Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard (2005)

Ik vind dat je iedere plaat op zich moet beoordelen. McCartney heeft solo nooit meer zijn werk met The Beatles kunnen evenaren, dat is ook een oneerlijke concurentie.

Begrijp me goed , Belgische broer , English Tea is een fantastisch liedje.Zo een waar slechts McCartney patent op lijkt te hebben , schrijf ik. Onbevangen luisterend levert het Chaos juweeltje een brede glimlach bij mij op. Pas bij mijn - onrechtvaardige ? - vergelijking met zijn Beatles 'tweelingliedjes' brengt English Tea het niet verder dan een flauwe glimlach .
Het is een beetje zoals bij het voetbal. Van Gullit's spel kon ik enorm genieten , maar ja , vergeleken met J.C. ........snap je ?

@Devel-Hunt , ja , in feite ben ik het met je eens.

Nou ja, misschien is Uncle Albert/Admiral Halsey uit lang vervlogen tijden toch ergens leuker omdat Paul daar erg zijn best deed vooral NIET op de Beatles te lijken en heeft hij zich hier uitgesloofd om bij fans en pers vergelijkingen met zijn sixtiesbandje op te roepen.... waarin hij volgens mij geslaagd is met brio.

Je kunt er niet omheen het solowerk van Paul McCartney te vergelijken met the Beatles. Het solowerk van McCartney zet ik een stuk minder vaak op dan the Beatles, globaal vind ik zijn solo-oeuvre gladder en wisselvalliger.

Deze Chaos and Creation in the Back Yard zet ik nog regelmatig op. Vernieuwend kun je dit moeilijk noemen maar ik hoor hier weer die geniale songschrijverskwaliteiten van Paul McCartney en die Beatlesesque break. Jenny Wren en English Tea vind ik ook prachtige liedjes maar weten mij een fractie minder te raken dan bv. When I'm Sixty-Four. Ik vind Paul McCartney op zijn best in ogenschijnlijk simpele maar pakkende popsongs zoals die hier te horen zijn. Al weet Chaos and Creation in the Back Yard mij net iets minder te imponeren dan zijn beste Beatleswerk.

4,5* voor dit album vind ik billijk, hiermee sta ik tussen George en Father McKenzie.

Is dat zo?
Dichtte hijzelf een jaar of veertig geleden al niet: "You're Going to Carry That Weight A Long Time?" Hier en daar zijn er in zijn solowerk wel degelijk momenten die zijn Beatles-oeuvre evenaren:
*Maybe I'm Amazed
*Every Night
*Here Today
*The Pound is Sinking
*Wanderlust
*1985
*I've Had Enough
*Heaven on a Sunday
*Once Upon A Long Ago
Natuurlijk; sinds 1970 was er niet meer de aanwezigheid van Lennon die, ook wel was er een Scheiding der Geesten in '68, McCartney kon opjagen tot beter werk.
Het frustrerende van McCartney-fan is dat de deuntjes er bij flitsen wel zijn, maar dat het maar niet komt tot een echt sterk album; songs zijn (vind ik) net iets te lang, de mastering is beroerd (wat bij zowel dit album als Memory Almost Full qua beluisterbaarheid een groot probleem is) en er is niemand die tegen hem zegt om sommige deuntjes te schrappen.

Mastering van dit album beroerd? Hoezo?

Zwak album? Wie zegt dat? Toch niet al de mensen die dit het beste McCartney solo album vinden?

Met de eerste 2 genoemde nummers van B.'s lijstje ga ik accoord.
De rest van zijn voorbeelden wekt enigszins mijn verbazing op.
Niet erg , want er zijn zelfs fans die London Town of Chaos ( om bij het album te blijven) het beste ' Beatles album ' vinden.
Is het smaak of leeftijdsverschil of een combinatie van beide ?
Misschien onderstreept B. juist het genie en de veelzijdigheid van McCartney , door uit zijn werk voorbeelden te noemen die in mijn hoofd nooit zouden opkomen als gelijkwaardig aan zijn Beatleswerk........

Maar die eerste twee nummers waren eigenlijk weer voor the Beatles geschreven, waarvan Every night tijdens hun trip naar India.

