat het onnatuurlijk wordt. Ik heb dan ook een hekel aan musicals en uitbundig theater, omdat de nepheid er vanaf druipt.

'Paradise' is daar ook meteen een goed voorbeeld van. Hoewel ik het begin prima vind haak ik meteen af als het zo vreselijk fout theatraal wordt. Ik trek dat echt niet, verschrikkelijk.

Op het einde van de docu kreeg je dan zo'n egoboost te zien over dat het zo'n 'echte' en 'oprechte' plaat is. Dan denk ik daar zit nu juist het probleem. Het is helemaal niet echt. Het is een grote gimmick, kwalitatief goed gemaakt, maar een gimmick. Als je dan ook nog de teksten leest kun je die uitspraak toch niet serieus meer nemen?

Geinig was het trouwens dat Meat Loaf in de docu de zang uit de mix weghaalde en zelf begon te zingen, en dacht dat hij het na 22 jaar nog steeds had. Think again...

Ik hou best van theater. Maar bij Meatloaf is het nodig om de boel plaatfähig te maken. Onder die plamuurlaag van bombast blijft er niets bijzonders over, vind ik.

Toevallig gisteren ook nog het einde van de docu meegepakt. Ik dacht dat dat toch ook een beetje de strekking van het verhaal was, of heb ik het zelf nou helemaal verkeerd begrepen? Volgens mij werd bedoeld dat de plaat niet meer pretendeert te zijn dan het is en daarmee 'echter' is dan veel andere platen/artiesten.

Tja, ik kan er in ieder geval de humor wel van inzien en kan me prima vermaken met het album, al zet ik hem niet vaak op. Maar ik kan me voorstellen dat de plaat slecht valt voor mensen die muziek graag heel serieus nemen.

Ben het helemaal met je eens Stijn. Dat was gisteren ook het eerste wat ik tegen mijn vrouw zei. De opmerking dat er ook maar weinig platen zijn die de 'eerlijkheid' van deze plaat benaderen was lachwekkend. Zo'n opmerking is inderdaad niet echt serieus te noemen, zelfs niet door zijn eigen fans.

Ik vind het zonder meer een knappe plaat , niet vies van de nodige bombast , maar vind wel dat er de nodige pakkende songs op staan . Het enige is wel dat het album nu ietwat gedateerd klinkt .

Het is inderdaad met Springsteen in het achterhoofd gemaakt , maar dat komt waarschijnlijk ook omdat Roy Bittan en (ik dacht) drummer Max Weinberg hier op mee spelen .
De aversie tegen Meat Loaf is niet iets nieuws . De man heeft dat zelf ook een beetje aangericht . Zijn persoonlijkheid was te gemaakt en live kon ie het ook niet echt waarmaken .

Maar nogmaals , dit album is echt niet slecht , maar het is typisch iets waar je van moet houden .

Meatloaf werd inderdaad niet serieus genomen vanwege zijn imago (zeg maar zijn gewicht) en het feit dat hij na dit album snel wegzonk (hij kreeg stemproblemen en werd later failliet verklaard). Maar het debuut staat nog steeds als een huis ondanks of vanwege de bombast en het erg sterke songmateriaal.
Dit zo sterke en succesvolle debuut is uiteindelijk een vloek voor Meatloaf geworden, bij ieder nieuw album waren de verwachtingen hooggespannen maar werden ze nooit ingelost.

Nee , hooguit bij het vervolg Bat Out Of Hell II , kwam er weer de nodige aandacht .
Daarna zakte de aandacht weer in en lijkt het inderdaad wel of Meat Loaf altijd aan het debuut verbonden zal blijven .
Gelukkig voor 'm dat ie her en der nog wat filmrolletjes pakte en nog steeds pakt .

Ze nemen zichzelf dus te serieus....

Geinig? Ik vond het irritant. Een beetje al te "bewijzerig". Ik vond Meat sowieso niet bijster intelligent overkomen. Maar het blijft een meesterlijk album!

