Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard (2005)

Dan zullen ze daar aan de andere kant ook wel weer ruzie krijgen over de credits en opbrengsten van dat nummer

Geen andere boeg. Chaos leunt gewoon heel dicht aan bij de McCartney die ooit bij de Beatles heeft gezeten. Ik vroeg mij trouwens al decennia lang af waar deze man naar toe was gegaan. Welnu, he's back ... and he's back on the right track!

Het wordt trouwens eens tijd dat er een nieuw solo-album van Paul verschijnt. De vorige (Memory Almost Full) is van 2007.

Dat nou precies wat McCartney gedaan heeft op dit album. Dat werd hem min of meer afgedwongen door Nigel Godrich, die dit album heeft geproduceerd. George Martin had Godrich voorgesteld, omdat Martin in hem één van de beste producers van deze tijd vindt. En daar zat Godrich dan bij zijn jeugdidool in de studio. En hij wilde wel eens weten hoe het vroeger allemaal aan toe ging. Hoe ik dat weet? Heel simpel. Dit alles is te zien op "The Making Of..."
En nog even over Jenny Wren (Stijn). Op You Tube staan vrij lange filmpjes over hoe Paul songs schrijft en welke technieken hij daarbij gebruikt. Jenny Wren/Blackbird zit daar ook bij.

Dan wordt het hoog tijd voor deze twee om nog eens samen te komen. Ik vind de productie van Memory Almost Full (de songs zijn weliswaar ouder dan die van Chaos) anders heel 'vintage' klinken ... alsof het allemaal met oude, analoge apparatuur is opgenomen. Is dit opnieuw een teken dat Paul terugkeert naar zijn roots? Waar blijft het nieuwe album?

Hij is nog volop aan het toeren over de hele wereld. En tja, zelfs Paul is niet onsterfelijk. Maar ja wie weet heeft hij nog wat op de planken liggen thuis of in de studio. Eens is de koek op, maar dat hij het nog kan (componeren) bewijst bij met I Want To Come Home, gebruikt bij de film Everybody's Fine. Dus wie weet!

Ik dacht dat Paul de LSD al lang had afgezworen.

Maar flink blowen is hij altijd blijven doen

Maar dan wel macrobiotisch of biologisch verantwoord, hoop! Maar devel, hoe weet jij dat toch allemaal? Heb je een speciaal "lijntje" met Sir Paul?

Doe mij ook eens zo'n lijntje dan.

Dat speciale ´lijntje´ valt wel mee. Het is een kwestie van nieuwtjes lezen. McCartney is heel vaak opgepakt wegens teelt en bezit van marihuana, hij verbouwde het op zijn boerderij in Schotland. De laatste keer dat hij er mee in het nieuws kwam was rond 1998.

Nope, tot uiterlijk 2004:

"I don't actually smoke the stuff these days," he told Uncut. "It's something I've kind of grown out of."

But he said he was flattered when he was recently invited by a group of Los Angeles teenagers to share their marijuana.

"To me, it's a huge compliment that a bunch of kids think I might be up to smoke a bit of dope with them."

http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/3769511.stm

Tenzij hij zichzelf slechts goed voor de dag wil laten komen natuurlijk, echter waarom zou hij het ineens na al die jaren ontkennen?

Dit was verder het enige dat ik kon vinden, de toon is niet bepaald serieus, en de pers is sowieso niet altijd te geloven, maar toch:

''According to British publication The Mirror, Sir Paul McCartney was spotted at Led Zeppelin's reunion show on Monday night enjoying a big fat marijuana cigarette. At which point the police were called, the show shut down, Macca escorted away in handcuffs and...uh, no. Nothing was done to halt the illegal activity, as the discreet staff at the O2 Arena allegedly told Paul, "It's okay, you're a legend."

Werkelijk een prachtige plaat, ik kocht hem voor 1 euro zonder hoesje in een stuk
papier.
Maar toen ik hem uit de speakers hoorde komen... tjaa , KICKEN het was nou eenmaal een belangrijk lid van de allerbelangrijkste band die we ooit gehad hebben.
Ja en uiteindelijk hoor je dat ook . Grote klasse.

Wat zijn Jenny Wren en English Tea toch ontzettend mooi. Dit is een van Pauls beste platen.

Mijn versie van de cd heeft copy control erop zitten en daarom geeft ie problemen in mijn cd-speler (tikken). Zijn er ook versies van dit album zonder copy control?

Wat een prachtig album! Heb deze maar snel ff aangeschaft voor een vriendelijk prijsje.
Ik kan van voor tot achter geen zwakke momenten ontdekken.
Wat een heerlijke sfeer, met als hoogtepunt het hier al vaker gememoreerde Jenny Wren.
Nee, een heerlijk album, wat vaker en vaker uit de kast komt om gewoon ff op te zetten.

