Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard (2005)

Jij mag het best mislukkingen vinden die rocknummers van Mccartney, dat is je goed recht. Maar ga dan niet zeggen dat Mccartney (bijna) louter zoete nummers maakt!

Ach ja als we het over Jagger gaan hebben solo...

Ik denk dat ik toch maar eens de moeite neemt om dit album te luisteren

Er wordt weer heel wat afgediscussieerd hier over het niveau van C&C in the B in het bijzonder en Macca in het algemeen, maar de prangende vraag van Verbal_Kint is nog niet beantwoord.
Volgens mij pleegt Sir Paul hier opzichtig plagiaat, want de melodielijn van Anyway, althans het eerste deel, is letterlijk People get ready van Curtis Mayfield. Aangezien in het boekje hieromtrent geen enkele aanwijzing te vinden is, sterker nog: vermeld staat enkel dat alle nummers door Paul geschreven zijn, kan ik niet anders dan concluderen dat Paul een dief is (of hij wordt kinds, dat kan ook natuurlijk).

English Tea een goed nummer.

Zeker ook op de 2e en 3e pagina een beetje ouweh..discussie over 'of Paul nou zoet is en niet kan rocken' en last heeft van (zelf)plagiaat, al 35 jaar lang.
Tegenvraag: kan Radiohead nou eens andere muziek gaan brengen dan zichzelf te herhalen ? Neeee, liever niet toch ?
Waarom McCartney dan wel ?

How Kind of you, English Tea & This happened never before zijn de sterkste songs op een album dat verder weer genoeg pakkende tracks kent.
Een beetje op z'n Paul's: lichtvoetig maar toch altijd weer lekker. Deze is rijp voor een 3,5.

Wat een gezever over de (vermeende) invloed van Nigel Godrich. Ik heb van 't weekend C&C en OK Computer van Radiohead achter elkaar gedraaid en hoorde bijzonder weinig, om niet te zeggen geen, overeenkomsten. Er zit een wereld van verschil tussen beide platen. C&C is vooral en veel typisch McCartney. Godrich is m.i. gewoon van stal gehaald omdat Macca een goeie producer nodig had. Godrich zit ook bij Parlophone, dus dat was makkelijk.

Overigens viel me ineens op dat als je de CD op zijn kop houdt, je Pauls naam ook kunt lezen. Geinig.

Ik hoor toch overduidelijk die Goddrich/Radiohead invloedjes.

Prachtige plaat!
Vooral Vanity Fair en de bonustrack (het helterskelterende gitaarfeedbackstukje! ).

Ik wil hem wel hebben.

Fine Line een mooi nummer.

Absoluut weer een goed album van Paul McCartney. Dit album is als vanouds goed, met veel rustige tracks van hoog niveua. Weer een cd gekocht, het houd niet op.

Heb je nog genoeg geld ?

Ik heb in Middelburg gezien, dit album tijdelijk 10 euro.

Ik heb de LP. De hoes is geweldig! Tevens de tekeingen van Paul erbij. Helemaal af! Dat dit nog kan na zo veel jaren van muziek maken! Een uitschieter in de pop geschiedenis...

gr, Erwin

Ik ben benieuwd wat de toekomst zal brengen.
Met "Chaos" is de lat hoog gelegd.. Zal 't Paul ooit nog lukken dit album te evenaren, of wordt de volgende plaat weer van 't kaliber "Driving Rain"?
Ik ben benieuwd.

Ik vind het een prachtig, rustig sfeervol album waar Macca toch anders klinkt dan het geijkte werk van hem. Jenny Wren is een juweel net als English Tea en How Kind Of You. Uptempo met Fine Line en Friends to Go. Albums als deze en Flaming Pie tonen aan dat Macca ook gevoelvolle albums met fraaie teksten kan maken. Veel Beatlesfans geven dit voorrecht alleen aan John en George, vind ik dus niet terecht.

Mijn vader heeft deze cd al een tijdje in de kast liggen en ik besloot hem maar eens onder het stof weg te halen. Het is maar goed ook dat ik dat heb gedaan, want een album als deze zou zonde zijn om te missen! Heerlijke klanken van Paul McCartney zoals hij die ook wel eens bij The Beatles wist te brengen! Gewoon een lekker album, maar net iets meer dan dat: een 4,0* voor Paul!

