Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard (2005)

Nee bij de plaatselijke Discoland, ken die gozer dus kreeg een korting. Ja ach te lief valt wel mee eigenlijk en kon het niet laten.

En jawel de Radiohead Sound is terug te horen in één nummer en wel: Anyway

Overigens staat nummer 14 er niet op bij mij.

Nummer 14 wordt ook niet weergegeven op je cd-speler, maar het nummer zit achter 'Anyway'. Over dat nummer gesproken: Ik hoor daar geen Radiohead sound hoor. Wat vindt jij daar Radiohead-achtig aan dan???

Dat einde vanaf 5 minuut 50 is meer dan duidelijk Radiohead.
Overigens een briljant nummer I've Only Got 2 hands.

Fine Line opent en klinkt lekker fris en erg McCartney, lekker vertrouwd dus. Het nummer maakt mij vrolijk en zit vol energie! How Kind of You begint spannend...beetje Radiohead invloeden zijn hier al te horen...apart nummer...
Jenny Wren is weer een Pareltje van de hand van de Meester..(en nu al mijn favoriet!) erg mooi. Heerlijk. Duidelijk met Blackbird in het achterhoofd. Friends to Go ook een lekker nummer (en ook Radioheadachtige sounds)...lekker gitaarrifje hier en daar en een piano sound die erg bekend voorkomt.
Engelse Thee is ook verdomd mooi, geinspireerd door Eleanor Rigby...jaa erg mooi en erg McCartney. Mooi melodieus, lekker vrolijk. Verder moet ik de plaat natuurlijk beter leren kennen maar denk ik dat McCartney (63) een mooie plaat heeft afgeleverd. Met duidelijk wat Flaming Pie geluiden, met name te horen in de bekende pianosound. Voor nu 3.5 maar deze gaat groeien!

http://www.hifi.nl/recensies.php?id=2427

Mooie recensie.

Prima album van een oude knakker. Ook van mij 3,5*

Wat mij opvalt aan dit album is dat Paul Mccartney heel veel aan de details heeft gewerkt. Hij speelt op elk nummer veel instrumenten die vaak op een verrassende manier worden gebruikt in een nummer. Ik denk dat dit te maken heeft dat hij de producer van Radiohead (Nigel Godrich) naast zich had zitten. Hier een paar voorbeelden:
- De piano in het nummer 'A Certain Softness' na 1 minuut 21. Schitterend gewoon!
- De piano en gitaar die na 1 minuut 34 een omslag geven aan het nummer 'How Kind Of You'. Heel knap gedaan! Vind dat sowieso een nummer met veel Radiohead invloeden. Het zijn slechts details natuurlijk die ik opnoem maar voor mijn gevoel is er diep over nagedacht en het raakt mij enorm!

Die Godrich die stuurde de beste man gewoon weer de studio in als hij het niveau te laag vond. Geweldig!

'Nee Paul dat is het niet, hup weg ermee en ga maar weer opnieuw beginnen!'

En die piano is erg mooi idd Music4ever. Sowieso het gitaarspel klinkt erg mooi en zeer verfrissend.

ik krijg bij het beluisteren van dit album het gevoel dat Paul McC een vreemde eend in de bijt is in de hedendaagse muziekwereld
Het klinkt allemaal goed en vertrouwd, maar juist dat vertrouwde doet hem bij mij nu de das om
Iets negatiefs over Paul en dan nog wel door mij, eigenlijk ongelooflijk, maar voor mij had dit album evengoed een album uit pakweg 1982 kunnen zijn, de verassing is helemaal weg; jammer

nogmaals, het is allemaal best wel goed (3***) maar hij zou net zo goed kunnen stoppen; beter als zijn Wings-periode wordt hij toch niet meer

Hmm beetje raar wat je nu zegt. Aan de ene kant een vreemde eend in de bijt. (Hij experimenteerd wat met een producer) En toch wel goed en vertrouwd. Maar waarom doet hem dat de das om dan?

bij mij doet hem dat de das om, juist omdat ik het nou wel weet

ik zie het als een hele goeie voetballer die op zijn ouwe dag afbouwt; nog steeds een goeie voetballer, maar mag blij zijn met een basisplaats

dat hij met de producer iets uitprobeert verandert hier niks aan, vind ik

Hmm ja begrijp je ergens wel, maar ik ben het er niet mee eens. Hij laat inderdaad een bekend geluid horen maar er zit genoeg nieuws in om het weer objectief te beluisteren en te beoordelen. En als het van oudse gewoon weer goed is, ach ja why not?

vandaar ook 3 punten
geen 1½, maar ook geen 4½

Zelf vind ik deze plaat een beetje Wings-achtig klinken. Best aardig, maar inderdaad iets té vertrouwd. Verder vrijwel alleen maar ballads, dat is wel jammer. Productie is wel prima in orde. De teksten heb ik niet bekeken maar dat vind ik ook niet het belangrijkste.

Ik snap er helemaal niks van wat avdj en ettetummu zeggen.

snap je niet wat ik zeg, of waarom ik het zeg?

Ik snap niet waarom je het zegt.