@Devel-Hunt , kun je nagaan hoe belangrijk het muzikaal voor hem ( en ons ? ) was om Lennon in zijn nabijheid te vinden.....

Every Night is dacht ik ontstaan tijdens zijn Griekenland reis.
Je bent waarschijnlijk in de war met Teddy Boy .

Er is het probleem dat "brickwalling" heet; het geluid van een album zo hard 'masteren' dat het in een WAV-grafiek oogt als een baksteen waarin subtiele geluiden wegvallen (want die zijn HARD) en harde geluiden niet HARDER kunnen omdat ze 'afgetopt' worden. Dan vervormen ze.
Dus zelfs als je deze cd zachtjes draait vallen de subtiliteiten weg. Alsof ze bij het maken van de cd een extra "Loudness" knop hebben ingedrukt.
Er was (misschien nog ergens te vinden) op internet die "unbricked" is; dus wat zachter gemixt. Een stuk prettiger in het gehoor.
Andere voorbeelden zijn McCartney's Memory Almost Full en de Beatles "1"-compilatie.
Sommigen vinden het niet erg; maar na twee nummers van dit album treedt bij mij door de schelheid van het geluid een stevige 'luistermoeheid" op
(ter info over de loudness wars & brickwalling:
Macca-central artikel

Ik weet alles over brickwall limiting.en alhoewel Chaos hard gemastered is - dat is nu eenmaal de norm vandaag - vind ik hem toch wel zeer goed klinken (niet overdreven hard, dus). Er stoort mij helemaal niets aan dit album. De dynamiek is zeker niet kapot gemastered zoals dat tegenwoordig wel eens pleegt te gebeuren. Een echt tophoog is er niet maar dat vind ik niet erg. Ik ben dagelijks met geluid bezig, een vriend van mij ook, en wij stonden beiden erg onder de indruk waren van het goede klank dat Nigel Godrich hier wist voor te leggen. Niet alleen de mastering vonden we goed, ook de bijna 'vintage' sound van de instrumenten en de mix maakten een sterke indruk.

-->Het lastige is dat 'de norm vandaag' mij niet zoveel zegt (ik ben ook geen liefhebber van knalharde MP3-tjes op m'n iPod, maar dat is misschien ook 'de norm'). De productie van dit album is zeker goed en origineler dan de opvolger Memory Almost Full. De 'vintage' sound is niet zo verwonderlijk als je McCartney loslaat in de Abbey Road-studio's!

De vintage sound doet het bij mij enorm goed... Het heeft voor mijn part deze cd dat extra cachet...

Een van zijn beste soloplaten, vind ik. Eigenlijk een masterclass in het zelf schrijven en uitvoeren van popsongs. Heeft alles wat McCartney tot zo'n geweldig songschrijver maakt: melodie, directheid, gemakkelijk te behappen maar nooit plat, intelligente arrangementen.

Bovendien bewijst Paul dat hij -stiekem- een eigenzinnig drummer is. Lekker losjes, zonder spierballenvertoon. Ik vind zijn drumpartij op The Beatles' 'The Ballad of John and Yoko' en de Anthology-versie van 'Come and get it' (later afgestaan aan Badfinger) ook erg fijn. Zonder Ringo tekort te willen doen, overigens.

Berichten over Paul's drumcapaciteiten verplaatst naar Paul McCartney

Helemaal mee eens.
Paul is een van de allergrootsten.
En het blijft maar doorgaan - ongelofelijk

Erg leuk album van ome Paul....

Enne English Tea en Jenny Wren...... wat een heerlijke Beatles nummers

Ik snap je ontzettend lage score niet voor een "erg leuk album"....

vind jij 3 laag?

ik vind 3 gewoon een goede score.. Geen slechte plaat, maar ook zeker geen klassieker (als bijvoorbeeld Flaminng Pie)

Tja, 6 op 10 was in school maar net met de hakken over de sloot...

Maar wel voldoende

Vind het ook een lage score. Dit is echt wel Macca's beste album sinds Flaming Pie, en doet zelfs vrij weinig onder voor dat album. De minimale opzet van vele nummers en productie van Nigel Godrich zijn subliem. Ook staan er weer eens echte klassiekers op z'n album (English Tea, Jenny Wren).