VOLLEDIG MEE EENS Dr. Zepper
Dit is een goed album, al vind ik Flaming Pie toch nog sterker, hij is ondertussen ook al een pak ouder. Maar Jenny Wren is vreselijk sterk en kon zo op de dubbele witte van The Beatles gestaan hebben, past zo in het rijtje van Blackbird en Mother Nature's Son, toch ?
Puik album **** 4 stars !

DAT ZOU NOG NIET ZO ERG ZIJN, als de volgende maar niet van de slag wordt van PRESS TO PLAY, want dat vind ik persoonlijk de grootste STINKER in heel de Polle zijn catalogus !
Gelukkig heeft ie ook vreselijk sterke platen gemaakt, hé ?

Wat jij dan hebt met Jenny Wren, heb ik altijd met English Tea. Dat nummer is zo op en top Paul McCartney! Past wel een beetje in de stijl van For No One, wat ik ook een prachtige Paul McCartney song vind van Revolver!

Ik sluit me helemaal bij je aan, Maartenn . "English Tea" vind ik ook een juweeltje, en doet mij ook denken aan "For No One", één van mijn favoriete Beatlesnummers. Misschien koop ik tijdens de meeting wel een McCartney-album ("Ram", "Band On The Run", "Flaming Pie" of deze).

Misschien koop ik tijdens de meeting wel een McCartney-album ("Ram", "Band On The Run", "Flaming Pie" of deze

Beatles MEETING ??????

waar en wanneer, heb ik iets gemist ?????

Wahaha nee Mume-meeting

http://www.musicmeter.nl/forum/2/2068/

Zeker kopen! Die vier albums die je daar noemt zijn mijn favoriete mccartneyalbums.

Jaja, ik heb dat met Jenny Wren, maar net zo goed met ENGLISH TEA, wat ik ook een verschrikkelijk mooi liedje vind, en inderdaad, een vergelijking met FOR NO ONE of ook nog WHEN I'M 64 dringt zich hier op.

xx

Ik had trouwens gehoopt, toen Paul ECHT 64 werd (op 18 juni 2006 dus) dat hij een nieuwe versie van dat nummer zou uitbrengen, getiteld NOW I'M SIXTY FOUR, met aangepaste tekst...

Helaas dat was wishfull thinking !

Dat had ik inderdaad ook gehoopt, EVANSHEWSON. Nu hoop ik, dat "Sgt. Pepper's" dit jaar opnieuw wordt uitgebracht (dat album bestaat op 1 juni aanstaande toch precies 40 jaar?), maar ook dat zal wel weer ijdele hoop zijn.

"Jenny Wren", inderdaad, ook al weer zo'n pareltje. Dat liedje wordt wel een beetje vergeleken met "Blackbird", en dat kan ik me wel voorstellen. Beide prachtnummers.

Ik heb tijdens de laatste meeting in Utrecht trouwens niets gekocht van McCartney. Dat gaat in de toekomst zeker gebeuren.

Erg goed album, zijn beste op Flaming Pie na, want dat is zijn beste album. Opvallend dat McCartney eigenlijk op oudere leeftijd zijn beste platen maakt. Mijn favorieten van dit album zijn Jenny Wren, Riding To Vanity Fair, Too Much Rain en Promise To You Girl

4,5

Prachtige plaat. Ik stond er eerst sceptisch tegen, maar toen ik van een muziekleraar het wondermooie 'Jenny Wren' kreeg te horen, was ik verkocht. Vol pareltjes als 'At The Mercy' en 'Friends to Go'. Nu moet ik zeggen dat ik 'English Tea' toch tot de iets mindere nummers moet rekenen. Niet dat het slecht is, maar qua originaliteit... het is weer een gemakkelijk truukje dat hij gebruikt om een liedje te schrijven waar iedereen meteen plat voor gaat: een dalende toonladder. Toch: Paulk heeft bewezen: hij kan het nog degelijk. Sommige tracks hadden op de witte dubbelaar zeker niet misstaan. 4,5*

Exact de reden om McCartney te eren; lang leve het truukje! Het leuke vind ik juist dat een groep als XTC jaren zoekend is (soms met succes) naar dit soort deuntjes en dat McCartney er hier eentje uit z'n mouw schudt!
De rest van het album vind ik redelijk met de bekende uitschieters als Jenny Wren (misschien ook wel een herhaling van een handigheidje uit '68) en Promise to you Girl (het Lady Madonna-foefje).
Van de rest weet ik het maar niet; het resultaat is dat ik twee maanden na aanschaf dit album nooit beluister en Ram en Band on the Run weer geregeld in de cd-speler heb zitten.