Supertramp - Crisis? What Crisis? (1975)

Ik hoor eigenlijk geen slecht woord - dik ok, geweldig, uniek, eigenwijs - toch 'bennie' niet zo van Supertramp. Deze band heeft een raar imagoprobleem, dat is me al vaker opgevallen.

Een stel nerds die eigenwijze, doch geniale muziek wisten te maken, ik hou het daar op

Ben ik het eigenlijk niet mee eens, want vooral Poor Boy vind ik langzaamaan uitgroeien tot een van de hoogtepunten op het album. Volgens mij is dat naast Brother Where You Bound de band's beste kruisbestuiving met het jazz-genre (John Helliwell ).

En de andere nummers van dat laatste deel van het album vind ik ook allesbehalve tegenvallen. Misschien geen epische nummers, maar ze liggen prima in het gehoor.

Nogmaals , slecht is het nergens. Dit zijn echt geen kleintjes. Maar ik vind het langzaam maar zeker wat minder interessant worden op een gegeven moment.
Ik mis een beetje een flitsend slot.
Tuurlijk is het prima dat de band geen Crime Of The Century part II wilden opnemen, maar waar daar zo goed als elke song memorabel is , vind ik dat niet op Crisis.
Vullertjes zijn het zeker niet , maar ook geen klassiekers.
Ik blijf vinden dat de kracht van de plaat vooral in het eerste gedeelte ligt.

Hoogtepunt op dit album blijft voor mij het fenomenale " Ain't Nobody But Me", wat een GE-WEL-DIG nr! Die piano, die bijtende stem van Rick Davies (in refrein fijntjes aangevuld door Hodgson), die sax!!
(met direct daarop volgend "a soapbox opera" als goede tweede en hoe toevallig " Another Man's Woman" als prettige derde)(ook erg mooi is het Billy Joel-achtige "Just a Normal Day").

Van hetzelfde niveau als zijn voorganger. Is iemand al opgevallen dat deze hoes een klein beetje lijkt op de hoes van a farewell to kings van Rush?

Vergeleken met voorganger Crime of the Century klinkt dit album iets luchtiger. Maar de passie is niet verdwenen en ook technisch en productioneel staat dit wederom op een hoog peil. De reden waarom ik dit album ietsje minder vind dan de voorganger is dat er zo geen topsongs staan wat met Crime of the Century wel het geval was. Maar zwakke songs kan ik hier ook niet aanduiden.

Met Crime of the century werd de lat erg hoog gelegt voor het volgend album. De lat ligt voor dit album ook te hoog en haalt het niveau niet.

Pluspunten zijn A soapbox opera en Two of us

Ik hoor tot diegenen die dit album wel degelijk bijna het niveau vinden halen van voorganger Crime of the Century. Alleen op een heel andere manier. Dit album is liefer, melancholischer, soms triester, soms luchtiger. Het knappe is dat ze een wat andere invalshoek durven te kiezen voor hun muziek. Ze komen niet met een Crime of the Century part 2 aan: dat getuigt van lef.

Het album is gevuld met fraaie muziek. Eigenlijk is alles mooi. Echt geweldig zijn Sister Moonshine, Ain't Nobody But Me, A Soapbox Opera & Another Man's Woman. Kort maar prachtig is Two of Us. Bijzonder is dat toen en nu nog steeds dit album mij nog steeds zo pakt.

@west; Helemaal mee eens.Ik denk aan de schitterende instrumentale tweede helft van Another Man 's Woman. Lady zit ook heel knap in elkaar: vrij eenvoudig nummer maar productioneel geweldig uitgewerkt. A Soapbox Opera: ook zo'n prachtnummer. Ik zet Crisis vaker op dan het zwaardere (soms topzware) COTC.

Supertramp groeide hier verder en Hodgson en Davies waren nog goede maatjes die samen componeerden en zongen.

Toch was met name Hodgson niet echt tevreden over dit album. Hij vond het achteraf een haastklus.
Er waren gelukkig al veel nummers geschreven, zodat de band niet blanco hoefde te beginnen.
Inderdaad een wat luchtiger geheel met wat jazzy toevoegingen.
Toch blijf ik van mening dat de beste songs in het begin van de cd te vinden zijn.
Two Of Us is wonderschoon.

Hodgson is natuurlijk wel een perfectionist en een wat losse manier van benaderen van een album noemt hij daarom al snel een 'haastklus'. Deze manier van werken heeft in ieder geval deels een ander soort album opgeleverd en dat kan ik dus juist waarderen.

Het zal allemaal wel.... maar in mijn ogen is zowel de voorganger als de opvolger van dit album van een hoger niveau.

Meestal praten we over '' het moeilijke 2e album ''.
Dit was inmiddels de vierde plaat, maar eigenlijk de 2e plaat waar de verwachtingen hoog waren.
Deze mag er beslist zijn. Ik ben eigenlijk nog steeds in dubio of ik deze iets moet gaan verhogen of niet. Ik ga 'm 1 dezer dagen weer eens onder de loep leggen.
Maar hij is minder dan zijn voorganger, geen schande, maar wel de realiteit.