Ik sluit me bij vorige reakties aan. Dit is imo één van Paul's allerbeste. En ik vraag me ook af wat lennon van een plaat vindt, die hij 5 sterren geeft (of doet hij dat nooit?)

Van mij mag lennon een 3 toekennen, geen probleem, maar het dan een "erg leuk album" vinden, dat snap ik niet;
Er moet toch wat overeenkomst zijn tussen punten en de bewoording ervoor.
Ik vind * zwak, slecht, rommel
** redelijk, niet bijzonder
*** gewoontjes, niet slecht niet bijster goed
**** sterke plaat
***** klassieker

En dan zijn er nog de halve puntjes, maar in elk geval
als je een plaat "erg leuk" vind,
da's als die kl**tzak van een leraar wiskunde die je punten mededeelde; zéér goed, jongen 6/10!

Helemaal mee eens, Father. Ennuh "erg leuk" vind ik ook zo'n kwalificatie waar je alle (of geen) kanten mee op kunt. Zegt mij in ieder geval niks en kan er verder ook niks mee.

Ik geef dit album 3 sterren omdat voor mij de zeer (eerder genoemde) sterke nummers worden afgewisseld met (voor mij) zwakke middelmatige nummers...

Een album als Flaming pie, of memory almost full.. dat zijn platen die een dikke 4 of 5 sterren verdienen.. maar dit album is gewoon aardig, maar boeit niet constant.. en dat is de reden van 3 sterren.. Mensen, het gaat hier toch ook om persoonlijke smaak?

En sorry als ik mensen in het "ongewis" laat door het woordje "erg". Wat ik bedoel is dat ie leuk is, maar dat is het ook wel.... Ik zal het nooit meer doen

Trek het je niet aan, lennon, er zijn ergere dingen..... maar beluister deze plaat toch nog maar enkele keertjes, misschien groeit ie nog door naar zéér zéér zéér leuk en kun je ook nog de sterretjes aanpassen....

Inderdaad een sterke plaat van Paul McCartney.

Wat me opvalt is dat de muziek hier minder luchtig is dan vaak het geval is bij McCartney (alleen 'Promise to You Girl' is luchtig en opgewekt), en je moet het album ook wat vaker horen voor 'ie goed in je hoofd blijft zitten, terwijl de melodieën anders vaak bij de eerste luisterbeurt al in je hoofd blijven hangen.

Dat is geen kritiek overigens. Ik ervaar het als verfrissend dat McCartney het over een ietwat andere boeg heeft gegooid, maar toch herkenbaar blijft klinken. Bovendien is de muziek goed verzorgt, er is niets afgeraffeld (wat op bijv. Memory Almost Full af en toe wel een beetje is gebeurd).

Zoals anderen al opmerkten klinken 'Jenny Wren' en 'English Tea' als een 'Blackbird' en een 'For No One' part two. Ik denk overigens dat McCartney zich hier volledig bewust van was, hij zal heus niet vergeten zijn dat hij die nummers had geschreven. Wel aardig, maar van mij hoeft deze zelfherhaling niet zo.

'Friends to Go' (geschreven voor Harrison, aldus McCartney) of 'A Certain Softness' vind ik betere voorbeelden van de prijsnummers. 'Anytime' zal voor veel fans ook wel een trademark McCartney nummer zijn, op zich ook wel terecht.

Vooruit, 4*

Friends To Go is ook mijn favoriete nummer, tenminste geen standaard akkoordwisselingen.
Wat je zegt over Part 2 ben ik niet helemaal mee eens trouwens. Natuurlijk zitten er gelijkenissen tussen de nummers qua instrumenten en opbouw enzo maar het zijn toch echt songs die op zichzelf staan vind ik.

Friends to go is geschreven door Harrison in het hiernamaals die hem het nummer via een droom overhandigde (aldus McCartney). McCartney vertelde in een interview dat hij het nummer droomde ( net als Yesterday ). In die droom kwam Harrison ook voor. McCartney vertelde het nummer tekstueel en muzikaal zo Harrison te vinden dat hij bijna het gevoel had dat het een boodschap van George aan Paul was met strekking: ik wacht op je aan de 'andere kant'.