Die docu was alleraardigst en heeft bij mij zelfs een kleine Meat Loaf-revival op gang gebracht. Voorgeschiedenis: als tiener vond ik dit een verpletterende plaat, waarvan ik dan ook twee exemplaren heb grijsgedraaid. Later ook nog wel de CD gekocht, maar ik vermoed dat die niet meer dan 2 à 3 draaibeurten in mijn CD-speler heeft gemaakt. Door de 'overkill' heb ik er jarenlang geen behoefte meer aan gehad om dit album te beluisteren.

Na de docu heb ik deze zondagavond toch maar weer eens opgezet. De LP nog wel, en ik heb later een versie op de kop getikt op het originele Cleveland-label (en dus niet op Epic, zoals de meeste). Ik heb geen idee of dit een bijzondere en/of zeldzame versie is, maar op rommelmarkten en in kringloopwinkels kom je deze LP (in elk geval de Epic-versie) overal tegen voor 0,50 of 1 euro.

Met het verhaal van de docu in het achterhoofd blijf ik dit toch een klasseplaat vinden. Die bovendien op een bijzondere manier tot stand gekomen is. Steinman en Meat kwamen met songs aanzetten die zich meer leenden voor het theater, maar Todd Rundgren maakte er uiteindelijk een spetterende rock 'n' roll-plaat van. En dat tegen de tijdgeest in - middenin de periode van punk en disco, toen lange nummers hopeloos 'uit' waren. Bovendien was het muzikaal vrijwel nergens mee te vergelijken op dat moment.

En nog even inhakend op de discussie: natúúrlijk is dit album wel degelijk vanuit oprechte muziekliefde en met passie gemaakt. Hij heeft misschien niet de emotionele zeggingskracht van pakweg een Nick Drake-album, maar alle betrokkenen zijn hier een paar jaar lang intensief mee bezig geweest omdat ze erin geloofden. Ze hebben er niet voor niets een paar jaar mee lopen leuren totdat ze iemand vonden die het oppikte.
En ze hebben het ding echt met live-optredens aan de man gebracht. Optredens waarin Meat - hoe je verder ook over hem mag denken - alles gaf. Dat leidde weer tot zijn stemproblemen, met alle perikelen rondom de volgende plaat, maar dat is weer een ander verhaal...

Bovendien is het ook puur muzikaal gezien een topplaat: de nummers zijn goed geschreven, hebben een kop en een staart, de muzikanten zijn uitstekend op dreef en Todd Rundgren doet als producer gewoon wonderschone dingen (die gitaarsolo waarmee hij die motor imiteert... ).

Natuurlijk staat dit plaatje bol van de theatrale bombast en als dat je niet ligt, zul je er weinig aan vinden. Maar kom bij mij niet aan met de stelling dat dit niet met liefde en oprechtheid gemaakt is. Voor mij is dit gewoon een vijfsterrenplaat, ook al zal ik 'm niet vaak meer opzetten.

Dit album deed aanvankelijk niets (het paste inderdaad niet in de tijdgeest anno 1977) totdat Meatloaf uitgebreide live-optredens bracht waarna de verkoop als een trein liep, iedereen die een live-optreden van Meatloaf had gezien kocht dit album. Verder ben ik het volledig eens met gaucho.

Vond het nog wel meevallen met dat niet inteligente. Maar de docu was leuk. Grappig om weer eens te zien dat alles om Jim Steinman en Todd Rundgren draaide en Meat Loaf door hen werd gebruikt als personage. Ook leuk vond ik Jim Steinman die toch nogal jong, fris, klein en schriel afstak in vergelijking met Meat Loaf ten tijde van dit album in de docu inmiddels een stuk dikker en ouder was geworden en Marvin Lee Aday er een stuk beter uitzag dan toen.
En Ellen Foley die er duidelijk nog steeds spijt van had dat ze niet mee was gaan toeren en daardoor niet in de videoclip van Paradise by the Dashboard Light zat. En Karla DeVito die wel in de videoclip zat maar daar niet in mocht zingen maar moest playbacken op de stem van Foley.