I've Only Got Two Hands

Als groot Macca-fan, blijf ik dit één van z'n beste post-Beatles albums vinden. Dit is het beste dat Paul in lange tijd heeft geleverd, en verslaat w.m.b. zelfs het succesvolle Flaming Pie uit 1997.
De nummers zijn veelal rustig, en zit vol met Beatlesque melodieën. Zo doet English Tea me sterk denken aan het beatlesnummer For No One, en ademt Jenny Wren een Blackbird-sfeer uit. Friends To Go is zelfs duidelijk geinspireerd door George Harrison! Dit laatste bevestigt Paul nog eens in de 30-minuten durende documentaire, die op de bijgeleverde DVD staat. Hierin klapt Paul uit de school over de totstandkoming van verschillende nummers op dit kersverse album. Deze plaat behoort ongetwijfeld tot de beste solowerken van McCartney en ik kan 'm iedereen aanraden.

Toegevoegde waarde is toch 0. Als ik dit hoor of ik beluister z'n eerste solo LP is de sound 0,0 veranderd.

De invloed van Nigel Godrich mag trouwens niet onderschat worden.
Die man heeft écht wat te zeggen gehad in de studio. Neem nou "Riding to Vanity Fair". Als 't aan Paul had gelegen was 't een rocker geworden (ala flaming pie), maar godzijdank heeft Nigel hem van gedachten veranderd, en er een prachtig relaxed nummer van gemaakt.

Wat een onzin.
Zijn eerste Solo LP ("McCartney") klinkt totaal anders, en staat gevuld met nietszeggende rockertjes.
Er staan welgeteld 3 goeie nummers op die plaat (Junk / Every Night / Maybe I'm amazed), en de rest is zwaar beneden z'n niveau.

Sowieso is de eerste plaat heel sober opgenomen, erg gitaar-georienteerd. Chaos&Creation zit daarentegen vol met arrangement. Echt, ik zie nauwelijks overeenkomst tussen de 2 platen. Ze zijn in bijna alle opzichten totaaaal verschillend.

De nummers waarop de invloed van Godrich te horen is vind ik erg goed. Daartegenover staat dat er ook een hoop nummers op staan die makkelijk in 1968 hadden gemaakt kunnen zijn. Dat hoeft niet persé een nadeel te zijn, maar in dit geval vind ik dat wel. De reden waarom mensen moeten denken aan 'Blackbird' bij 'Jenny Wren' is omdat het gewoon hetzelfde nummer is! Er zit enkele vooruitgang in. Daar staat dan bijvoorbeeld het laatste nummer tegenover. Heerlijke instrumentale track die érg 21e eeuw klinkt. Het bewijs dat McCartney toch wel met zijn tijd mee kan gaan.

Deze plaat is dus echt een geval van 'hit and mis'

3,5*

@weasel
Ik vindt dat McCartney de afgelopen 35 jaar zichzelf weinig verbeterd heeft. Misschien bedoel ik ook wel niet z'n debuut maar een andere LP rond die tijd. Als je bekijk dat hij op WA met Birthday een heerlijke riff neerzette maar daarna nooit hier verder mee is gegaan dan valt me dat gewoon bar tegen. Altijd maar die veilige popliedjes. Bweh.

Jenny Wren heeft dezelfde gitaarstijl als Blackbird, maar om het daarom nou 'hetzelfde nummer' te noemen... Die basdrum die er vanaf 't 2e couplet inzit hoor je ook op "mother nature's son", maar daarom is 't ook niet meteen hetzelfde nummer.

En als er iemand met z'n tijd is meegegaan, is het McCartney wel. Kijk naar z'n jaren '70 werk met Wings, of z'n soloplaten uit de jaren '80.. Die zijn ontzettend modern voor hun tijd.
Deze plaat is weer wat meer retro, maar tegelijkertijd klinkt 'ie ook heel eigentijds, met name door de productie.

Daar wordt 'ie altijd van beschuldigd ja.. Blijven plakken bij veilige lovesongs.. Maar die lui vergeten dat 't McCartney was die voor 't eerst met maffe psychedelica aankwam, en voor de soundscapes in 'Tomorrow never knows' zorgde.

Ook in z'n solowerk heeft 'ie veel meer dingen gedaan. Maar daarvoor moet je verder kijken dan de singletjes.

En dan zijn er natuurlijk nog de zijprojecten zoals "liverpool sound collage" of "Fireman", die gewoon onder een andere naam werden uitgebracht, omdat 't niet toegankelijk genoeg is voor het grote publiek. En dat kan ik niet bepaald veilige popliedjes noemen.

Inderdaad. En daarom verkochten ze ook voor geen meter. McCartney verkoopt grotendeels om z'n naam. Als je al z'n platen heb is deze gewoon compleet overbodig. Wat hij bij vóór 1970 heb gedaan weten we allemaal wel, ik heb het over z'n inmiddels 35 jarige solocarriere. Die vindt ik niet boeien.

Goed gezegd weasel!
Je moet idd verder kijken dan de singletjes die over het algemeen vrij zoet zijn. Hij heeft echt wel rock gemaakt maar daarvoor moet je wel verder kijken dan je neus lang is! Het is zó makkelijk om te zeggen dat Mccartney zoet is. (beetje cliché) Neem Mcartney 1 - die is absoluut niet zoet maar je moet er wel van houden. Die flopt dan totaal, maar dat zoete singletje verkoopt wél en dat is wat de mensen onthouden.

Die zoete singletjes zijn (MuMe uigezonderd, vrij alternatieve site) anders wel 100x populairder dan die veelal mislukte rockpogingen. Driving Rain bijvoorbeeld vindt ik gewoon een kutnummer.