Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Vroeger vond ik hier helemaal niks aan totdat ik een documentaire over The Sex Pistols en dit album op t.v. zag. Daarbij kwam de Pistols ook zelf aan het woord. Het begon me toen toch wel te fascineren en er bleek meer muziek in te zitten dan ik voordien besefte. Daarna album bij Amazon gekocht (de dubbel cd versie met Spunk erbij). Sindsdien zet ik het regelmatig met plezier op. Er zit ook wel humor in de nummers, zoals bijvoorbeeld Submission. Heel andere tekst dan Malcom McLaren had gewild. Beste nummer vind ik Bodies. Daarna komen God Save the Queen, Anarchy in the UK, Pretty Vacant en Submission. Ben ik nu een verlate punker geworden?

Je hebt deels gelijk: het past echt wel in een landschap waar het een en ander teweeg bracht. Het schopte zelfs gewoon tegen de rest aan. Zonder 'rest' is het misschien wel moeilijk in te schatten.
Belangrijk is wel dat je bij het horen van deze plaat weer net diezelfde opwinding van toen hoorde. Misschien is het een beetje relatief, maar ja...

Eigenlijk klinkt deze plaat net iets te netjes om punk genoemd te worden.
Perfect opgenomen maar weinig met de produktie gedaan en hier is dat een nadeel.
Vind het echter geen gimmick of fake zoals hier wel eens beweerd.
Gewoon standaard goeie plaat. Inderdaad weinig afwisselend en inderdaad is dat toch niet storend.
Beste nummer: Submission

....dat is gepraat achteraf, als leeftijdsgenoot zou je moeten weten dat het in 1977 niet zo was.
Zeer velen waren echt geschokt.

Beluister de meeste andere zogenaamd heftige punkbandjes uit die tijd, en je zult merken dat de meesten NU best wel heel braaf klinken.

Ik denk dat je me verkeerd begrijpt.
Ik heb het over de productie, niet over de muziek.
De muziek was inderdaad choquerend maar ik vind de productie te netjes. Eigenlijk is er geen productie. Het is gewoon prima opgenomen.
Je hebt gelijk dat het achteraf gepraat is maar doen we dat niet allemaal hier ?
Maar goed:
Voorbeelden van een geluidsbeeld met meer visie uit hetzelfde jaar ?
Iggy Pop - Lust For Life
The Stranglers - No More He...
Verder kan het ook een smaakkwestie zijn. Geen probleem lijkt me.

Sorry, maar hier raak ik even de draad kwijt. Als ik je goed begrijp klinkt de plaat als live opgenomen (geen productie), maar te netjes... Dus, de Sex Pistols spelen te "netjes" voor een punk-band

Ikzelf vind dit een schitterende productie, inderdaad misschien niet erg "punk", maar eerder overgeproduceerd voor een punk-album. Wat waarschijnlijk onder andere mede het succes van het album bij een ruimer publiek heeft bepaald, en daardoor niet alleen een insiders (punkers) album is gebleven. (Zie ook bv. Nirvana's Nevermind, met een toegankelijkere productie i.v.m eerdere grunge, of bv. hun eigen Bleach).
Niet tegenstaande vind ik weinig van het "venijn" en agressie van de Pistols terug bij andere (bekendere) punkbands van die tijd.

Te netjes? Overgeproduceerd? Vreemd, van productie is hier nauwelijks sprake, het klinkt als 'wij gaan de studio in en knallen maar'. Ik vind het voor een punk-plaat heel goed opgenomen: rammelend met het nodige venijn maar toch vrij helder.

Is het niet juist geproduceerd om zo te moeten klinken?
Ik weet het niet, maar volgens mij is voor deze plaat is toch wel behoorlijk professionele productie apparatuur gebruikt, waarbij men de specifieke sound heeft "gecreëerd".
Niks mis mee natuurlijk, maar je moet niet denken dat het geheel zomaar "ram bam boterham" in elkaar is geflansd. er is volgens mij behoorlijk professioneel met het mengpaneel gewerkt, en dat is bijvoorbeeld ook te horen hoe men met stereo is omgegaan.

Jeetje, het was niet m'n bedoeling om een discussie over productie en klank op te zetten maar ik denk dat het m'n eigen schuld is.

