Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Al die jaren bedrogen door Malcolm McLaren. Wat een desillusie maakt zich van mij meester.
En hoe pijnlijk voor al die groepen die zich door een optreden van de Pistols hebben laten inspireren.

Neppers!!!

Zelden iemand op deze site zo kort door de bocht zien gaan.

Wat een onzin standpunt is dit zeg. Ik luister ook liever naar US punk dan naar UK punk, met uitzondering van sommige dingen van The Clash, maar The Sex Pistols zijn net zo bedacht door Malcolm McLaren als dat Elvis dat was door Colonel Parker, of Joy Division door Tony Wilson... Een slimme manager gekoppeld aan een oprecht nieuw en opwindend geluid, dat is het. Niet meer, en zeker niets minder.

Niet helaas voor mij, maar zonder mij. Een discussiesite is toch niet een site waarop je steeds dezelfde discussie voert?

Ik vind het helemaal niet zo'n onzinnig standpunt. Misschien een standpunt wat vele niet bevalt.
Malcolm McLaren was meer punk dan de sex pistols bij elkaar, hij had midden jaren 70 al een boetiek in Londen met Punk kleding. Kleding die toen nog helemaal niet gangbaar was. Een van de klanten was Johnny Rotten. Malcolm McLaren had het concept 'sex pistols' al uitbedacht voordat het bestond. Hij moest er allen nog de juiste mensen bij zoeken. Punk was toen al in opkomst in Amerika. Hij wist dat het Engelse antwoord snel geformuleert moest worden en bedacht een extreem concept met extreme mensen. Al het geld wat er met zijn concept is verdiend is ook in zijn zak verdwenen, de leden van zijn concept kregen een salaris, en hadden feitelijk nergens recht op. Dat doet me toch denken aan Mili Vanili, hoewel de vergelijking op muzikaal vlak absurt en pervers is.

Volgens mij heeft Malcolm McLaren geen noot muziek toegevoegd aan het Pistols repertoire.
Daarvoor moet je bij de band zelf en in het bijzonder de al snel gedumpte Glen Matlock zijn.
Die schreef 10 van de 12 nummers op dit album. De overige bandleden stuurden bij.

De grootste impact hadden de Pistols niet met hun looks uit McLarens winkel.
Dat waaide al snel over. De grootste impact ging uit van hun podium attitude.
Daarmee beïnvloedden ze duizenden nieuwe groepjes. Dat is wat telt (*).

Daar ligt het muziekhistorische zwaartepunt van de Sex Pistols.
Ze riepen luid fuck you op het podium, en al had McLaren hen dat ingefluisterd,
de manier waarop ze die middelvinger opstaken werkte inspirerend en vooral bevrijdend.

McLaren heeft weinig of niets met de muziek of de impact van hun optredens te maken.

Daar loopt de vergelijking met Milli Vanilli (wel juist schrijven aub) compleet mank.
Hun muziek werd van a tot z in de studio bedacht en live waren het playbackers.

(*) Dat is wat telt. Of hun muziek vandaag nog relevant is, daar kan je over discussiëren.
Maar dat ze in 1977 de ogen en oren van heel wat beginnende muzikanten en latere sterren
openden, daar kan je niet omheen. Net zoals bijvoorbeeld Presley, de Beatles en later Nirvana:
een generatie bij het nekvel grepen. De juiste groep op het juiste moment op de juiste plaats.

Wat een dwaalzielen hierboven - nee jij niet Dazz; Mclaren en Wilson op één lijn zetten getuigt van een minimum aan historische kennis. Niet alleen heeft Tony Wilson nog nooit een plaat gemaakt, itt Mclaren, hij was een stuk minder opportunistisch,maar wel idealistisch - iets wat je McLaren nooit kan verwijten.

Voor een aardige schets van McLaren verwijs ik graag naar het bekende Rip it Up and Start Again van Simon Reynolds.

En mensen die nog over de rol/plaats van dit album lopen te discussiëren zullen waarschijnlijk hun dagen in duisternis moeten slijten, omdat ze niet het knopje van het licht weten te vinden, laat staan de weg erheen.

