Boards of Canada - The Campfire Headphase (2005)

ze hebben waarschijnlijk te veel naar "hun" ontdekking Bibio geluistered met die gitaartjes, maar goed dan doet Bibio dat leuker als je het mij vraagt.

Gitaren zijn helemaal niet nieuw voor ze.

Inderdaad. Er zijn oude BoC-nummers met vrijwel alleen maar gitaar.

Er schiet me anders niet zo gauw een oud nummer binnen met gitaar. Zo prominent als op dit album zal het dus wel niet geweest zijn.

Erg oude nummers waar moeilijk aan te komen is. Trouwens niet alleen oude nummers, ze waren ook bezig met de gitaar ten tijde van de nieuwere albums. Toen waren ze alleen wat bang om de gitaren te laten horen bij Warp. Recentelijk maakten Maximo Park en nog een band (naam vergeten) de weg voor gitaren wat verder open (bij Warp) voor ze. Althans dat zeggen ze in een interview.

gravenhurst valt ook onder warp

Voor de liefhebbers. Één van de weinig interviews die ze doen. Let wel: het mysterie verdwijnt een beetje, maargoed.
http://www.megaupload.com/?d=ZIPOLL0A

Wel erg saai dit.. kan aan mij liggen natuurlijk, maar ik val hierbij half in slaap. Heeft inderdaad wat weg van Moon Safari, maar die vind ik dan toch veel leuker.

Ik vind het dus absoluut NIET op Moon Safari lijken, maar goed...

Ik ben dan ook een absolute leek op dit gebied Dus ik heb weinig andere referentiekaders.

Ik zie de link met Moon Safari ook totaal niet. Maar als ik Geogaddi opzet, besef ik mij hoe erg ik dat album waardeer, en wat ik toch mis bij deze. Terug naar 3*

ja wat mij betreft , de link naar moon safari van air begrijp ik volledig niet en alhoewel dit geen slechte plaat is , de gitaren zijn niet erg slecht maar " geogaddi" ga ik morgen nog eens opleggen , want die is 1000 x beter

Ik heb hem dan eindelijk ook gehoord en ik moet zeggen dat ik hem toch wel weer erg, erg mooi vind. Niet zo mooi als Geogaddi (die gaat een stuk dieper), maar bij de eerste luisterbeurt was ik al meteen om, eigenlijk. Wellicht nog eens een uitgebreidere bespreking, maar favoriet is vooralsnog Satellite Anthem Icarus.

wijzig mijn opmerking bij TAKK.. maar maar dit is mijn nummer 1 notering van dit jaar heb hem nu een week en zoveel geluisterd de nummers waren al mooi maar worden met elke luisterbeurt mooier ben door dit album weer even helemaal BOC-gek (nog ietsje meer dan voorheen) het nummer PEACOCK TAIL is waanzinnig de opbouw is grandioos de drumprogramming is werkelijk waar fenomenaal (hoe krijgen ze het steeds weer voor elkaar?? het blijft me een raadsel) de laatste 2 nummers zijn van ongekende ingetogen schoonheid constants are changing is nog zo'n fabuleus tussenstukje en ik kan zo wel door blijven gaan misschien vind ik hem zelfs beter dan GEOGADDI denk het haast wel wonderwonderwondermooi sublieme ervaringen vliegen je om de oren de wereld is mooi so are boards of canada

Duidelijk m'n favoriet van deze cd en sowieso een van de beste tracks van BoC ooit. De melodie die een beetje van ver lijkt te komen, alsof je buren 'm 's ochtends voorzichtig opzetten terwijl je net het raam open trekt.. wauw

Nog een aantal keren doorgeluisterd, maar meer dan die 3* zal het echt niet worden. Weinig aan de hand muziek, die niet zo "melancholisch" (*kuch*) is als eerdere albums, en daarom nog wel te pruimen. Maar nergens wordt het echt mooi, leuk, apart, fijn, aangenaam.

BoC blijft voor mij 1000 in een dozijn muziek. Alleen irriteren ze hier niet.

