Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Ahja The Sex Pistols. De Spice Girls van de jaren '70. Het album zelf is goed te pruimen, maar eigenlijk is dit helemaal geen punk. Elk nummer duurt minstens 3 minuten en de plaat is retestrak gespeeld. Het is gewoon een goede rock plaat. 4 sterren.

Sex Pistols was de eerste boys band. Geheel bedacht volgens een marketing-concept. Dat ze zo'n goede plaat afleverden verraste vooral de manager McLaren himself. Dat zegt wel iets natuurlijk. Feitelijk hebben Sex Pistols niets met punk te maken. Net als die reunie van SP trouwens, wat een dieptepunt. Zeer overschatte band wat betreft invloed op de punk, desalniettemin een paar waanzinnige nummers op die plaat.

Wat een boeiende verhalen lees ik allemaal bij dit album. Het gaf mij aanleiding het nog eens beter te beluisteren.

Ik moet zeggen: dit is gewoon een zeer goed album (in zijn genre). De teksten geven het tijdsbeeld perfect weer en het lettertype staat naar mijn weten al jarenlang symbool voor punk.

Veel users geven aan slechts een paar nummers écht goed te vinden. Toch vindt ik Bodies, Problems en EMI niet verder onder doen voor de singles. Ik snap er al helemaal niet waarom Green Day in de toplijst te vinden is en deze classic het het een gemiddelde moet doen van verder onder de 3,7.

Minder goed dan het debuut van The Clash maar toch vindt ik hier meer energie van afspringen dan bij Ramones. 4,5*

Kledingzaak in de jaren zeventig.
Vervelende jongeren die voor het pand de boel verzieken.
Beetje rondhangen en wat schelden tegen bezoekers.
Weinig steun bij de gemeenteraad.
Straatverbod opleggen is onmogelijk.
Dan maar praten met deze randdebielen.

Denk aan het verdere leven, probeer er iets van te maken.
Maar er is voor ons geen toekomst, meneer.
Roodharig schoffie doet zijn beklag.
Vette snottebel hangend aan zijn neus.
Wij hebben gewoon de behoefte om zinloos rond te hangen.
Na een uurtje praten komen ze tot een compromis.

De eigenaar heeft ergens nog een vriendin.
Studerend aan de mode academie.
Ontwerpster van shockerende resultaten.
Niet passend in het tijdsbeeld.
Draagbaar gemaakt voor de groep puberende kinderen.

Laten we maar gelijk een single opnemen.
Om het statement te benadrukken.
Prima, we hebben toch een overvloed aan tijd.
Ergens op een shirtje in de collectie stond een mooie spreuk.
Anarchy In The U.K.
Nog eventjes een tekst erbij verzinnen, en het is klaar.
Maar wij hebben geen muziekinstrumenten.
Aan speelervaring is ook een tekort.

Uiteindelijk werd er wat in elkaar geknutseld.
Blijkbaar was er behoefte aan.
Oud klasgenoten werden uitgenodigd.
Samen naar het concert.
Soort van vervroegde reünie.
Broers en zussen kwamen mee.
Sommige aangekleed door de kunstenares in wording.

Al vrij snel ging het gerucht Londen rond.
Een nieuwe band die de kijk op de wereld veranderde.
Steeds meer toeschouwers.
Dus er moest een volledig album komen.
Eerst werd er nog een plaatje gemaakt voor de koningin.
Ter ere van haar 25 jarige regeringsjubileum.
Ze kon het wel waarderen, maar de BBC snapte de humor daarvan niet.
Gelukkig vele anderen wel.
En zo het geschiedde.