Nope dat is ook zo.

Buiten deze, albums zat, ik zou zeggen leef je uit.

Verder ben ik het eigenlijk ook volledig eens met Dazzler.

Sex Pistols waren de juiste groep op het juiste moment op de juiste plaats.

Qua historisch besef en wat belangrijkheid betreft zou ik deze objectief gezien eigenlijk een 4* of een 5* moeten geven, maar omdat het mij niet zoveel meer doet een 3*, dat is hoe ik deze plaat op dit moment ervaar. 10 jaar terug zou dat zeker nog een 4* geweest zijn, en 20 jaar terug misschien wel een 5*

Leeftijd speelt bij dit album ook wel een belangrijke rol denk ik, en of je het in die tijd toen ook bewust hebt meegemaakt of niet. Maakt ook niet uit, ik vind het de grootste punk klassieker aller tijden eigenlijk wel, en maakt dan niet uit of het je bevalt of niet, punk is het zeker en dat krijg je dan ook!

Geen idee of leeftijd een belangrijke rol speelt of niet. Of je de tijd bewust hebt meegemaakt is de ene keer wel belangrijk en de andere keer niet. Ik was in 1977 te jong om punk bewust te hebben gehoord. En als ik het al had gehoord had ik het als een bak herrie aan de kant geschoven. Pas later in mijn tienerjaren leerde ik punk wat beter kennen en waarderen. Wel heb ik punk altijd met een knipoog beluisterd. Het was voor mij gewoon de muziek waar het om draaide en niet die zogenaamd politiek bewuste teksten. Bij de meest punkbands draaide het ook alleen maar om geld. De Dead Kennedys zijn aan geld kapot gegaan en dat was toch echt wel een van de, zo niet de beste punkbands van zijn tijd.
Dat de Sex Pistols een commerciele band was was vantevoren ook wel duidelijk. Maar ik heb dat nooit erg gevonden. Ik vind het gewoon heerlijke muziek. Gisteren heb ik het debuut van Van Halen eens afgestofd om een voorbeeld te noemen, dat klinkt pas gedateerd. Dat heb ik met punk helemaal niet. Dat klinkt nog steeds als een klok. Dit album is voor mij gewoon een topper en die had niet misstaan in mijn jaren 70 top 20. Anarchy in the UK, God save the queen en Pretty Vacant zijn voor mij klassiekers. Wat voor marketingstrategie er ook achter zit.

Toen dit album verscheen, was ik pas één (geen bedoeld rijmpje) en uiteraard nog niet in de ban van eender welke muziek. Dit album leerde ik kennen ergens in de jaren 90 toen bands als Green Day en The Offspring toch wat bij me losmaakten. Heb dit album begin deze week nog eens gedraaid en moet Hendrik gelijkgeven: dit is een heerlijke plaat die bijna als een best-of wegluistert.
Alleen New York vind ik wat minder, Liar is mijn grote favoriet.

NEVER MIND THE BOLLOCKS ... 1977

Rrright!!!

Laat ik hier eens voor gaan zitten met de aflevering van Classic Albums vers in het geheugen.
Het leek wel of die aflevering speciaal gemaakt was om de oeverloze discussie die hier al
meer dan een jaar woedt definitief te beslechten. Hou pen en papier maar klaar ...

Malcolm McLaren had een kledingzaak die Sex heette. Achter de balie
stond een bescheiden mompelende bassist die van The Beatles en ABBA hield.
Glen Matlock kreeg geregeld bezoek van zijn vrienden Paul Cook en de aan lager wal
geraakte gitarist Steve Jones. McLaren (Andy Warhol in het diepst van zijn dromen) dacht na.

Misschien moet ik maar eens een groepje lanceren. Eentje dat veel herrie schopt,
zoals die bandjes die ik laatst in de US zag. Met zo'n controversieel groepje kan ik klanten
naar mijn winkel lokken. De Pistols zijn formeel: McLaren stak nooit één muzikale vinger uit.
McLaren is formeel: het enige wat ik wou is chaos creëren om mijn zaak te doen draaien.

