Cha Cha (1979)

Deze is vooral interessant vanwege de Herman Brood nummers. Wel jammer dat Stop Messin' Around With My Head van hem er niet op gezet is. Een erg lekker Rolling Stones achtig nummer dat wel in de film voorkomt.

Beetje rommelige plaat maar heeft juist daardoor ontegenzeggelijk charme. Ik ken heel wat mindere soundtrack albums. Dit album is eigenlijk beter dan de film waarvoor ie is gemaakt.

Brood op het einde van zijn beste periode.
Cha Cha is een vrij losse rommelige film, zonder een echte verhaallijn.
Sommige sketches waren wel bedacht, maar qua regie werd er eigenlijk maar wat aangeklooid.
Erg vaag, maar dat hoorde ook wel bij een Herman Brood.

De muziek is idd vermakelijk en boordevol energie.
Wat dat aangaat waren naast Brood & The Wild Romance, Phoney & The Hardcore, The Meteors en White Honey, bandjes met potentie.
The Meteors hadden net iets extra's.
Echter is geen van de bandjes echt doorgebroken.
Zeker ook leuk de bijdragen van Nina Hagen en Lene Lovich ( die van My Lucky Number ja.)

Brood was echter de ster, het middelpunt en dat vertaald zich ook weer in de muziek.
Als rockband was The Wild Romance op dat moment onovertroffen.
Natuurlijk gebruikten ze drugs en werd er overmatig gezopen, maar live stond het als een huis.

Cha Cha is een verre van memorabele film, maar de muziek is heel ok.

En (The) New Adventures niet te vergeten, bikkel2. Winschoten.
Die lui speelden ook retestrak kick ass rock 'n roll. En na een sabattical treden ze alweer geruime tijd nog steeds (weliswaar sporadisch) op.
Ook Cuby & The Blizzards timmerden aan de weg met een steengoede band.
Ach, Brood deed alles voor roem. Meneer zou het ook in de USA gaan maken maar kwam gedesillusioneerd terug.
Rommelige film inderdaad, maar een mooi tijdsbeeld (Ramses Shaffy aan de bar).

Mee eens buizen. New Adventures waren erg goed....zeker weten.
Cuby & Blizzards waren rond deze periode niet meer in beeld, maar behoren zeker tot neerlands beste bands.
Brood was natuurlijk een figuur die goed aanvoelde hoe je de publiciteit moest op zoeken,
maar de line-up Brood ,Meerman, Cavelli en Lademacher was echt goud.

Brood op de top van zijn roem, de doorbraak in de Verenigde Staten stond te gebeuren. Saterday night in the Billboard top 20 evenals de LP Spritz. En vervolgens.....heeft hij het zelf allemaal verkloot, geen enkele ruggengraat getoond in de VS waar hij in plaats van zichzelf als muzikant te bewijzen, zelfs journalisten van het meeste machtige muziektijdschrift ter wereld kwamen kijken, Rolling Stone, speed snuivend en straalbezopen op het podium stond. De pers brandde hem af en de zalen, die aanvankelijk bomvol waren, bleven leeg. Koos van Dijk was wanhopig, einde American dream.
Ook zijn Nederlandse carriere raakte in het slop, hij transformeerde van opzienbarend muzikant in troetel junk van de Nederlandse TV.

Na The Earring ( heimwee perikelen) had Brood idd de kans om de States te veroveren.
Maar het ging mis, maar ik denk sowieso dat het niet was gelukt.
Brood, maar ook bepaalde Wild Romance leden, waren te veel bezig met randzaken als scoren van drugs.
In Nederland kwam je daar enigzins mee weg, maar het artistieke verhaal liep uiteindelijk ook niiet meer lekker.
Lademacher was volgens mij de enige die er echt serieus voor ging.
Brood ging met de flow en bleef wispelturig tot aan zijn dood.
Wispelturig en onbetrouwbaar als een echte junkie........en die wedstrijd ga je niet winnen.

Hij bleef een publiekslieveling, maar het werd nooit meer zo goed ten tijde van Cha Cha en er voor.

Ik herinner mij nog een optreden van (The) New Adventures in een kroegje in Meppel. 1988 ofzo. Als je binnen kwam stond daar meteen rechts de band en je moest meteen door lopen naar achter in de lange smalle kroeg en zo zag je de band. En die speelde de zaal plat. Keihard volume en stuwende punchy bluesy rock.
Peter Bootsman met achter ´m twee van die oranje speakerkasten en daarboven de versterker en precies in het midden daarop een pakje Zware Van Nelle.
Rock ´n Roll blousjes, gescheurde jeans en snakeskin boots. En een drummer (Peter Walrecht) die in AC-DC niet zou misstaan. Wat een steady beat! Nait soezen, speuln.

Wild Romance, New Adventures, Vitesse. Meer live strak spelende rockbands had je niet. En tegenwoordig al helemaal niet. Bandjes ´spelen´ en ´doen´ rock n roll. Eerstgenoemde bands zijn rock n roll.

Ik heb The New Adventures in juni 1983 gezien in de overdekte kunstijsbaan van Assen. Op diezelfde avond speeld ook Normaal. Het was knalhard en retestrak.
Augustus 2014 heb ik ze in Annen zien optreden, op de brink. Het was net alsof er niks was gewijzigd, qua geluidsniveau en kwaliteit van het gebrachte. Helaas is Henk Torpedo niet meer in de gelederen, maar Bennie Top doet het uitstekend. Ze treden nog altijd met enige regelmaat op. Als je de kans hebt om het mee te maken, pak die dan.