Grote onzin om te stellen dat wat ik omschrijf als "goed opgenomen" en nauwelijks geproduceerd gelijk te stellen aan "live opgenomen" en "te netjes gespeeld"

Dit wordt een oeverloze discussie en iets zegt me dat een paar mensen hier wel begrijpen wat ik bedoel maar alles op alles willen zetten om een in hun ogen belangrijke plaat van alle kritiek te ontdoen.

Eerlijk waar, ik ben nu pas gaan zoeken naar "medestanders" in dit dispuut en dit vond ik in de Engelse wikipedia over het album:

Producer Chris Thomas took a different approach to recording Never Mind the Bollocks than was to become the norm on most later punk rock albums. Instead of capturing a "raw" or "live" sound, Thomas achieved a very clear, broad, and layered sonic palette via multiple guitar overdubs, and extremely tight musicianship.[citation needed] He said, "Anarchy has something like a dozen guitars on it; I sort of orchestrated it, double-tracking some bits and separating the parts and adding them, et cetera ... It was quite laboured.

En ja, nu gaan er weer allemaal mensen zeggen dat Wikipedia geen goede bron is en dat wat hierboven staat toch wel degelijk als geproduceerd kan worden omschreven en dan ga ik weer zeggen dat ik onder produceren iets anders versta enz. enz.

Ik neem aan dat jullie ook wel weten dat Steve Jones alle gitaren En alle baspartijen hier speelt dus we praten echt over een "ouderwets" en "netjes" opgenomen album.
Niks rauw en live maar jeweetwel: "doe maar over want er is een nootje vals" en veel dubbelen principe.

Maareh... na al deze commotie:
Wat mankeerde er eigenlijk dan aan m'n oorspronkelijke omschrijving ?
Ik zeg heel voorzichtig "net iets te netjes" en "weinig met de productie gedaan" en dus niet "te netjes" en "geen productie"

Als jij onder "produceren" iets anders verstaat dan wat je hier uit de wiki quote, heb ik je inderdaad mis-begrepen.
Ik ben het eens met judgepaddy (en dus ook met de wiki in dit geval [[...]It was quite laboured]. )

Luister smartass.
Als je perse problemen met me zoekt kan je ze krijgen.
Mijn vraag was wat er mis was met mijn oorspronkelijke omschrijving en ja hoor je hebt iets (bijna) tegenstrijdigs in mijn posts gevonden.
In ieder geval is het voor mij nu wel duidelijk dat je wel je ego wilt laten gelden in een discussie maar van de muziek waar de discussie over gaat snap je wat mij betreft helemaal niks.
Dat blijkt wel uit je zielige manier van reageren.

Als je je wat duidelijker uitdrukt, komen mijn eventuele reacties je misschien wat minder zielig over.

Maar ik denk dat ik het nu wel begrijp: jouw mening is de enige juiste.

Is dat nu frustratie vanwege de persoon of toch ook omdat er inderdaad gaten in de argumentatie geslagen zijn? Please don't take it so hard and please don't take it so bad zou ik zeggen. Sommigen van ons houden van stevig discussiëren maar dan wel zonder scheldwoorden en zonder echt boos te zijn.

Verder ben ik het erg eens met Cabeza en Wikipedia. Nevermind The Bollocs is een goed geproduceerd album die vanwege de stijl tegelijkertijd ook redelijk rauw klinkt. Ik vind het niet overgeproduceerd, maar het is zeker geen losse pols werk.

Ik zei ook niet dat ik het overgeproduceerd vind, maar: "eerder overgeproduceerd voor een punk-album". Waarmee ik doelde op het geklooi in de studio met overdubs en ander knip en plak werk. Vind ik niet echt "punk", maar soit, lig ik niet van wakker. Zoals gezegd, persoonlijk vind ik de procuctie erg goed geslaagd, en spat het venijn en de agressie er zo vanaf. Op het eerst gehoor klinkt het ook "ram bam boterham" , maar de betere luisteraar hoort toch meteen dat er veel meer achter steekt.
Maar Ton Willekes begrijpt natuurlijk meer van dit "soort" muziek (zie ref. Iggy en The Stranglers)

Het was meer een algemene opmerking en een opmerking naar Ton Willekes toe. Is trouwens de naam van een cafébaas in Harderwijk. Maar dat is denk ik niet één en dezelfde.