''Oscar Seen Through Red Eye'' werd een minuutje gedraaid in de VARA uitzending van De Wereld Draait Door van 16 november. De Judoka Dennis van der Geest is DJ geworden en kiest de Boards of Canada uit om iets van te laten horen, compleet met een klein verhaaltje over het duo Grappig om eens iets over ze te horen op TV vind ik. Is hier na te kijken. Als je die van 16 november kiest komt het na 2 minuten in de uitzending.

ik vind hem ook beter worden met de dag en inderdaad het nummer ' peacock tail ' is van het beste dat ik al gehoord heb

Voor de verandering ben ik het eens met Onderhond eens, een prima album voor bij de afwas maar niet meer dan dat. Het daagt je nergens uit. Maar ik ga pas stemmen als ik 'em wat meer gehoord heb.

Voor bij de afwas... Nou nee. Dan heb ik liever wat opzwependers.

Mijn beste luisterervaring met dit album was in de trein, op reis naar het hoge noorden. Lekker lezen en ondertussen bevangen worden door de prachtige klanktapijten. Muziek als een warme deken.

Peacock Tail is overigens mijn favoriete BoC-track. Zit onwaarschijnlijk goed in elkaar en de laatste twee minuten lijken regelrecht uit de hemel te zijn geïmporteerd.

Al met al een groots album, maar wel wat minder groots dan Geogaddi.

Zegt ie met zijn woonwagenkampgabber!

En zo'n domme uitspraken kunnen enkel komen van mensen die Thunderdome in m'n stemmenlijstje tegenkomen en de rest niet kennen natuurlijk. Kom binnen 40 jaar nog eens terug, ben je misschien eindelijk bijgebeend

Zo is het Onderhond! Trouwens het is niet : zo'n domme uitspraken maar ZULKE domme uitspraken.

Niet waar ik vandaan kom.

En het is trouwens hardcore ipv gabber.

Hardcore zeg je? Ja ..das ook een leuke .. Je bedoelt vast niet Minor Threat of Rites of spring met hardcore.....

Uiteindelijk geluisterd, en ik kan hier toch wel gelijk een 4* voor neerklappen. Een stukje beter dan Geogaddi, maar een hele slag minder dan Children. De melodieën zijn prettiger en 'opener' dan de mineur van Geogaddi, en dat bevalt me wel. De ritmes zijn soms wat erg simplistisch, maar bijna elk nummer wordt minutieus laagje voor laagje opgebouw waardoor er ook steeds wat meer ritmes over die ogenschijnlijk eenvoudige bassdrum-claps-hihat heen wordt gelegd. Mooie sfeer, mooie gitaargeluiden, op eerste gehoor dus 'gewoon' een erg fijn album. Geen mijlpaal, al helemaal geen grote stap voorwaarts vwb. BoC of electronische muziek, maar zeker een 4* waard.

Betoverende plaat... Hij mag dan zonniger, rustiger en organischer klinken dan hun fenomenale visitekaartje 'Music has the right to children' en het duistere 'Geogaddi', maar hoogtepunten als 'Slow this bird down', 'Chromakey dreamcoat' en 'Dayvan cowboy' sijpelen als vertrouwd uit je speakers, waarna ze zachtjes rimpelend in je slaapkamer blijven zweven en vervolgens langzaam oplossen. BoC maken sterke visuele associaties los, als vervagde polaroidfoto's die herinneringen oproepen aan je kindertijd, herinneringen waarvan je niet meer wist dat je ze had. Het Schotse duo filtert, bewerkt en schuurt hun klanken tot ze oud lijken; beats zijn in nevelen gehuld, gitaarakkoorden waaien aan van over zee. Alsof iemand de songs van cassette op cassette op cassette heeft overgetapet tot er alleen sporen, geesten, dromen van songs overblijven. Het resultaat: prachtige slaapkamerelektronica in levendige, enigzins off-key kleuren, waarbij je zalig wegdroomt...
Een verdiende 5*

iets minder goed dan het fenomenale Geodaddi hier en daar een beetje saai maar wordt goed gemaakt door tracks als 'oscar see through red eye' 'slow this bird down' en uiteraard 'Ataronchronon'

Als artiesten heb ik zeer veel respect voor Boards Of Canada in het interview dit jaar in oor kwamen ze ook over als rustige interresante gepassioneerde mensen lijkt me geweldig om eens een gesprek met ze te hebben

Ik vind hem wat tegenvallen, de andere platen van BOC blijven meestal wat langer hangen. Deze was ik heel snel weer vergeten....2*

Ik vind het smaakvol,. kheb en net aangezet. Even doorluisteren Mijn eerste confrontatie met B O C