Ik denk eigenlijk dat ik de film nooit gezien heb. Destijds was er wel een overdaad van wat Herman Brood allemaal deed en uitbracht. Ik was al in '79 al enige tijd liefhebber van Nina Hagen en vond deze samenwerking, compleet met het publiekshuwelijk van de twee, toen wel wel bedenkelijk. Ik hoorde deze plaat nog nooit in zijn geheel tot vandaag. En dan blijkt dit ineens een erg feestelijk tijdsbeeld. Geluidskwaliteit is maar zozo, maar hier staat wel wat bij elkaar en het is een mooie mix van muziekstijlen, met stukken van Brood zelf er goed gedoseerd tussengezet. Eigenlijk zijn ook alle acts gewoon goede live-artiesten (kan zelf getuigen van Houseband, Lovich, Hagen, Dulfer en natuurlijk Brood zelf). Leuke bonus voor mij persoonlijk naar aanleiding van deze beluistering: nu valt ook op zijn plaats hoe 'It's you It's only you' van de Meteors bij Lene Lovich is terechtgekomen ( zij bracht een cover op single uit in 1982 ).

Mijn queste door new wave komt van de ska van The Beat en brengt allerlei herinneringen van een prille puber boven.

In 1979 ging ik tijdschrift Muziek Expres kopen, dat frequent over Herman Brood & His Wild Romance berichtte. Beetje sensationeel, Oor was zakelijker, zo zou ik spoedig ontdekken. Wat me bijbleef: de grote aandacht voor de Amerikaanse tournee met foto's van een platenzaak die de vitrines vol had hangen met foto's van hun album Cha Cha en hoe de tournee vervolgens crashte door drugsgebruik van met name heer Brood, die er niet voor schroomde in zijn nakie met balkje voor het vitale orgaantje in een fotoreportage te acteren.
Eveneens in 1979 kwamen verhalen dat hij was getrouwd met Nina Hagen; voor de bühne en publiciteit, een effectieve campagne. Beelden daarvan zitten in de film, waarvan dit fragment dichter Simon Vinkenoog als voorganger en Dolf Brouwers als bruiloftsgast toont. Dit culmineerde in de film Cha Cha die op 13 december in première ging, ondersteund door deze soundtrack met eveneens de namen van Lene Lovich en Hagen groot op de hoes.

Brood was te gast bij Countdown, waar Lex Harding hem op strenge toon interviewde over de film én De Breedbekkikkers, Broods carnavalsproject van begin 1979. Een "hit" bij mij op school, we zongen het graag en luid.
De film staat in zijn geheel op YouTube, zodat eenieder zelf kan beoordelen of de negatieve recensies hierboven terecht zijn. Ik vrees van wel... Op JijBuis staat bovendien de complete soundtrack, mijn streamingplatform heeft nogal wat nummers op grijs.

Twee nummers op de soundtrack waren door Brood en zijn Wild Romance al eerder tot hits gemaakt: Never Be Clever (mei) en I Love You Like I Love Myself (november) en Broods Doin' It mag er ook zijn. Als hij een Engelsman was geweest, zou zijn muziek als pubrock zijn gelabeld, vergelijkbaar met Graham Parker en Dr. Feelgood.
Als geheel is het album een bont geheel, bijna een samenvatting van de lichte muziek tot dan toe, inclusief onversneden jazz en blues met Hans Dulfer en Sonny zonder Cher.

Ik ben hier omdat ik door de new wave van 1979 reis. Zijn er wat dat betreft nog interessante nummers te vinden op dit Cha Cha?
Sterkste nummers zijn Home van Lene Lovich en Les Chappell; It's You (Smersz) van The Meteors, al hoor ik liever de in het vorige bericht genoemde coverversie die Lovich maakte in 1982. Op (You Don't) Fit van Inside Nipples klinkt sterke punk met vocaliste Catharina Nijhuis in de hoofdrol, via (No More) Conversations van Streetbeats klinkt melodieuze rock, in Herman Ist High etaleert frau Hagen haar capaciteiten en gekte, het Groningse White Honey laat met frontvrouw Hanneke Kappen horen in I Don't Wanna Loose You hoe goed zij waren. (Can't Stop) Foolin' Myself is een sterk gezongen ballade van Phoney & The Hardcore.

In de categorie 'aardig' komen de rockende nummers Pick Up van Phoney & The Hardcore en Take It All In van The Meteors, de funk van Two Together van The Houseband en Beat van Brood. In Jilted keert Brood met de Dulfergang terug naar zijn bluesdagen bij Cuby.
Flauw of erger zijn de ballade Sweet Memories van Floor van Zutphen en de cover van Bob Dylans Knockin' on Heaven's Door, nu als Nina Hagens Herman's Door.

Al met al een bont muzikaal verhaal, waarbij je de film moet hebben gezien om de samenhang te begrijpen. Het creëerde in ieder geval een luidruchtig slot van 1979. Meer dan dat, want eind 1979 sloten we een decennium af.
Frits Spits had er in die laatste weken op Hilversum 3 zelfs een speciaal radioprogramma voor genaamd Poplijnen, dat via de link is terug te beluisteren; leuk om een muzikale film als deze in de context te zetten. Ik ga door naar een groep die eveneens terugblikte op het decennium, zij het in een geheel eigen jasje dat invloedrijk zou blijken: London Calling van The Clash.