Supertramp - Crisis? What Crisis? (1975)

Na 'Crime' toch wel een redelijk album.
Heel vreemd dat op 'The very best of Supertramp' op 2 nummers na alles van 'Crime' aanwezig is, terwijl er van dit album maar 1 nummer op staat. Dit album verscheen als CD heel snel in de special price-serie, terwijl 'Crime' voor een lange tijd duur geprijsd bleef.

. "Crisis? What Crisis? (1975)" zonder enige discussie het allerbeste album van Supertramp. Het is maar dat U het weet .

Crime mag dan het beste album zijn ok ok, maar de nummers daarvan heb ik wel erg vaak gehoord, deze trek ik toch vaker uit de kast blijkt in de praktijk.

Ik kan me hierin vinden, als we Even In The Quietest Moments, Breakfast in America en Crime of the Century gelijk ook meenemen: het zijn gewoon allemaal juweeltjes!

Je bedoelt "zonder enige discussie MET MIJZELF het allerbeste album".

Wat is "another man's woman" toch een goeie plaat! meer liefhebbers?

Kwam misschien toch iets te snel na Crime Of The Century.
De groep borduurt voort op diezelfde plaat, maar dit vind ik als geheel een minder goede plaat.
Het begin is sterk, Easy Does It/Sister Moonshine is een typisch Roger Hodgson bedenksel. Het is catchy en heeft een fraaie opbouw.
Ain't Nobody But Me is de sterkste bijdrage van Rick Davies.Een vlotte meedeiner met een heerlijke lyrische gitaarsolo op het eind.
A Soapbox Opera is een nummer met een symfonisch tintje.Prachtig nummer.
Dan heb ik de indruk dat de plaat het beste al heeft gehad.De songs die nog komen deugen beslist, maar nergens komt het echt van de grond. Lady is op zich een aardig nummer, maar lijkt qua structuur op Dreamer.
Two Of Us is een fraaie afsluiter, ook weer van de hand van Hodgson.
Aardige plaat, maar ik ken ze beter van de groep.

Ik niet.

prachtige plaat die zeker niet moet onderdoen voor de vorige die naar mijns inziens meer succes had , maar deze is schitterend , vooral sister moonhine , soapbox en de finale , de 2 laatste tracks zijn heerlijk !

Crime of the century is buitengewoon Zwaar Op de Hand, wel uitzonderlijk fraai.

Crisis? What crisis? is zijn lichtvoetige broertje. Ook fraai, maar minder.

Bikkel heeft in zijn recensie bijna helemaal gelijk, ik hoef er dus niet veel aan toe te voegen. Hij eindigt alleen met dat hij 'ze wel beter kent' van Supertramp maar dat kunnen er niet veel zijn, afgezien het feit dat getalsmatig Supertramp niet veel cd's heeft gemaakt, natuurlijk.

Nadat Supertramp na 2 lp's, die het grote publiek, niet echt enthousist maakte, kwam hun derde lp, met Dreamer als single. Dat nummer bepaalde zo typische Supertramp sound. Dat nummer opende de ogen van het grote publiek en ook dat van mij. De sixties waren voorbij en nieuwe stijlen stonden op het punt door te gaan breken. Om met hun vierde lp het succes te continuëren volgde Crisis, What Crisis. Lady werd de single en lag in het verlengde van Dreamer, Soapbox Opera lag in het verlengde van Hide In Your Shell. Verder werd de lp wat lichtvoetiger gemaakt door wat meer Roger Hodgson songs te gebruiken, omdat die bij het publiek toch wat beter lag dan het bombastische van Rick Davies. Easy Does It, Just A Normal Day en Two Of Us maakten het verschil met Crime Of The Century. De "samenwerking" tussen Hodgson en Davies leidde in tegenstelling tot de "samenwerking" tussen bijv Lennon en McCartney niet tot grootsere prestaties, maar uiteindelijk tot het uiteenvallen van de groep. Eén van de weinige platen, die nog tot de grote successen gerekend mag worden is Breakfast In America. Na Famous Last Words ging het lichtje langzaam uit. Erg jammer, want ik vond persoonlijk dat er erg veel potentie in de groep zat. Helaas werden persoonlijke en muzikale menings verschillen tussen Hodgson en Davies de groep noodlottig. Zelf vond ik Roger Hodgson "het" geluid van Supertramp, maar hij maakt de laatste jaren zelden nog nieuwe songs. Crisis What Crisis blijft in ieder geval een klassieker in de popmuziek, zoals ook Supertramp, als groep, daar een plaats in verdient