Dit is een gaaf stuk uit de docu 'Chaos & Creation at Abbey Road'. Paul speelt laag voor laag een nummer: YouTube - Paul McCartney - Chaos & Creation at Abbey Road 7/7

Wat mij betreft van hetzelfde niveau als voorganger Driving Rain, maar mijn inziens een minder album dan Flaming Pie.
De klapper van de plaat vind ik het schitterende Riding To Vanity Fair, maar ook Jenny Wren en Too Much Rain en het typische Mc Cartney nummer English Tea mogen er zijn.
De rest van de plaat zit prima in elkaar maar maakt op mij geen onvergetelijke indruk, al sluit ik een eindscore van 4 sterren in de nabije toekomst zeker niet uit.

Op deze cd laat McCartney meer emotie zien dan al z'n voorgangers. Veel nummers als Friend to go en At the mercy zijn prachtige ingetogen en in zekere zin verrassend. Ik vind het z'n beste werk uit zijn latere periode (80 tot heden). Fine line,Jenny Wren en English tea zijn weliswaar typische McCartneynummers en daarom ietwat te voorspelbaar. De rest zou ik voor McCartney begrippen uniek willen noemen. Mooi hoesje ook.

Beste plaat van McCartney, in mijn optiek zelf beter dan Flaming Pie. Ieder liedje vertelt een mooi verhaal en Sir Paul is zelf zo vrij geweest om op ieder nummer alle instrumenten te spelen. Dat maakt het arrangement misschien wat karig, maar de plaat als geheel werkelijk ijzersterk.

^ naar de volle mep.

Samen met Flaming pie de meest persoonlijk McCartney plaat.
Stond op Flaming pie de ziekte van Linda centraal, op Chaos and creation staat de vechtscheiding met Heather Mills centraal. In nummers als Riding to vanity fair, too much rain en how kind of you is hij zo persoonlijk en eerlijk over zijn situatie dat het bijna on-McCartneys is, deze wrede eerlijkheid en enorme kwetsbaarheid was toch John Lennon ( Plastic Ono band, Walls and bridges).
Deze man dacht toch dat het leven alleen maar over bloemen en bijen ging? Niet dus!
Prachtige plaat.

Ik vind dit album vergelijkbaar met Driving Rain. Waar dat album echter vrij eendimensionaal is, kan ik me voorstellen dat dit album na wat extra luisterbeurten doorgroeit omdat het minder rechttoe rechtaan is.
Zijn oude niveau haalt hij in de studio waarschijnlijk niet meer, maar ik heb respect voor het feit dat de man nog altijd relevante muziek maakt en vooral live nog steeds sterk is.

Songs van Backyard zijn intiemer en mooier dan het wat te vrijblijvende Driving Rain, IMO, Funky! Driving Rain doet mij eigenlijk niks (toegegeven, op Rinse The Raindrops wordt wel lekker en hevig doorgespeeld).

Mijn favoriete McCartney plaat. Wat staan hier veel pareltjes op.

Terug naar de basis, zo puur, zo mooi, zo eenvoudig, zo fragiel, zo echt, zo Engels...

klonk aanvankelijk bedaagd en niet echt sprankelend. maar pas op...kroop onder mijn vel. fijn zo!

Eindelijk een reissue op vinyl, en die klinkt fijn.

De cd al een tijd niet meer gedraaid, dus die lp is een mooie reden dit weer eens te doen.

Als je 'm al een tijd niet hebt gedraaid en dus blijkbaar niet bijster interessant meer vindt (of trek ik nu de verkeerde conclusie?...) dan is dat toch juist een reden om NIET in een vinyl versie te investeren, lennon? Het is je goed recht uiteraard, wie ben ik, maar soms begrijp ik de redenaties om geld uit te geven ECHT niet...

Ik hoef mijn aanschaf natuurlijk niet te verdedigen, maar waar haal jij de info vandaan dat ik m niet interessant vindt?
Sommige albums liggen wat langer stil. Als je een grote collectie hebt gebeurt dat nou eenmaal, toch?
Thrillington, die vind ik niet boeiend, die koop ik dus niet.
Deze plaat is zeker wel de moeite om op vinyl toe te voegen.

Forget it, mijn aanname dat je 'm blijkbaar niet zo interessant vindt was verkeerd. Je bericht las alleen een beetje zoals ik het interpreteerde, vandaar. Enjoy, want ja, dit is een van de sterkste albums van McCartney imo.

Erg goede plaat hoor. Een van zijn mooiste solo albums. Jammer dat ik de platen erna steeds minder goed vond. Met name Egypt Station en New. Producer Nigel Godrich hield McCartney scherp hier en zei gewoon eerlijk als zijn teksten te glad waren.