Wat volgens mij die punkgolf (en dit album) speciaal maakt (en wat ook de vlam in de discussie heeft gehouden), is dat in tegenstelling met bv. rock and roll, beat-muziek en andere nieuwe gernes die de muziekwereld op zijn kop hebben gezet, punk zelf natuurlijk nooit waanzinnig populair is geweest en nooit zo een massa-aanhang heeft gehad (behalve een periode in Londen misschien) dan die andere vernieuwers. Toch heeft dat golfje, dat ook nog van korte duur was, een vergelijkbare impact gehad op bepaalde culturele aspecten van de maatschappij (sociologische veranderingen door punk shat ik nihil) zoals in de pop en rockmuziek zelf, de mode en beeldende kunst. Het valt dus ook zo direct niet op, omdat die veranderingen slechts uit invloeden bestonden. Het was niet de punk zelf die door de maatschappij omarmd werd, maar er werd wel stevig uit gemolken.
Verder is het voor muziekliefhebbers, zoals de meerderheid hier op dit forum, muzikaal technisch gezien ook gene straffe kost, en voor mensen die zich wat meer in alternatieve muziek verdiepen, was het in 1977 ook niet echt nieuw. Al vind ik toch wel dat dit album, mede door de a-typische stem van Rotten, de wat langere nummers en de goede productie (ook de leadguitar die wat meer "metal" klinkt) een wat een vreemde eend in de punk van die tijd. Ik heb hem de laatste dagen nog eens enkele malen beluisterd (was weeral lang geleden), en doe er toch weer een halfje bij. Schokken doet hij al lang niet meer natuurlijk, maar als fuifplaat, om als (oude) rocker nog eens goed uit de bol te gaan, blijft hij zelfs heden ten dagen toch nog goed overeind vind ik. Terug een 4.

Vroeger vond ik dit dus echt helemaal niks. Het was veel te rauw. 'Geef mij Pink Floyd maar, dat is tenminste muziek' was de overheersende gedachte. Nu kijk ik tegen dit album echter iets anders aan.
Ok, het zal nooit mij favoriete album worden. Maar de impact op de muziek geschiedenis is echt gigantisch geweest. Natuurlijk, de punk was een stroming en meerder bands waren toendertijd met ongeveer hetzelfde bezig. Maar het waren toch de Sex Pistols die de meeste emoties los maakten. Getuige ook de discussie bij dit album. Mijns inziens hebben ze iedereen destijds even met de neus op de feiten gedrukt en iedereen gedwongen na te denken over wat muziek nu eigenlijk is. Is de technische virtuositeit (die vooral in de progressieve rock te vinden was) wel het hoogste doel dat er binnen de muzikale wereld te behalen valt? Is iet wel goede muziek wanneer het 30 verschillende instrumenten bevat? Of is het hoogste doel van de muziek je juist te grijpen. Moet muziek niet uit het hart komen?

Dat is, mijns inziens, de boodschap waar Sex Pistols ons op gewezen heeft. Ze hebben maar één album gemaakt. Maar is dat erg? Natuurlijk, degene die de muziek geweldig vindt, vindt dat eeuwig zonde. Maar wat mij betreft waren er niet meer albums nodig. De wereld was wakker geschud. De muziekwereld hebben ze veranderd. Dat was, bewust dan wel onbewust, het belangrijkste doel dat de Sex Pistols hadden en die hebben ze over kunnen brengen.

Puur alleen al daarom: 4*

NEVER MIND THE BOLLOCKS ... 1977

Rrright!!!

Laat ik hier eens voor gaan zitten met de aflevering van Classic Albums vers in het geheugen.
Het leek wel of die aflevering speciaal gemaakt was om de oeverloze discussie die hier al
meer dan een jaar woedt definitief te beslechten. Hou pen en papier maar klaar ...

Malcolm McLaren had een kledingzaak die Sex heette. Achter de balie
stond een bescheiden mompelende bassist die van The Beatles en ABBA hield.
Glen Matlock kreeg geregeld bezoek van zijn vrienden Paul Cook en de aan lager wal
geraakte gitarist Steve Jones. McLaren (Andy Warhol in het diepst van zijn dromen) dacht na.

Misschien moet ik maar eens een groepje lanceren. Eentje dat veel herrie schopt,
zoals die bandjes die ik laatst in de US zag. Met zo'n controversieel groepje kan ik klanten
naar mijn winkel lokken. De Pistols zijn formeel: McLaren stak nooit één muzikale vinger uit.
McLaren is formeel: het enige wat ik wou is chaos creëren om mijn zaak te doen draaien.

Johnny Rotten daagt op als kandidaat zanger. Zingen kan hij niet, maar hij schrijft
in een hoekje van de repetitiekamer scherpe teksten. Hij heeft wel gevoel voor melodie
en een unieke frasering. Aan het woord zijn de geluidstechnicus en de producer van dienst.

