Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard (2005)

Na zo veel keer draaien de afgelopen maanden verhoogd van 4 naar 5*****. Wat een mooie muziek. Elk nummer is geslaagd. Dit is Mc Cartney op zijn best en toch ook iets beter dan dan het hierna verschenen memory almost full

Dit is inderdaad dé beste Paul McCartney ever!!!!!

Ook ik moet eraan geloven en mijn stem van een 4.0 naar een 4,5 verhogen. Naast het feit dat vrijwel alle nummers van dit album enorm goed zijn, blijken ze ook nog een dusdanige eeuwigheidswaarde te hebben, want ik draai het album nog steeds wel eens.

Ik sluit me ook bij de mening dat dit album beter is dan het MAF album, wat ik bijna nooit meer opzet.

Dubbel bericht verwijderd.

Bij mij heeft dit album nog niet geklikt. Het is een prima album, met goeie nummers, maar het heeft ook iets steriels. Misschien komt dat doordat McCartney alles zelf deed.

Wat bedoel je met "steriels"??

Ik heb al vanaf het uitkomen van Chaos and creation een beetje een ambivalent gevoel gehad met het album.

Pas na het uitbrengen van Memory almost full, wist ik waar het aan schortte.

Kijk, laat er geen twijfel over bestaan, Chaos and creation in the backyard is een prima cd, helemaal niets mis mee. Het kan ook wedijveren met het beste werk van McCartney, ook met dat van Wings.

Er staan werkelijk juweeltjes op, met How kind of you, Riding to vanity fair en het hoogtepunt, en afsluiter, Anyway.

Op mijn cd duurt Anyway overigens 7:25 en komt het laatste nummer, zoals dat hierboven staat vermeld, I've got only two hands, niet op mijn cd voor. Dat geeft helemaal niet, want de verlenging, het haast psychedelisch aandoende, verlengde deel van Anyway is prachtig.

Maar.

Hoewel prachtig, heeft McCartney met Chaos and creation een volledig verstoorde verhouding rock en ballads. In zijn meeste werk heeft dat een prima verhouding, laat ik zeggen het rockt voor 60% en het middle-of-the-road werk en de ballads beslaan 40% van zijn cd's.

Die verhouding, maakt en maakte de cd's van McCartney altijd uiterst genietbaar.

Hij begint nu met een rocker, de single Fine line, en als ik kwaad wil spreken, duurt het vervolgens tot het 11e nummer (Promise to you girl) voordat er weer een beetje vuurwerk wordt afgestoken.

Ja, over het merendeel van de ballads geen onvertogen woord, maar het is mij een beetje teveel van het goede.

Ik dacht even, ook gezien het thema van deze cd dat teruggrijpt naar het verleden, dat z'n leeftijd hem parten begon te spelen. Maar gelukkig weten wij na Memory almost full beter!

Daar is de verhouding van rock en ballads behoorlijk omgegooid, haast naar 80/20 en weten we dus ook dat McCartney het bepaald niet is verleerd.

En daarom is Memory almost full per saldo ook beter dan Chaos and creation in the backyard, afgezien van de ook iets betere songs.

Gezien de chronologische volgorde (Chaos in 2005 en Memory in 2007) is dat alleen maar toe te juichen. Ik ben wel erg benieuwd, hoe lang McCartney dit ongelofelijk hoge peil blijft volhouden, afgezien zijn eigentijdse tussenprojecten.

Interessante analyse! Ik heb ook dikwijls zitten dubben welke ik nou het best vind van de twee. Ik heb ze nog eens beluisterd en blijf toch bij mij reaktie van 12 nov j.l. Vooropgesteld dat ik beide cd's erg goed vind neig ik toch, naar Chaos. Hij mag misschien wat minder swingen. Ik krijg er een warmer gevoel bij. Het enige verschil zit 'm in het feit dat ik bij Almost Full Memory steeds zit te skippen bij sommige nummers en dat bij Chaos niet heb. Ik blijf toch ook vinden dat wat Nigel Godrich deed was het beste uit Paul te halen tijdens de opnames. Iets wat McCartney op de bijbehorende dvd ook zelf zegt. Maar ja smaak blijft smaak, musician. Maar ik vind jouw analyse toch zeer de moeite waard.

Ik zal het kort maken, Chaos And Creation wedijvert met het werk van de Beatles en dat heb ik van McCartney 'solo' nooit eerder kunnen zeggen.

Chaos and Creation kent eigenlijk geen echte zwakke plek. memory almost full, hoewel ook een goeie plaat heeft er wel een paar, vind ik,namelijk Dance Tonight en Vintage Clothes.

Dat verlengde deel heeft als titel "I've Got Only Two Hands", en staat hier apart vermeld .