Johnny Rotten daagt op als kandidaat zanger. Zingen kan hij niet, maar hij schrijft
in een hoekje van de repetitiekamer scherpe teksten. Hij heeft wel gevoel voor melodie
en een unieke frasering. Aan het woord zijn de geluidstechnicus en de producer van dienst.

Maar zover is het nog niet. De Pistols nemen zoveel mogelijk demo's op.
De meeste songs zijn van Glen Matlock. In de studio worden de Pistols gesteund
door Chris Spedding (toen één van de zingende poppen aka The Wombles) die de gitaren
met raad en daad op punt stelt. Op de eeuwig terugkerende vraag of Spedding ook meespeelt
op het dbuut antwoordt Jones laconiek: ja, en hij speelde ook live mee vanachter een gordijn.

Tijd om twee, flink belegen broodjes aap definitief in de vuilnisbak te dumpen.

En dan nu de songs ...

Anarchy in the UK markeert een valse start bij platenmaatschappij EMI.
Als de band live in een talkshow verschijnt begint een dronken Jones te vuilbekken.
De persbal gaat onmiddellijk aan het rollen en het herrieschoppers imago is geboren.
McLaren is uiteraard in zijn nopjes, want zijn modeboetiek spint er garen bij.

De door Tubular Oldfield rijk geworden hippie Richard Branson neemt de Pistols
onder zijn Virgin vleugels. God Save the Queen stormt de UK charts binnen en strandt
op nummer 2. Volgens de verkoopcijfers versloeg de door de BBC gebannen koningin
die week nochtans Rod Stewart. Zijn commentaar: I Don't Want to Talk about It.

Met het ijzersterke Pretty Vacant keren de seks pistolen terug in de top 10.
En er is zelfs plaats voor een vierde single: het van een meezingrefrein voorziene
Holidays in the Sun (zonder de ontslagen Glen Matlock en met klootzak Sid Vicious).

Ondertussen is het album klaar. Omdat Sid Vicious geen bal van muziek kent,
worden de baspartijen net als de gitaarpartijen ingespeeld door Steve Jones. Weliswaar
op een bijzondere manier: Jones herhaalt gewoon de gitaarpartijen op de basgitaar.

Voeg daarbij de rake manier van zingen, alsof Rotten zijn teksten in je gezicht spuwt,
en het gevoel voor melodie (een Pistols song rockt nooit eendimensionaal voor zich uit).
en de typische Sex Pistols sound is klaar om duizenden bandjes te inspireren.

Op de singles belicht Johnny Rotten meerdere, anno 1977 actuele thema's.
Hij roept op tot anarchie, hekelt een Engeland dat geen toekomstperspectief biedt
aan de jonge generatie, vraagt de werklozen om hun fierheid niet op te geven
en schrijft een reisverslag over het door muzikanten zo geliefde Berlijn.

Bodies (ook met Vicious en zonder Matlock) plaatst kanttekeningen bij abortus
(zonder een standpunt in te nemen), Submission (oorspronkelijk niet op het album,
maar bijgevoegd op 7") snijdt SM aan, Seventeen richt zich expliciet op de jongeren,
No Feelings zet een stout lief aan de deur, Liar herinnert aan de spanningen tussen
Rotten en Matlock, Problems is een zelfportret van de groep, New York handelt
over de hamburgercultuur en EMI zet de muziekindustrie te kakken.

Wat wil een mens meer aan inhoud op één plaat?

En muzikaal spat de elektriciteit er overal vanaf.
Dit album rockt en snokt de zweetdruppels uit je lijf.

Steve Jones zegt aan het eind. Mocht ik mijn mond gehouden hebben op televisie
en mocht Glen Matlock niet zijn opgestapt, we zouden meer goeie platen gemaakt hebben.
De geschiedenis zag het anders. Rotten rotte op en begon Public Image Ltd. Puist Sid Vicious
trad op de voorgrond, trok menig muziekliefhebber een kloot af en nam de Pistols mee in zijn graf.