Toch leuk dat deze plaat tot op de dag van vandaag zulke emoties losmaakt. Geproduceerd of niet, destijds maakten vooral de (niet door C. Thomas geproduceerde) singles impact, die aan deze LP vooraf gingen en dan met name Anarchy en God Save the Queen. Verder waren Johnny Rotten’s gedrag, interviews en uitspraken vooral voor anderen schokkend en voor mij om te lachen. Ik kocht God Save The Queen destijds in Engeland, tegelijk met de eerste Stranglers LP. Dat was best spannend.
Toen Never Mind uiteindelijk eind ‘77 uitkwam, was 80% van de plaat al bekend en heb ik hem eigenlijk altijd als een verzamelaar beschouwd en eigenlijk nauwelijks gedraaid. De 4 singles (met B kanten) die ik had, waren toen al grijs gedraaid. Als LP vond ik hem niet zo goed als die van de Ramones, Television, Stranglers, Clash, etc.. die toen wel op tijd een LP uitbrachten (minimaal een half jaar eerder).

Ik heb Never Mind toen nog wel op de dag van uitkomst aangeschaft. Helaas had de eerste persing een nummer te weinig (geen Submission), maar gelukkig daardoor een collector's item nu. Zoals gezegd is die niet vaak op de draaitafel beland.

Goed beschouwd hebben de Sex Pistols met slechts 2 singles en een hoop rumoer de muziekwereld danig op hun kop gezet. Daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor. Vandaar de 5 sterren voor hun enige LP.

Vroeger vond ik dit dus echt helemaal niks. Het was veel te rauw. 'Geef mij Pink Floyd maar, dat is tenminste muziek' was de overheersende gedachte. Nu kijk ik tegen dit album echter iets anders aan.
Ok, het zal nooit mij favoriete album worden. Maar de impact op de muziek geschiedenis is echt gigantisch geweest. Natuurlijk, de punk was een stroming en meerder bands waren toendertijd met ongeveer hetzelfde bezig. Maar het waren toch de Sex Pistols die de meeste emoties los maakten. Getuige ook de discussie bij dit album. Mijns inziens hebben ze iedereen destijds even met de neus op de feiten gedrukt en iedereen gedwongen na te denken over wat muziek nu eigenlijk is. Is de technische virtuositeit (die vooral in de progressieve rock te vinden was) wel het hoogste doel dat er binnen de muzikale wereld te behalen valt? Is iet wel goede muziek wanneer het 30 verschillende instrumenten bevat? Of is het hoogste doel van de muziek je juist te grijpen. Moet muziek niet uit het hart komen?

Dat is, mijns inziens, de boodschap waar Sex Pistols ons op gewezen heeft. Ze hebben maar één album gemaakt. Maar is dat erg? Natuurlijk, degene die de muziek geweldig vindt, vindt dat eeuwig zonde. Maar wat mij betreft waren er niet meer albums nodig. De wereld was wakker geschud. De muziekwereld hebben ze veranderd. Dat was, bewust dan wel onbewust, het belangrijkste doel dat de Sex Pistols hadden en die hebben ze over kunnen brengen.

Puur alleen al daarom: 4*

Moest je mij vorig jaar hebben gevraagd wat ik van de Sex Pistols vond, dan zou ik zeggen dat het één van de betere bands en dat dit album een persoonlijke klassieker was. Nu zijn we heel wat maanden verder en heb ik inmiddels een deel van een verdieping in het rock genre achter de rug en kan ik zeggen dat dit waarschijnlijk een blinde mening was. Dat de Sex Pistols geweldig zijn en dat dit album waarschijnlijk een grote impact en revolutie teweegbracht, daar kan ik akkoord mee gaan. Maar dat dit bij de betere bands behoort sinds de geboorte van rock is helaas in mijn ogen overdreven.

Nu vind ik dit geen slecht album, laten we dat vooropstellen. Maar we moeten ook niet overdrijven. Ik denk ook niet dat het 'succes' van de band lag aan het feit dat men vond dat ze klassiekers maakten, maar omdat deze band toch wel een sterk entertainment act waren. Met hun stoere imago en hun vrij open beleid jegens vieze woorden. Ook op deze plaat hoor je af en toe het woord fucking. Ook het feit dat ze dingen deden die men destijds niet voor ogen hield. Met flessen gooien, drugs nemen (vooral heroïne), enige sympathie tonen voor het hakenkruis (al weet ik niet of ze sympathie hadden voor het nazisme, het logo is al shockerend genoeg voor velen), aan zelfverminking doen op het podium en alles kort en klein slaan. Al was Keith Moon (drummer van The Whoi) waarschijnlijk de eerste die destructief was.