Ik heb even gekeken en het grappige is, dat de drie albums na Crime of the Century allemaal rond de 3,8* scoren. In mijn optiek klopt dat dus wel, maar als je om je heen luistert en leest ben ik daar dan toch weer verbaasd over. CotC scoort ruim 4* en dat vind ook ik hun beste album.

Dit album vind ik door de jaren heen erg gegroeid. Het is een boeiend stuk muziek dat naar mijn idee de vergelijking met CotC wel aankan. Ook een stuk jeugdsentiment natuurlijk....ooit gekocht voor 'Lady'

Vijf sterren is erg enthousiast. Ik ben het verder wel met je eens. CotC is een zware rit. Dit album draai ik vaker. De productie is erg goed, het songmateriaal op kant twee een klein stukje minder. Two Of Us is geen uitsmijter in de trant van Crime Of The Century (nummer), Child Of Vision of zelfs Don't Leave Me Now.

Is het alleen jeugdsentiment, rijsdijk44? Het is geen gek idee voor wie met Supertramp wil kennismaken (jongelui!) met dit album te beginnen. Het zwaardere, tobberige werk kan daarna nog.

Erg veelzijdig en dynamisch album met nummers van een constant hoog nivo.Een onderschat album van Supertramp dat bij elke draaibeurt meer gaat imponeren.Sister moonshine en Another man's woman maken vooralsnog de meeste indruk.

Prima album zeker als je Crime of the Century moet opvolgen. Vele optredens gezien waar steeds de ligstoel (van de hoes) in een hoek stond van het podium...
Crime ver boven de rest en dan volgend Crisis en Even.. daarna zakte het peil schrikbarend en werd het teveel een commerciële band helaas en werden de nummers gedraaid in koffietijd

Daarna? Met Even in the Quietest Moments begon het commerciële al. Commerciëler dan Give a Little Bit hebben ze niet geklonken.

Op '' Crime'' staan ook al een aantal gegadigden voor hits.

Dat was ook de kracht van de groep. Goed verpakte catchy songs die ook iets radiovriendelijks hadden.
Ondanks de wat lichte symfo/ orchestrale invloeden zijn de liedjes best toegankelijk (die van Hodgson wat meer dan Davies.)

Dus het commercieele verhaal had zich al eerder aan kunnen dienen.
Ik vermoed dat een hoop mensen de band pas later ontdekte.
Zeker het grote publiek.

Sorry hoor, maar wat is er mis met Famous last words..... Zo'n makkelijk commercieel album is dat helemaal niet of het moet inderdaad It's raining again zijn. Maar de rest heeft geen commerciele inslag

Dat was inderdaad een nummer voor de hitlijst, maar de andere nummers van EitQM dan, was dat commercieel? dat kan ik je niet nazeggen.

Een luchtig album is het allerminst. Zelfs de genoemde single is bij nader inzien helemaal niet vrolijk. Vernieuwend was het zeker ook niet, dus er werd wel min of meer op 'safe' gespeeld. Verkoopbaar voor de fans. Beetje sombere plaat in een decennium dat niet voor Supertramp gemaakt leek. Maar die discussie hoort bij dat album, voor de goede orde.

Ze hebben het nochtans wel geprobeerd met het titelnummer en Babaji. Ik vind het achteraf altijd zo makkelijk klagen. Zoveel commerciëler zijn ze echt niet geworden en dat Breakfast in America zo succesvol was, is mij nog altijd een raadsel. Uiteindelijk zijn het bovendien School en Fool's Overture die de klassiekers geworden zijn.

Inderdaad, klassiekers worden niet gemaakt, die komen bovendrijven.

Precies Chevy. Een muzikant maakt volgens mij muziek vanuit het hart en als het dan goed verkoopt omdat een act populair is/wordt is dan mooi meegenomen.

Soapbox opera, fool's overture,school allemaal klassiekers. Jammer dat bij even in the quietest moments het allemaal wat commercieel wordt. Give a little bit vind ik echt een dramatisch nummer. Daarnaast staat de topper fool's overture er ook op. Toch zet ik vrijwel altijd cwc? op.
Is en blijft mijn favoriet. Is een prachtig geheel. Alles klopt, zeker qua sfeer aan dit album.....

Na de prachtige blu Ray remaster van Paris geluisterd te hebben de smaak weer te pakken gekregen en de regulier albums van Supertramp aan het luisteren. Ben nooit een uitgesproken fan van de band geweest maar heb bewondering voor de mooie composities. Op deze Crisis staan de nodige pareltjes. A Soapbox Opera blijft toch wel mijn favoriet. Prima album.

Hoezo? Er staan zowel goede als pakkender songs op. Meer pop en minder (uitgesponnen) prog/art muziek.