de vondst van de hoes van het album komt overeen met het album zelf: magnifiek ... in feite een zwaar ondergewaardeerd supertramp album ...

Behoorlijk album dat echter net een halve * verliest door de 7e en 8e track. 'A Soapbox Opera' is wel weer mooi. Een luchtig geheel met soms fraaie popliedjes, maar wel een slag minder intens dan 'Crime Of The Century'

Tikkeltje ondergewaardeerd, maar zeker niet verkeerd.

Prachtige plaat, die vooral bij de eerste 5 nummers van geweldig hoog niveau is. Daarna zakt het ietsje in, hoewel de afsluiting wel weer sterk is. Erg ondergewaardeerd Supertramp-album, vind ik. Want Crisis? hoeft toch niet onder te doen voor Breakfast in America ???

Zeker niet, dit is het op 1 na beste Supertramp-album, en eigenlijk stiekum mijn favoriet

Waarom stiekem? Je hoeft je niet te schamen om "Crisis? What Crisis? (1975)" het allerbeste Supertramp album te vinden! Doe ik ook niet

Een héél goed album, maar doe mij als hun beste toch maar Crime of The Century, zeker weten!

Easy Does It is gelukkig nooit door Frank Sinatra gecoverd.
Mijn Supertramp collectie gaat maar t/m het zwakke Free as a bird.
Crime blijft voor mij hun beste studio album. Daarna Breakfast in America, Quietest en deze.

Dit!

Hij gaat morgen op de platenspeler, dus ik zal dan eens even oordelen.

Hoe ik de muziek ook ga vinden: De hoes krijgt van mijn een lintje, ghehe. BRILJANT

Is dit dat album van Supertramp met psychedelische invloeden, of is dat een ander?

Psychedelische invloeden? Ik zou met de beste wil niet weten wie die stelling de wereld in heeft gebracht. Het is maar wat je onder psychedelisch verstaat. Ik ken Supertramp al van het begin af, maar zou met de beste wil van de wereld niet wete welke lp dat zou zijn. Ik vind Crisis, What Crisis wel één van hun beste, zoniet de beste.

Okay bedankt, in elk geval had een vriend van mij het volgens mij over een album met een nogal ''vage'' sound, of hij het woord psychedelisch daadwerkelijk heeft gebruikt weet ik niet meer, maar het zou dus een album zijn dat een beetje freaky klinkt en misschien zelfs onder invloed van bepaalde drugs zijn opgenomen

Iets minder dan de vorige maar wel met de mooiste hoes ooit gemaakt! Het gaf de tijd goed weer in 1975 maar zou anno 2010 ook niet misstaan hebben.

Op de middelbare school luisterde ik op de maandagavond altijd naar een Franse popzender. De eindtune was het thema uit (het voor mij toen nog onbekende) 'A Soapbox Opera'. In diezelfde periode kreeg ik een tape van dit album in handen gedrukt door een klasgenoot ("hé, bekend plaatje!"). Weet niet meer van wie, maar ben hem eeuwig dankbaar.
Dit album wint met een straatlengte voorsprong op de andere albums, de 'klassiekers'. Geen major hits als 'School', 'Give a little Bit' en 'Logical song', maar éen album-lang hoogtepunt. Gesublimeerde 'Weltschmerz' in optima forma en wat mij betreft hun finest hour.

heb mn eigen bests of van deze band in mijn mappie en geloof me: van elk album zijn juweeltjes te halen: vergeet ook niet het titeln. brother were you bound. Maar als ik moet kiezen.....tja; dan wordt het dit album. Top 10 werk.