Was het nou zo dat Karla niet kon zingen of dat Ellen te lelijk was? In ieder geval was er iets met die twee personen en die clip...

ellen foley zong de plaat in, karla de vito ging mee op tour

volgens meat loaf deed karla het gewoon veel beter on stage, daarnaast had foley inmiddels een eigen carriere

foley was inmiddels ook de ex van meat loaf en dat is wellicht ook een reden geweest dat ze niet mee op tour ging

iig vind ik foleys stem geweldig en haar verschijning destijds idem, die van karla ook trouwens , en dat heeft dan weer te maken met het feit dat als je 12 bent je zon beetje alle vrouwelijks in een strak pakje wel geil vind

jeugsentiment

Toen ik 12 was werd ik al geil bij het zien staan van een damesfiets .

En dan stiekem even aan het zadel ruiken natuurlijk.

Mooi album wel, alleen houd ik het niet het hele album vol, ik vind het te pompeus en te bombastisch klinken. Een paar nummers vind ik wel ok, een nummertje of 3/4 en dan weet ik het wel weer.

Ik vind de waardering voor deze plaat hier een beetje tegenvallen (terwijl ik heb gemerkt dat er hier toch wel kenners aanwezig zijn ). Het is toch een klassieker met ontzettend goede nummers. Je moet het alleen allemaal niet zo serieus nemen; iets wat Jim Steinman gelukkig zelf ook niet doet.

Het titelnummer is fenomenaal. De ballads zijn gevoelig en een beetje over de top. Zelfs Paradise... is een geweldig nummer. Pak hem eens met de koptelefoon, het is echt machtig om al die lagen te ontleden.

4,5* en geen ster minder.

Voor wat de waardering betreft is het wel bemoedigend om te zien dat deze langzaam stijgt. Wat dat betreft denk ik dat het wel goed gaat komen.

Je zou bijna zeggen dat het hier om Painkiller gaat. Ik vind het eigenlijk nog niet zo heel erg klinken. Naar schijnt was dit een Bruce Springsteen parodie.

Heb de laatste tijd eens wat naar deze plaat geluisterd. Toch echt een lekker album hoor! Theatrale rock 'n roll met een wat kitscherige bombast, maar steengoede songs en melodieën die in je kop blijven steken! Met name het lange titelnummer en Two Out of Three Ain't Bad zijn mijn favorieten, maar afsluiter For Crying Out Loud en de laatste minuut van All Revved Up With No Place To Go mogen er ook zeker wezen! Die Jim Steinman is een goeie componist, ben benieuwd naar andere Meat Loaf platen. Toch gek he? Al wat je van hem kent en alsmaar hoort is Bat Out of Hell. Heeft die kerel geen andere platen uitgebracht die het goed deden ofso?

Bat out of Hell 2 deed het ook heel goed, maar ja das ook weer Bat out of Hell.

Andere songs die het goed hebben gedaan zijn:

Total Eclipse of the Heart (Bonny Tyler)
Making love out of nothing at all (Air Supply)
It's all coming back to me (Pandora's Box, maar vooral bekend van Celine Dion)
No Matter What (Boyzone (geschreven samen met A.L. Webber)

Verder is hij o.a. nog verantwoordelijk voor het album Dead Ringer van Meat Loaf uit 1981 (zeer onderschatte plaat) en heeft hij een solo plaat Bad For Good

Ik doelde eigenlijk meer op andere Meat Loaf-platen met die vraag. Heb namelijk pas Bat Out of Hell samen met Dead Ringer in een 2in1 verpakking gekocht, maar op die Dead Ringer staat geen bekende titel en die is zelfs niet geremasterd, waaruit ik concludeer dat daar kennelijk weinig vraag naar is? k Ga die binnenkort ook maar eens luisteren als Steinman daar nog vriendjes is met Meat.