AC/DC - Highway to Hell (1979)

Oh nee, dat zou ik nooit doen.

Ik had 'm hard gedraaid en schreef over een geweldige klassieker. Dat is het voor mij.

Gisteren zijn mijn vrouw en ondergetekende met de kinderen en kleinkinderen een dag naar het Amsterdamse Artis geweest. De autoradio staat altijd aan. 's Middags reden wij naar huis terug toen AC/DC 's "Highway To Hell" voorbij kwam.
Ik dacht nog even, snelweg naar de hel? hoezo er bestaat helemaal geen hel! Maar dit terzijde. Het album "Highway To Hell" is het laatste studio album waarop zanger Bon Scott de sterren van de hemel zingt. Voor mij persoonlijk het één na laatste AC/DC album dat er echt toe doet.
Ik heb Waze als routeplanner op mijn telefoon en ik word gewaarschuwd voor elke flitspaal waar ik langs kom dus toen het nummer "Highway To Hell" op de radio ten gehore werd gebracht werd het paspedaal door mij bij wijze van automatisme wat dieper ingedrukt. Thuis gekomen het album uit de kast getrokken en weer heerlijk genoten van AC/DC.

Eerlijkgezegd kan ik het titelnummer nauwelijk meer horen. Wat er overblijft is een leuke stapel songs met als twee hoogtepunten het adrenalineverhogende 'Touch Too Much' en de kronkelende bluesmonster dat 'Night Prowler' heet.
Dingen als 'Girls Got Rythm' en Beating Around The Bush' zijn van die typische AC/DC dingen die bij mij het ene oor in en het andere weer uitgaan. Niet onaardig. Maar dat is het dan ook wel.

Ik heb met deze plaat hetzelfde Edwynn, de nummers die jij net noemt zijn de moeite, en de rest klinkt te standaard, en komt wat mij betreft nog de gladde productie bij wat ik zeker voor AC/DC begrippen een minpunt vind. Geef mij High Voltage, Dirty Deeds en Powerage maar, veel leukere platen dan deze laatste worp met Bon Scott.

Ja, hij zingt hemels. Al moet hier wel even bij opgemerkt worden dat als de hel niet bestaat, de hemel (als tegenovergestelde van de hel) ook niet kan bestaan. Maar dit terzijde uiteraard.

Kronos, ik weet dat wij hierover van mening verschillen maar dat maakt niet uit. Ik ben ervan overtuigd dat Bon Scott daar boven het hoogste lied zingt. Hij speelt daar vast in een bandje met allemaal overleden top muzikanten, bijvoorbeeld Charlie Watts achter het drumstel, Eddie Van Halen op gitaar, Jon Lord bespeelt de keyboards... De naam van een overleden bassist schiet mij even niet te binnen .

Cliff Burton?

Dank je wel ABDrums .

Phil Lynott, John Entwistle?????

Van dit soort randverschijnselen begint het cynisme de kop op te steken. Niet te min behoren zowel Stained Class als Highway to hell tot de parels van de seventies. En precies wat je schetst, zodra de media er aandacht aan besteedt stijgen de verkopen alleen maar. Ze snijden zichzelf in de vingers. Ze hoopten Judas Priest schade te berokkenen maar Judas Priest werd alleen maar groter. Om maar met de woorden van Rob Halford af te sluiten in Dallas "The priest is back"

Correct!!! de 2 latere slachtoffers draaiden het nummer rechtsom in plaats van linksom en hoorde "Do it" in dat nummer, en trokken toen later letterlijk en figuurlijk de conclusies en trekker over. In de tachtiger jaren moest Dee Snyder zich ook verantwoorden voor de tekst We're not gonna take it, die was politiek getint. Ook een poging om de band kapot te maken, maar in plaats daarvan verkocht het album Stay hungry als een tierelier. En over Highway to hell, is een prachtige afsluiting van het Bon Scott tijdperk wat ik vandaag de dag nog steeds koester.

Priest was niet de oorzaak van de PMRC-hausse. Uiteindelijk is het PMRC spel op de wagen gekomen omdat de vrouw van Al Gore met diens dochter naar Darling Nikki van Prince aan het luisteren waren. Iedereen en zijn moeder werd er toen bijgehaald om te bepalen wat gepast of ongepast is. De calvinistische moraal moest hier uiteindelijk aan ten grondslag liggen. Er werd een lijst met verboden songs opgesteld. Daarop stonden naast Prince niet alleen W.A.S.P. en Twisted Sister, maar ook Cyndi Lauper en de Mary Jane Girls.