Nu dit gezegd hebbende kunnen we even kijken naar het album. Als we dit album in het algemeen bekijken (dus rekening houdende met alle periodes van het rock genre) dan is het niet zo een klassieker. Nu mag iedereen zelf bepalen als ze dit een klassieker vinden of niet, maar in mijn ogen is het niet zo. Het is wel een cultklassieker, dat wel. Tekstueel is het gewoon een opsomming van diverse frustraties en shockerende dingen. Soms gekleed met een leuk jasje, maar al bij al simpel. En dat is niet negatief bedoeld. En dit is inderdaad typerend voor de punk en is dit misschien de reden waarom ik niet echt hou van politiek inspirerende punk.

Ja, nu zo politiek is dit nu ook weer niet. Het is meer een frustratie tegen een groep die boven de normale medemens staat. Er wordt hier geen ideologie geschetst of uitgelegd. Nu was dat de bedoeling niet van de Sex Pistols. De bedoeling was meer om de schreeuw naar aandacht van de maatschappij op een rauwe, shockerende manier naar buiten te brengen. En dat is hen grotendeels gelukt.

Drugs werden echt wel al lang in het muziekcircuit gebruikt.
Jim Morrisson ging niet dood doordat hij een erwt te ver in zijn neus stopte.
Brian Jones overleed niet door een overdosering neus peuteren.
Janis Joplin kreeg geen ongeluk met een opgevoerde step.
En Jimi Hendrix kwam niet in ademnood tijdens het mantra's zingen.

Brian Wilson en Syd Barrett konden bij de plaatselijke slager geen kilo gehakt half om half meer bestellen, en dat kwam tevens niet vanwege dyslexie.

God Saved The Queen was trouwens zeker wel een politiek getinte song tegen het regiem.

Wat jij vertelt is eigenlijk niet nieuws voor mij. Ik bedoel met drugs nemen op een minder tolerante, meer agressieve manier. Waar de opgenoemde artiesten het meer recreatief gebruikte, gebruikten zij dat op een geheel andere manier. Nu heb ik niet de waarheid in pacht, maar ik bedoelde niet dat het nemen van drugs helemaal nieuw was, maar meer dat zij het gebruikten als middel om nog meer tegen de schenen van de hoge heren te schoppen.

God Saved The Queen is inderdaad een politiek getint nummer, maar het brengt niet echt een ideologie over. Het is meer het regime in een slecht daglicht zetten door onder ander te zeggen hoe fascistisch het land wel niet geworden is. Uiteraard is dat hun mening, want tot zover ik weet is er niks fascistisch aan de Britse regering.

Volgens mij raakte Sid Vicious door Nancy Spungen aan de heroine;
Beetje hetzelfde verhaal als bij Kurt Cobain.
Ook hij raakte verslaafd door zijn vriendin Courtney Love.
Of de overige leden gebruikten; weet ik eerlijk gezegd niet.
Sex Pistols schopten met hun songs overal tegenaan, doelbewust om te shockeren.
Die boodschap kwam wel over.
Ik vind ze qua geluid een stuk minder dan The Clash, meer de houding van iedereen kan muziek maken, ongeacht hij een instrument beheerst, sprak veel jongeren aan.
Met verschillende andere nieuwe bands als gevolg.

The sex pistols waren net zo bedacht en net zo nep als Milli Vanilie. Een goed uitbedacht concept door een hele slimme manager. Om het nog een beetje muzikaal te laten klinken speelde achter de schermen chris spedding gitaar, vaste begeleider van Bryan Ferry. Ze hebben muzikaal niet zo heel veel bijgedragen aan de punk, ze hebben maar één plaat gemaakt, die eer geef ik liever aan een band als de Clash.

Zelf zit ik nog te wachten op het moment dat Frans Bauer zich op tv richt tot zijn fans om te zeggen dat ie zijn eigen muziek walgelijk vindt en het alleen voor het geld heeft gedaan, maar afgezien daarvan snap ik de hele discussie over hoe wel/niet belangrijk dit album is/ was niet.

Ik beperk me gewoon tot de muziek en die kickt redelijk ass. Problems is hier de favoriet.

Gaan we die hele discussie nou weer voeren...?

Wat mij betreft niet dus.

Conceptuele kunst is ook vet bedacht en zo.

Welke discusssie fatima? ha!

En waarom zouden we dat niet doen ?

Dit is nu eenmaal een discussiesite.

Helaas voor jou dus.