Naar aanleiding van The Very Best Of Supertramp (de Arcade-versie daarvan) en de live-cd Paris (uit de 2de-handsbakken van Concerto) hebben we gelijk een rits oude-generatie-cd's besteld van de studio-albums Crime Of The Century tot Brother Where You Bound.

Daarvan plofte deze inmiddels het eerst op de deurmat.

Het geweldige aan hun muziek is eigenlijk dat ze zich nergens door laten leiden, dat ze lijken te doen waar ze gewoon zin in hebben en dat hoor ik hier. Dit album klinkt als een rotsvast geheel zonder dat er single-kandidaten op staan. Easy Does It / Moonshine is een sterke binnenkomer die gelijk alle facetten van de band's kunnen laat horen. Lady was dan een geflopte single. Het heeft iets weg van Dreamer, maar het klinkt een stuk eigenwijzer; Te progressief om bij een groot publiek aan te slaan. Ain't Nobody But Me blijft een ijzersterke rocker en A Soapbox Opera heeft een wonderschone melodie. The Meaning heeft iets vinnigs en Two Of Us is een zeer waardige afsluiter. De overige Rick Davies-nummers hebben dan weer die jazz-invloeden dat het totaalgeluid naar een hoger plan tilt. Het cynisme van de albumcover vind ik heerlijk!

Als dit een minder album moet zijn ben ik zeer benieuwd naar wat nog volgt!

Ik heb 'm gekocht , samen met Crime in een boxje. Kan beide albums wel dromen natuurlijk.
Op cassette heb ik heel veel tijd doorgebracht met deze albums en de latere.
Natuurlijk was Supertramp uniek in hun kunnen. Visueel alleen niet , want ze gaan in de herinnering als een stel statische figuren die ''live'' hun ding deden , maar niet konden worden betrapt op veel spektakel.
Nee, de muziek sprak en dat was eigenlijk waar het om draaide.
Maar ik blijf vinden dat na Crime Of The Century er weinig ontwikkeling meer te bespeuren viel.
Ook deze plaat bevat uiterst verzorgde songs met de nodige allure. Knap verzonnen , uitgevoerd en nergens mee te vergelijken.
Maar een meesterwerk herken ik hier niet in. De plaat draait wat mij betreft om de flitsende start.
Na Lady kakt het wat in, en dat is iets wat op Crime Of The Century niet gebeurd.
Die plaat blijft boeien vanaf het begin tot het einde.
Daardoor is het nog geen echt teleurstellende plaat ansich, maar als opvolger van Crime toch wel een beetje.
Deze vind ik dan wel weer iets sterker dan Even In The Quiest Moments die ik bij vlagen wat saai vind klinken.
Breakfast In America is dan wel weer een stuk frisser en ambiteuzer. Wellicht ook wat commercieeler, maar of dat bij de groep erg speelde vraag ik mij nog altijd af.
Het bleef namelijk Supertramp. Na het vertrek van Hodgson verloor de groep langzaam maar zeker zijn indentiteit.

Bennie zo van de Suptertramp maar wat me altijd heeft aangesproken is de eigenwijsheid die men laat horen

Geen hokje, en behoorlijk uniek te noemen

Vanwege het typische stemgeluid van Hodgson krijg ik de indruk dat hij ook degene was het geluid bepaalde, correct me if i'm wrong maar het komt me zo over

Hoedanook vind ik de bekende nummers - ik hoef ze niet te noemen - van supertramp dik ok, en ook Aint nobody een geweldig nummer, rest van de plaat ken ik niet maar moet het wellicht toch eens proberen

Opvallend is overigens dat er op joetoep nauwelijks albummateriaal is te vinden, wel veel live spul