Van Judas Priest stond niet Better By You Better Than Me op de lijst, maar wel Eat Me Alive. U raadt het al: deze lijst ging dus voornamelijk over songs die over seksuele handelingen verhalen.

De zaak over Better By You By, Better By Me diende pas in de jaren '90. Aanleiding was een zelfmoordzaak uit 1985. Dit ging over het vermeende backmasking in het nummer. Daarvan werd gehakt gemaakt in de rechtzaal. En terecht.

Dat heeft allemaal niets met AC/DC te maken. En nog minder met Highway To Hell. De band stond wel op de lijst, maar dan met Let Me Put My Love Into You. U snapt wel waarom.

Niet eens "Givin The Dog A Bone" op de lijst!??
Schande...

En dan kwam dit er nog overheen.
AC/DC werd in de jaren 80 ongewild in verband gebracht met de Amerikaanse seriemoordenaar Richard Ramirez (alias de Night Stalker), die na een van zijn moorden een AC/DC-pet op de plaats-delict achterliet en het nummer Night Prowler tot zijn favoriete nummers rekende.

Toevallig niet zolang geleden een documentaire over die mafklapper gezien. Is niet oud geworden gelukkig.

De hard rock en heavy metal trein denderde op volle snelheid door de jaren tachtig. En met dit soort absurde en bizarre voorvallen : verborgen duivelse teksten als de plaat rechtsom wordt gedraaid ipv de standaard draairichting linksom. Judas Priest, Better by you better than me, Ozzy Osbourne, Suicide solution, Twisted Sister, We're not gonna take it, AC/DC, Night prowler en ook nog sommige nummers van Def Leppard van hun eerste albums. Dachten ze de trein tot stoppen te dwingen door zoveel negativiteit over hardrock in de media rond te strooien. Dat de hardrock en Heavy metal wordt verbannen op de radio en het in de taboe sfeer proberen te houden. Maar ze kwamen van een koude kermis thuis, de bands hadden er alleen maar voordeel mee. Edwynn schreef al terecht dat de Rechter korte metten maakte met de aantijgingen van de nabestaanden in de zaak van Judas Priest. Ooit is er nog een documentaire over uitgezonden door de VARA Zembla Dream deceiver gepresenteerd door wijlen Kees Driehuis. En wat ik mij ervan herinner is dat de bandleden vrij ontspannen was, maar tijdens de rechtzaak zelf zag je dat de gezichten van vooral Glen Tipton en KK Downing op onweer stonden. De nabestaanden hadden een punt gehad als Judas Priest de door Johnny Mandel en Michael Altman geschreven Theme from MASH Suicide is painless hadden gespeeld. Want 1 je hoort het als je de plaat gewoon standaard links draait en 2 de titel staat duidelijk op de hoes. Dit terzijde, over Highway to hell. Ben het volledig met de Night Stalker alias Richard Ramirez eens, Night Prowler is het beste nummer van dit album. Toen ik het album voor het eerst beluisterde - toen nog op vinyl zat ik te genieten van If you want blood (you've got it). Daarna kwam Love Hungry men, OH NO!!!!! gaat dit album uit als een nachtkaars dacht ik. Maar gelukkig Night Prowler compenseerde het ruimschoots. Love Hungry men en Get it hot zijn duidelijk de mindere nummers. Beatting aroud the bush met de verborgen OH Well gitaarrif aan het begin is ook een goed nummer. Als ik de nummers ga rang schikken staat bij mij kant A 1 Highway to hell, 2 Beating around the bus, 3 Girls got rhythm, 4 Walk all over you, 5 Toch too much. Kan B 1 Night Prowler, 2 If you want blood (You've got it, 3 Shot down in Flames, 4 Get it hot, 5 Love Hungry Men. Maar over het gehele album absoluut Night Prowler. Dat is ook echt de charme van het Bon Scott tijdperk : op elk album staat wel 1 of 2 blues nummers. Maar al met al een absolute parel van de jaren zeventig.