Terug naar Andy Warhol. Er is een boutade die zegt dat iedereen die de banaan
van de Velvet Underground kocht een groep begon. Hetzelfde kan gezegd worden
van iedereen die de Sex Pistols ooit live bezig heeft gezien in originele bezetting.

Tot hier en niet verder reikt de impact van de Sex Pistols.

Geweldig stuk Dazzler. Ben een hoop te weten gekomen dat ik totaal niet wist, waarvoor dank.

rrrrrrrrrrrrrrrrright.
maar kun je die laatste zin nog even toelichten Gunter?

Pure ironie natuurlijk ... tot hier en niet verder (want hoeveel verder kan je nog ...)
Vergelijk het met mannen die op hun pik getrapt zijn: hooguit 30 centimeter, niet langer.

Na alle discussies over de relevantie, historische impact, muzikaliteit etc etc ...
kwam ik tot de ontdekking tijdens het schrijven dat Never Mind the Bollocks nog meer
te bieden had dan ik op voorhand al dacht of wist ... en dat bleek best een hele boterham.

OK, duidelijk, al kan ik die vergelijking niet helemaal navoelen...
Toen ik het las dacht ik: tot hier en nog veel verder zou beter zijn...

Ik hoop dat jullie de post van dazzler met potlood hebben overgeschreven dan is het makkelijker om de foutjes te wissen

Steve Jones,Paul Cook en een jongen genaamd Wally Nightingale hadden een band die The Strand heette.Die band werd al gemanaged door Malcolm McClaren die Cook en Jones ervan overtuigde Nightingale te dumpen en Glen Matlock als bassist te nemen.

Glen Matlock was vooral fan van The Faces en heeft in zijn hele leven nooit eèn Beatle plaat gekocht.Dat hij van The Beatles zou houden is echt een fabeltje dat door McLaren de wereld is ingeholpen.

Rond SEX hing vaak een groep jongens rond die allemaal John genoemd werden eèn van die jongens ("John" Beverly) had de aandacht getrokken van McLaren's vriendin Vivienne Westwood en zij spoorde McLaren aan om hem bij de groep te vragen.McLaren kwam echter met de verkeerde "John" op de proppen namelijk Johnny Rotten.

Dat Chris Spedding de gitaarpartijen zou hebben ingespeeld is een fabeltje in de "Classic Album" aflevering wordt dat wel beweerd door Steve Jones maar onmiddelijk weer ontkend door producers Chris Thomas en Bill Price.

Anarchy In The UK wordt uitgebracht in oktober 1976 en als promotie 'mogen' de Pistols opdraven in The Bill Grundy Show die overigens alleen in het Noord-Westen van Engeland te zien was.Nog een leuk weetje is dat de Pistols invielen voor Queen die niet konden vanwege plaatopnames.Nadat Bill Grundy een sexistische opmerking maakt tegen de meegekomen fan Siouxie Sioux maakt Steve Jones hem eerst uit voor "Vieze Ouwe Man" pas op aandringen van Grundy zelf beginnen de wat minder nette scheldwoorden.

In de "Classic Album" aflevering beweert McLaren dat-ie onmiddelijk wist dat-ie goud in handen had terwijl de bandleden zelf verklaren dat-ie het uit wanhoop zowat in z'n broek deed.

EMI ontslaat de Pistols en Glen Matlock verlaat op eigen initiatief de band en is dus niet ontslagen zoals vaak wordt beweerd.

Johnny Rotten wil graag een vriend in de band en de tot Sid Vicious omgedoopte "John" Beverly (echte naam John Simon Richie) mag bas komen spelen het probleem is alleen dat hij geen noot kan spelen maar om de muziek gaat het dan allang niet meer The Sex Pistols zijn een circus act geworden.

Na een contract met A&M dat na minder dan een week alweer ontbonden wordt tekent de band bij Virgin en kan begonnen worden met de opnames van "Never Mind The Bollocks".

