Buzzcocks - A Different Kind of Tension (1979)

Geen enkel bericht bij deze semi-klassieker van the Buzzcocks....opmerkelijk!!!

Misschien wel omdat dit derde album wat meer verschilt van zijn twee voorgangers die meer aansloten op de onvolprezen singles van ze, en daardoor wat minder bekend of bemind.

Buzzcocks zijn hier m.i duidelijk in de groei, het geluid gaat wat meer de new wave kant op en de teksten worden over het algemeen iets diepgravender, introspectiever.
Zoals in het diep ontroerende "I Believe", het slotstuk waarin Pete Shelley zijn hele ziel en zaligheid legt: zijn twijfels, zijn depressies, maar toch ook zijn relativeringsvermogen en zijn hoop.

naar mijn mening toch de beste plaat van hun eerste incarnatie, hij kan natuurlijk niet op tegen "Singles Going Steady"' (het meest gedraaide album in mijn leven) en hits staan hier ook niet echt op, maar als je de bonustracks van `going steady `weet te waarderen zul je je aan dit album zeker geen buil vallen.

Je hebt gelijk retrobok: "Singles going steady "is zondermeer onovertroffen......en (met bonustracks) in de betere platenzaak voor enkele euro's te verkrijgen.

Ja, nu de huidige generatie "punks" er nog enthousiast over zien te krijgen.
Mijn ervaring is dat een gemiddelde Green Day, NOFX, Pennywise liefhebber er niet aan wil.
Generatieconflict? Nee, het lijkt hem meer in de produktie te zitten, niet spetterend genoeg in hun oren.Jammer.
Begrijp het wel, hoorde zojuist het origineel van "Do You Wanna Dance" van Bobby Freeman, fraai maar ik hoor toch liever de Ramonescover

Dit derde album van de Buzzcocks doet niet onder voor "Singles Going Steady" maar is minder dan de twee voorgaande albums uit 1978. Uitschieters op dit album zijn voor mij "Hollow Inside" en het titelnummer "A Different Kind of Tension". De Buzzcocks blijven voor mij een van de betere punkbands.

3,5*

Alleen al door nummers als Hollow inside, A different kind of tension, en I Believe verdient dit album 4 sterren wat mij betreft.

De eerste helft van dit album lijkt nog een beetje op twee gedachten te hinken, met van Pete Shelley vier klassieke Buzzcocks-liedjes (pakkende melodietjes, lekker tempo, licht melancholische inslag) en van Steve Diggle drie wat experimentelere nummers. Maar dan volgt er vanuit Shelley opeens een ommezwaai, met eerst twee sombere overdenkingen, daarna een dwingend psychedelisch amalgaam van Big Brother-achtige voorschriften, en tenslotte een lange en al dan niet openhartige bekentenis die uitloopt op een steeds intensere hartekreet. Natuurlijk stonden er op de eerste twee platen al nummers die duidelijk het punk/powerpop-idioom overstegen (Sixteen, Moving away from the pulsebeat, E.S.P., Late for the train), maar zo ambitieus en zo indringend als hier klonken de Buzzcocks nog niet eerder. Hoe ver deze band had kunnen komen als ze niet een pauze van 14 jaar hadden ingelast is anybody's guess, maar A different kind of tension is in ieder geval een waardig afscheid dat helaas doet verlangen naar meer

Maar liefst twee langspelers verschenen er van Buzzcocks in september 1979. Dit A Different Kind of Tension bij United Artists én de bekender geworden compilatie Singles Going Steady bij I.R.S. Qua marketing niet zo slim.
Dankzij de Oor post-punk top 100 die in het nummer van oktober 2024 staat, krijgt het in oktober 1979 verschenen 154 van Wire momenteel in Nederland de nodige aandacht. Terecht. Maar ook deze punk tweepuntnul verdient herwaardering. Immers, zowel op Buzzcocks’ Love Bites (1978) als op dit A Different Kind of Tension werd voorbij punk gemusiceerd.
Op hun derde reguliere album staan de nodige juweeltjes. Het is het hier wederom heel melodieus én very British met zijn teksten en beschouwende, wat sombere sfeer. Dit alles wederom in puntige liedjes verpakt, vól energie en boeiende teksten. Het balt zich in één gezongen regel samen, dankzij het huppeltje in opener Paradise: “Why are you wasting my ti-hi-hime?”

Kant 1 heet The Rose On The Chocolate Box, 2 The Thorn Beneath The Rose. Hierbij heb ik een lichte voorkeur voor de nummers met gitarist (linkerkanaal) Pete Shelley op zang, vanwege diens wat eigenaardige stem. Andere gitarist (rechterkanaal) Steve Diggle zingt overigens ook pakkend. Zijn stem is rauwer maar daarmee ook meer lijkend op die van andere punkgroepen. Tegelijkertijd levert dit ruwweg om-en-om een nummer zingen veel variatie op. Om het af te maken gromt de bas van Steve Garvey aangenaam, drumt John Maher stuwend met fraaie details en legde producer Martin Rushent die messcherp vast.

Favorieten naast het al genoemde Paradise ? de fraaie treurnis van You Say You Don’t Love Me, in Mad, Mad Judy gaan punk en postpunk samen – ja, dat kan volgens mij, luister maar naar de gitaarpartijen, in Hollow Inside opnieuw dat postpunkachtige, het stampende titelnummer is intens en fraai én de dikke zeven minuten van I Believe. Dat heeft een ontboezemende tekst, lekkere baslijnen en heerlijke zanglijnen. Pakkend als duurde het drie minuten. Op die laatste lengte verscheen het overigens in maart 1980 wel op single.
De groep scoorde echter hiermee geen hitsingles in het eigen Brittannië, het album kwam in oktober '79 slechts tot #26. In 1981 strandde de groep terwijl men aan een vierde album werkte. De vier gingen huns weegs totdat er aan het einde van het decennium weer leven in de groep kwam.

Laat ik duidelijk zijn: A Different Kind of Tension verdient herwaardering. En geen klein beetje.

Ik reis door new wave, momenteel die van 1979. Het vorige station was Ian Dury met een verzamelaar waarop non-albumsingle Reasons to Be Cheerful, Part 3 is te vinden; omdat ik TRB Two van de Tom Robinson Band uit maart dat jaar was vergeten, ga ik zes maanden terug in de tijd.