1997 was het jaar van de spetterende come back met Flaming Pie. Macca had de oude vorm echt terug te pakken.
8 jaar later herhaalt hij dat goocheltruukje nog eens moeiteloos, misschien zelfs met nog méér overtuiging. Hij was toen al 63, toch een ongelooflijke prestatie.
Geen half zwak nummertje, geen enkel opvullertje, dit is zo'n prachtplaat!

Ongetwijfeld de allerbeste McCartney solo. De bijbehorende DVD laat ook zien hoe Nigel Godrich (Radiohead) Paul dwingt helemaal terug te laten gaan naar de basis. Idd geen enkel zwak nummer, Father.

Zjuust!
En ik reageer precies vandaag; Paul McCartney wordt vandaag precies 67 jaar jong!
Toen hij 25 was zong hij "When I'm Sixty-Four" en mijmerde hij hoe het zou zijn om oud te zijn.... Hij is al drie jaar die 64 voorbij!

laat hem maar gauw opnieuw met nieuw materiaal afkomen, die goede ouwe Polle!

"You say it's your birthday.... It's my birthday too, yeah!"

Erg goede plaat. Ik kan geen zwakker nummer ontdekken. Ze zijn ook allemaal prachtig uitgewerkt met veel oog/oor voor detail. Het enige minpuntje dat ik kan noemen is dat ik de stem van McCartney hier toch wel erg versleten vind klinken. Dat wordt nog versterkt doordat hij vrij droog is opgenomen en vooraan in de mix is gezet. Maar goed de man is inmiddels ook al 67 jaar oud en dan hoort dat er bij. Ik mag er geen kritiek op hebben.

Op Memory Almost Full vind ik zijn stem beter klinken maar eigenlijk is deze al eerder opgenomen dan Chaos and Creation in the Back Yard.

Dat is maar gedeeltelijk waar (zie Wiki) en wat die "versleten" stem betreft. Ik vind dat nog wel meevallen. Tja, de man is al in zijn midsixties. Wat dacht je van "stem" van Dylan. Of mag je dat geen "stem" meer noemen?

Verbazingwekkend goed album van Paul McCartney. Ik vond het meeste van zijn solowerk vaak te vrolijk, te poppy en soms wat te simpel. Maar op dit album horen we de melancholische McCartney die 'gewoon' hele mooie liedjes kan schrijven. De piano wordt ook met veel gevoel gespeeld. Dit is echt hele mooie sobere popmuziek uit 2005 van deze ex-Beatle. Ik ben aangenaam verrast.

Als je deze graag hoort zou ik ook eens Driving Rain eens proberen, wat in mijn ogen nog altijd een onderschatte plaat is...

Driving Rain is toch echt een stukje minder dan Chaos And Creation in the Backyard, maar zeker te beluisteren waard. Onderschat? Dat vind ik niet hoor, barrett.

Ik begin eerst met Memory Almost Full, die heb ik hier namelijk nog liggen en heeft ook een hoge waardering hier itt Driving Rain.

K, laat me weten wat je ervan vindt e west...

Hoi Barrett, welke vind jij beter. Driving Rain of Flaming Pie???

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Flaming Pie nog niet heb beluistert, maar ik ben wel te spreken over Driving Rain.

Dan raad ik je dat ten zeerste aan. Een nummer van deze cd, Great Day, van dit album werd deze week als gratis download aangeboden . Dit nummer wordt gebruikt in een nieuwe film: Funny People. Great Day is een erg mooi nummer. Het hele album trouwens ook. Maar Chaos blijft mijn persoonlijke favoriete solo van Paul.

Mijn stem verlaagd naar 3***....als Beatle- en McCartneyfan vind ik hier te weinig echt goeie songs terug. Misschien komt het doordat ik meer naar de Beatles luister en veel post-1990 werk van McCartney veel te gekunsteld vind, veel te weinig van die 'vanzelfsprekende' muziek die hij maakte in de jaren '60 en '70. "Jenny Wren" is bij lange na geen Blackbird, "Promise To You Girl" is een schim van het stevige "Lady Madonna".

Natuurlijk mag iedereen zijn stem verlagen. Dat heb ik gisteren ook gedaan bij een album. Maar de redening kan ik niet zo goed volgen. Nigel Godrich (de procucer) notabene voorgedragen door George Martin, dwong McCartney bij de opnames van dit album helemaat terug te gaan naar de basis. Dat wordt op de bonus dvd nog eens duidelijk uitgelegd. Dus daar kan het niet aan liggen. Dat de nummers te weinig vanzelfsprekend zijn, waag ik te betwijfelen. Die klinken allemaal goed en liggen goed in het gehoor. Maar ja het is natuurlijk jouw "beleving" Bovendien vind ik dat je nummers die 20 jaar later geschreven zijn niet moet gaan vergelijken. Misschien teveel gedraaid? Ik vind het eigenlijk zijn beste solo, vandaar mijn reaktie

Ik vind het jaren '80-werk van Paul McCartney juist te gekunsteld. Dit album klinkt natuurlijk maar sfeervol en vooral : de songs liggen gemakkelijk in het oor zonder melig te worden.