Maar zover is het nog niet. De Pistols nemen zoveel mogelijk demo's op.
De meeste songs zijn van Glen Matlock. In de studio worden de Pistols gesteund
door Chris Spedding (toen één van de zingende poppen aka The Wombles) die de gitaren
met raad en daad op punt stelt. Op de eeuwig terugkerende vraag of Spedding ook meespeelt
op het dbuut antwoordt Jones laconiek: ja, en hij speelde ook live mee vanachter een gordijn.

Tijd om twee, flink belegen broodjes aap definitief in de vuilnisbak te dumpen.

En dan nu de songs ...

Anarchy in the UK markeert een valse start bij platenmaatschappij EMI.
Als de band live in een talkshow verschijnt begint een dronken Jones te vuilbekken.
De persbal gaat onmiddellijk aan het rollen en het herrieschoppers imago is geboren.
McLaren is uiteraard in zijn nopjes, want zijn modeboetiek spint er garen bij.

De door Tubular Oldfield rijk geworden hippie Richard Branson neemt de Pistols
onder zijn Virgin vleugels. God Save the Queen stormt de UK charts binnen en strandt
op nummer 2. Volgens de verkoopcijfers versloeg de door de BBC gebannen koningin
die week nochtans Rod Stewart. Zijn commentaar: I Don't Want to Talk about It.

Met het ijzersterke Pretty Vacant keren de seks pistolen terug in de top 10.
En er is zelfs plaats voor een vierde single: het van een meezingrefrein voorziene
Holidays in the Sun (zonder de ontslagen Glen Matlock en met klootzak Sid Vicious).

Ondertussen is het album klaar. Omdat Sid Vicious geen bal van muziek kent,
worden de baspartijen net als de gitaarpartijen ingespeeld door Steve Jones. Weliswaar
op een bijzondere manier: Jones herhaalt gewoon de gitaarpartijen op de basgitaar.

Voeg daarbij de rake manier van zingen, alsof Rotten zijn teksten in je gezicht spuwt,
en het gevoel voor melodie (een Pistols song rockt nooit eendimensionaal voor zich uit).
en de typische Sex Pistols sound is klaar om duizenden bandjes te inspireren.

Op de singles belicht Johnny Rotten meerdere, anno 1977 actuele thema's.
Hij roept op tot anarchie, hekelt een Engeland dat geen toekomstperspectief biedt
aan de jonge generatie, vraagt de werklozen om hun fierheid niet op te geven
en schrijft een reisverslag over het door muzikanten zo geliefde Berlijn.

Bodies (ook met Vicious en zonder Matlock) plaatst kanttekeningen bij abortus
(zonder een standpunt in te nemen), Submission (oorspronkelijk niet op het album,
maar bijgevoegd op 7") snijdt SM aan, Seventeen richt zich expliciet op de jongeren,
No Feelings zet een stout lief aan de deur, Liar herinnert aan de spanningen tussen
Rotten en Matlock, Problems is een zelfportret van de groep, New York handelt
over de hamburgercultuur en EMI zet de muziekindustrie te kakken.

Wat wil een mens meer aan inhoud op één plaat?

En muzikaal spat de elektriciteit er overal vanaf.
Dit album rockt en snokt de zweetdruppels uit je lijf.

Steve Jones zegt aan het eind. Mocht ik mijn mond gehouden hebben op televisie
en mocht Glen Matlock niet zijn opgestapt, we zouden meer goeie platen gemaakt hebben.
De geschiedenis zag het anders. Rotten rotte op en begon Public Image Ltd. Puist Sid Vicious
trad op de voorgrond, trok menig muziekliefhebber een kloot af en nam de Pistols mee in zijn graf.

Terug naar Andy Warhol. Er is een boutade die zegt dat iedereen die de banaan
van de Velvet Underground kocht een groep begon. Hetzelfde kan gezegd worden
van iedereen die de Sex Pistols ooit live bezig heeft gezien in originele bezetting.

Tot hier en niet verder reikt de impact van de Sex Pistols.

Onafgebroken in mijn speler de laatste tijd. Wat is dit een plaat met een heerlijk geluid en wat een prachtig tijdsbeeld wordt er neergezet Puur genieten !