Op "Anarchy" is Glen Matlock op bas te horen en op "Bodies" worden partijen van Sid Vicious gebruikt maar de rest wordt ingespeeld door Steve Jones.

McLaren heeft ook nog een winkel in SM artikelen draaiend te houden en vraagt Matlock en Rotten om een song te schrijven over SM met de titel Submission.Zowel Matlock en Rotten gruwen van het idee en het wordt een nummer over een onderzeeër "To take the piss out of Malcolm" zoals Matlock in "The Classic Album" aflevering zegt.

No Feelings dateert nog uit de tijd van The Strand er zijn persingen van Bollocks die Rotten niet eens bij de credits hebben staan zowel op vinyl als op CD.

In 1978 is het circus voorbij.Voor veel geld volgen enkele reunies die bij het publiek beter vallen dan bij de pers maar da's met The Sex Pistols altijd al zo geweest.

Misschien moet ik er even bij vermelden dat ik gebruik heb gemaakt van de volgende bronnen
-I Was A Teenage Sex Pistol (boek geschreven door Glen Matlock)
-There'll Always Be An England (film uit 2008)
-Filth and The Fury (film uit 200)
-Beiden bovengenoemde films zijn geregiseerd door Julien Temple
-England's Dreaming (boek geschreven door Jon Savage)
Verder diverse interviews in woord (links te vinden op http://www.sex-pistols.net/) en beeld (YouTube) .
Of dit de meest betrouwbare bronnen zijn mag iedereen voor zichzelf uitmaken maar voor de meeste fans van The Sex Pistols zijn het dè bronnen dus daar ben ik maar vanuit gegaan.

In Classic Albums wordt wel weer over The Beatles gerept, en ik dacht ook door Matlock zelf.


Ik beweer nergens dat de gitaarpartijen op het album zijn ingespeeld door Spedding.
Ik schrijf zelfs dat Steve Jones laconiek (met de nodige ironie dus) reageert op dat fabeltje
in Classic Albums. Hij maakt er een grap van door te zeggen dat Spedding ook live meespeelde
van achter het gordijn. Wel wordt gezegd dat Spedding de Pistols hielp met de gitaren in de demofase.


Dat wordt in het midden gelaten in Classic Albums: ontslagen of opgestapt.

Tot zover de "fouten" die ik maakte.
De rest van wat mahone schrijft zou ik eerder erg interessante nuanceringen willen noemen.
Want voor iemand die zijn bronnen vermeld heb ik verder alleen maar respect.

Er wordt in de Classic Album aflevering over The Beatles gesproken in de zin dat Matlock probeert om Steve Jones wat hij noemt "Beatle akkoorden" bij te brengen wat m trouwens niet lukt.

In de extra's op de DVD van de Classic Album aflevering vertelt Matlock dat hij de riff van Pretty Vacant gebasseerd heeft op een melodielijn van een ABBA nummer (het is me even ontschoten welk nummer) maar dat zijn grootste invloeden The Faces en The Move waren.

De demo's met Chris Spedding op gitaar zijn uitgebracht als "Spunk" waarschijnlijk de meest bekende Sex Pistols bootleg.

Glen Matlock schrijft in zijn boek dat-ie zelf is opgestapt.Vlak voor zijn vertrek vind de zogenaamde "Anarchy" tour plaats waarbij ook The Clash van de partij is,leden van The Clash hebben later in diverse interviews verklaard dat Matlock min of meer is weggepest.

Top info, mahone. De puntjes op de i. En dus goed om te weten.

Bedankt.

Onafgebroken in mijn speler de laatste tijd. Wat is dit een plaat met een heerlijk geluid en wat een prachtig tijdsbeeld wordt er neergezet Puur genieten !

Ben jij wel eens bij Glen Matlock thuis geweest, en heb je toen in zijn platenverzameling mogen neuzen? Vroeg je toen: ik zie tussen deze duizenden lp's en cd's niet een Beatle plaat? Zei hij toen: no never bought one...? Bijzonder....