--->Ik snap je argumentatie en veel van mijn aanvankelijke enthousiasme kwam voort uit 't feit dat bijvoorbeeld Nigel Godrich was aangetrokken, misschien als eerste serieuze 'medewerker' sinds Elvis Costello.
En ook omdat McCartney zelf volop links legde met zijn muziek van 1968 (Blackbird. Lady Madonna) en wie anders mocht zo duidelijk het verband leggen tussen de Beatles en dit album uit 2005?
Uiteindelijk kan het best zijn dat veel van de Beatles- en McCartney-catalogus me overbekend, waardoor een nieuw album algauw langs die meetlat wordt gelegd. Maar: waarom niet?
Vanaf midden jaren '90 mis ik de vanzelfsprekende en lichtvoetige deuntjes die soms op het randje zijn (Silly Love Songs) maar soms precies in de roos (No Words, Uncle Albert, Winter Rose/Love Awake). Ik heb op dit album te weinig van dat soort songs gehoord.

"Jenny Wren" is bij lange na geen Blackbird, "Promise To You Girl" is een schim van het stevige "Lady Madonna" , schrijft Bawimeko.
Ik ben het wat dat betreft met hem eens.
Is het eerlijk om McCartney's latere werk met zijn unieke werk bij The Beatles te vergelijken ? Wellicht niet. Toch is het vergelijken ook voor mij soms vrijwel onoverkomelijk .
Aan de ene kant ben ik ontzettend blij dat sommige users aan Chaos zonder voorbehoud 5* sterren uitdelen. Ik ben tenslotte een Beatles (dus ook McCartney) fan in hart en nieren.
Aan de andere kant denk ik : stellen ze deze plaat echt of vrijwel gelijk aan de 5* platen van The Beatles ? Wie is er tegenwoordig overigens zo wie zo in staat die te evenaren laat staan te overtreffen ?

English Tea van Chaos is zo'n nummer waarop slechts McCartney patent lijkt te hebben. Het roept , althans bij mij , onwillekeurig herinneringen op aan When I'm 64 of aan Honey Pie. Ook die 2 Beatles nummers zijn voor mij onvergetelijk ; meesterlijk geschreven en uitgevoerd , zoals de meeste Beatles nummers. English Tea is dan slechts een popliedje wat een flauw glimlachje bij mij tevoorschijn kan toveren. Zou ik de geniale Beatles touch missen ? Waarom klinkt Honey Pie zo heerlijk onbevangen ; alsof de man zelf in je woonkamer en speciaal voor jou speelt ? Op een onovertrefbare wijze gedaan.
Waarom kan ik Jenny Wren , toch zo'n leuk nummer , niet al teveel horen voordat het mij gaat irriteren en heb ik Blackbird honderden keren gehoord en heb ik het nog net zo lief als toen ik het voor het eerst hoorde ?
Waarom denk ik dat Blackbird over 100 jaar nog mooi zal worden gevonden en Jenny Wren hooguit als een curiositeit wordt gezien ?
Muziek valt tot op zekere hoogte te analyseren . Wat overblijft is mystiek .
Puur naar de muzieknoten kijkende doet Jenny Wren of English Tea immers niet onder voor genoemde Beatles nummers. Maar die Beatles nummers raken precies het midden van die mystieke roos( om dicht bij Bawimeko's woorden te blijven) , waardoor ze ongetwijfeld nog generaties lang mee gaan.
Met de beste wil van de wereld kan ik dit niet zeggen over het werk op Chaos.
Een album voor de 'echte' McCartney liefhebber ; dat is het wel.
Voor de muziekwereld van minder betekenis. Helaas.

De constatering van LucM over het jaren 80 werk van McCartney , deel ik.

Het doet mij leed om van een zware Beatles- en McCartneyfan als jij, George toch wat geringschattende commentaar te lezen over nèt twee "kleine" liedjes die ik supergeniaal vind; Jenny Wren en English Tea.
Twee nummers die voor mij echt voor geen milligram onder doen voor respectievelijk Blackbird en When I'm Sixty-Four.
English Tea zit zo perfect in elkaar, dat bij mij absoluut geen flauw glimlachje teweegbrengt, maar een echte supersonische "Yes" hij kan het nog en hij doet het nog ook!

Nou ja, je volste recht, en ik vind je 3.5 echt aan de magere kant, maar kijk, verschil in appreciatie, het zal altijd bestaan, zelfs tussen tweelingsbroers, lijkt me.

Ik zal deze plaat tot in de eeuwigheid blijven verdedigen als een superalbum, dat amper voor Flaming Pie onderdoet.

Vooral de zinsnede "Miles and Miles of English Gardens... " in English Tea is zo verdomd "Beatles" als maar kàn, toch???? Zeker weten!