Kocht in 1977 de LP. Jaren 90 de cd. LP weg gegeven. Maar miste iets. Nu weer een LP versie aangeschaft. En ja hoor. De power van de rock n roll punk is weer voelbaar. Heerlijk wat een smeuïge, ruige, vieze, vette punkrockplaat is dit. Blijft geweldig. Ook na 41 jaar. Klassieker!

Waar de eerder verschenen punkalbums in uiterst beperkte tijd waren opgenomen én gemixt, werd voor Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols tien maanden genomen om alles vast te leggen. Dit door de onderhandelingen van manager Malcolm McLaren met platenmaatschappijen (tot tweemaal toe werden de Sex Pistols gedropt) en de interne strubbelingen waardoor bassist Glen Matlock halverwege de groep verliet, nog altijd invloedrijk als co-schrijver van de meeste nummers.
Toch is hoorbaar dat de heren er plezier in hadden. Gitarist Steve Jones en drummer Paul Cook leveren gedegen werk af, met zanger Johnny Rotten als kers op de taart dankzij diens eigenwijze zanglijnen en frasering. Oudste opname is Anarchy in the UK (als single in november '76 verschenen), de laatste is Bodies, in augustus 1977 opgenomen met inmiddels Sid Vicious als bassist.

De waarde van dit album overstijgt de muziek, ondanks dat The Ramones reeds anderhalf jaar eerder de eerste punkplaat op de wereld zetten, The Damned en The Saints acht maanden voor de Pistols hun langspeler afleverden en The Stranglers twee maanden daarna, in april.
Het zit 'm in hun geruchtmakende optredens die vanaf november 1975 plaatsvonden, de connectie aan kledingwinkel Sex én die rooie, ratterige frontman die ook nog eens ad rem bleek, altijd geschikt voor een volgend nieuwsbericht of geruchtmakend interview. Met de slimme manager als spindoctor hadden ze wat dat betreft geen vinyl nodig om hét gezicht van punk te zijn.
Vermakelijk zijn de twee anekdotes verbonden aan Queen: hoe Rotten op handen en voeten hun studio binnenliep én op dezelfde wijze vertrok; en dat Vicious betrad om Freddy Mercury te zeggen wat hij van hem vond, waarop de zanger hem kwiek eruit zette.

O ja, de muziek. Hoorbaar is dat Anarchy (in het Verenigd Koninkrijk drie weken #38 in december '76-januari '77) ouder is dan tweede single God Save the Queen (mei '77 #2), Pretty Vacant (juli #6) en Holidays in the Sun (oktober #8, samenvallend met de verschijning van de elpee). Het gitaargeluid op het singledebuut is anders en de band is nadien hoorbaar beter gaan spelen, al mept Cook al bekwaam op zijn potten en pannen.
Ook opvallend is Bodies, met een tekst vanuit een zojuist geaborteerd kind geschreven. Daarbij pakt de eerste plaatkant mij beter dan de tweede, al leiden de sneren in/naar EMI, dat de groep na één single liet vallen, tot een vermakelijke tekst.
Een voorbeeld gevolgd door A&M door wie single God Save the Queen al was geperst, een oplage die vervolgens werd vernietigd. McLaren hoopte lange tijd op een betere deal dan Virgin aanbood, maar had uiteindelijk slechts die maatschappij als optie over.
Never Mind the Bollocks piekte Oudjaarsdag 1977 op #16 in Nederland, in het Verenigd Koninkrijk was meer succes: in november twee weken #1.

Ik reis door punk, new wave en aanverwanten en dat momenteel vooral in Londen. Het vorige station was Stupidity van Dr. Feelgood; nu op naar de single Amsterdam Dog van pubrocker Sean Tyla, met de B-kant ervan te vinden op deze verzamelaar van zijn vorige groep Ducks Deluxe.

Je laten beschimpen, besmeuren, bekladden..., ik heb het zeer recentelijk mogen ondervinden. En dat alleen om een kennelijk tegendraadse mening.

"Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols", het album kwam uit in 1977 en ik was 19 jaar. Prachtig vond ik het en nog steeds. Ik luisterde in die tijd veel naar symfonische rock maar voor het album van The Sex Pistols maakte ik graag een uitzondering. Onlosmakelijk verbonden aan mijn drie leuke jaren op de meao. Punk deed mij verder weinig. Jeugdsentiment? Hoezo Jeugdsentiment! 4****