Ongelofelijk dat ik hier nog niet op gestemd had
Een plaat die ook al jaren in mijn bezit is en die ik het eerste halfjaar grijs gedraaid heb!
De vraag of ze de beste punkgroep ooit zijn en/of dit de beste punkschijf is laat ik wijselijk aan mij voorbijgaan maar deze mannen heben wel een revolutie ontketend! Punk is gekender geworden dankzij hen en hun capriolen en ik geloof Johnny Rotten echt als hij zingt, roept of gwn heerlijk aan het bléren is De tijdsgeest zat ideaal om eens lekker tegen de schenen te schoppen van alles wat rechts, katholiek en niet in het working class sfeertje paste! Nogal kort door de bocht beschreven maar de Pistols waren goed in Punksongs schrijven en vooral op die juiste plaats in de juiste tijdsgeest staan en daarvoor kan je alleen maar respect hebben! Ooit al live gezien ook op de Lokerse feestn hier in Belgie...

Ik heb in mijn post diverse bronnen genoemd waaruit dat naar voren komt misschien kun je die eerst eens raadplegen voordat je onzin uitkraamt?

Oftwel...You're a Liar

Er is een demo verschenen ten tijde van de opnames van deze plaat en is hierte beluisteren. Ik wil wel even erbij zeggen dat de Sex Pistols hevig werden geïnspireerd door de Holocaust en dat het nummer daarop is gebouwd.

Over 'Flogging a dead horse' gesproken. Het zal ook wel de enige verrassende aanvulling zijn, maar leuk om Sidney eens op bas te horen.

Een ding is zeker. Rotten speelt niet. Hij was en is gewoon zichzelf.
Gewoon boos op de gevestigde orde met engelse klassenstelsel waarin veel jongeren toen geen toekomst hadden. Regering die niks deed en mensen die de koningin vereerden. Genoeg inpiratie toch?
Mclaren liet de bal rollen....maar die was toch al aan het rollen.
De punk beweging had geen zwarte soul funk of wat dan ook. Het was voor de blanke jeugd om tegen de gevestigde orde te kunnen schoppen.
Luister bv naar White Riot van the clash.
My generation van the Who was hun grote voorbeeld. Evenals the Ramones.....kort en recht voor zijn raap. Niet al die shit eromheen.

Toendertijd stond een stukje in het Oor. Dat the sex pistols hun platencontract kwamen tekenen. Ze hadden toen al naam gemaakt. Alleen dat album nog.

En de rest werd geschiedenis. Dankjewel Dazzler....mooie stukjes

In die Classic Albums aflevering van deze plaat zeiden ze dat God Save the Queen niet meer dan een uit de hand gelopen grap was. Ze hielden niet van haar en vereerde haar niet, maar ze hadden ook niets tegen haar. De tekst is zelf geschreven op een zaterdagochtend met een kopje thee. De Sex Pistols leden hadden de reputatie van relschoppers, maar ze waren niet meer dan muzikanten. Ze speelde in op wat er leefde op de straat, maar voor hen was de muziek en de teksten een soort van zelf uitgevonden satire. In hun teksten zitten er ook niet echt boodschappen en Bodies is geen pro of anti abortus nummer, het is gewoon een 'another day in the life of the sex pistols'.

Het blijft toch een interessant fenomeen hoe een matig punkbandje tot grote hoogten wordt opgehemeld door de zogenaamde muziekkenners.

Daar gaan we weer.

Het is niet het technische aspect van de muziek op dit album.

Nee die is erg karig, maar de impact en de grote middelvinger naar de huidige maatschappij en de technisch hoogstaande bands van toen, is destijds enorm geweest.

Dit album heeft de punk wat mij betreft echt op de kaart gezet.

Zonder dit album was er misschien ook wel geen The Cure of Joy Division geweest.

Terecht een klassieker uit de muziekgeschiedenis dat is een ding wat zeker is.

In dat oogpunt gezien zou ik hem een 5* moeten geven, maar daar vind ik het vandaag de dag allemaal iets te eenvoudig voor.

In 1977 had ik hier beslist een 5* voor gegeven.