Supertramp - Crisis? What Crisis? (1975)

Nooit verwacht, maar bij dit album moet ik gelijk denken aan Peter Gabriel (solo en bij Genesis) en Marillion.
Toch wel aangenaam verrast.

hier nog eentje...was dat vroeger niet een herkenningsmelodie bij een VPRO programma??

Geen idee. Sla er niet op aan. Volgens mij hebben we een prijsvraag uitstaan. Wie?

Veronica's pop journaal/agenda dacht ik

"John Barry – Soundtrack From Russia With Love / James Bond Is Back (United Artists). De flipside van deze single “James Bond Is Back” werd gebruikt op Radio Veronica als instrumentaaltje onder de presentatie van Het Popjournaal. Daarnaast werd het op hetzelfde station gebruikt tijdens het aftellen van de laatste uren"

Bovenstaande tekst gevonden op www.

Daar kan ik me nog wel wat van herinneren. Volgens mij was het de tune niet van een VPRO-programma (of misschien ook wel), maar van een Franstalig radioprogramma dat uitzond op de maandagavond - ik meen van 21 tot 22 uur. Hier heb ik destijds veel mooie muziek leren kennen.

Nee dat was Fool's ouverture....

Je hebt gelijk, ik was in de war.

En de VPRO gebruikt Time van ELO veelvuldig als herkenningstune. Of bedoelen jullie die niet?

Nee, dat is Here Is The News.

YouTube - ELO - Here Is The News

Je hebt gelijk, ik was (ook) in de war.

Another Man's Woman vind ik veruit het beste van dit middelmatig album.

You started laughing when I held you in my arms, is een B-kant van een single uit deze periode.
Raar dat die niet op de LP staat, want het is een goede song met een prachtige intro.

Staat wel op Paris. Wel live natuurlijk.

[quote]JJ&Joan schreef:
Another Man's Woman vind ik veruit het beste van dit middelmatig album.[/quote


Geef mij maar the Soap Box Opera]

Is inderdaad een hoogtepunt van een album die wel degelijk is, maar het moet afleggen tegen zijn voorganger. Maar dat is ook wel een knaller van een album.
Eigenlijk alleen maar hoogtepunten

Van de 4 Supertramp-albums die ik vroeger in mijn bezit had, vind ik dit toch wel de minste. Maar dat wil niet zeggen dat het een slechte LP is. Maar vergeleken met de kaskrakers Crime, Quietest moments en Breakfast valt deze iets minder op.
Toch staan er opnieuw onweerstaanbare nummers op, zoals het bescheiden hitje Lady, Another Man's woman en vooral A Soapbox Opera met dat engelachtige koortje in het midden van het nummer. Het klinkt bijna als een cliché, maar de door Roger Hodgson gezongen tracks komen over het algemeen weer beter uit de verf.

Ik vond juist de afwisseling Davies/ Hodgson perfect. Of alelen Davies (latere Supertramp albums) of alleen Hodgson (soloalbums) is weer te glad

Inderdaad, de tandem Hogson/ Davies werkte goed. Afwisseling genoeg. Hodgson had wat meer de catchysongs waarvan er enkele zeker grotere hits hadden mogen zijn.
Davies was een beetje de man van de zwaarmoedigheid, meer die van de echte albumtracks.

Het werkte goed tot Breakfast, daarna volgde er een té opzichtige herhalingsoefening met Famous Last Words.

Vroeg of laat had de magie toch uitgewerkt. En afzonderlijk van elkaar werd het er inderdaad niet beter op. Al zal ik altijd een lans blijven breken voor Brother Were You Bound. Een erg onderschatte plaat.

A Soapbox Opera en het vuurwerk in de tweede instrumentale helft van Another Man's Woman zijn toch wel erg sterk. En dan de single Lady: niet zo'n sterke song, maar wat een ijzersterke productie!

Nee, helemaal geen tegenvallend album. Ik draai 'm nog graag en vaker dan Crime (!).

Niets aan toe te voegen. Wat je hierboven beschrijft daarmee heb ik hetzelfde gevoel

Muziek draaien in de auto blijft voor mij toch een grote maatstaf om een album te beoordelen. Vandaag heerlijk Crisis? What Crisis? gedraai en ik heb mijn stem met een halfje verhoogd.
Past in feite naadloos in zijn top(!) voorganger. ook hier staan nagenoeg geen zwakke nummers op.
(off topic) inmiddels staat alweer Even in the Quietest moments...af te draaien wederom een kanjer van een plaat)

Na veertig jaar kom ik uit de kast en moet ik toegeven dat Supertramp een door mij altijd bewust is onderschat. Jazzcats, rockers en rythm&blues fanaten zoals ik, móchten dit soort muziek destijds niet goed vinden. Onterecht, is nu mijn conclusie. Het zijn intrumentaal begaafde muzikanten met verrassend gehaaide composities, inspirerende teksten en goede vocalen/harmonies. Dat resulteert in een heel eigen en onvervreemdbaaar geluid en dat vind ik knap. Dit album is muzikaal wat minder hermetisch dan de machtige voorganger en beluister ik net als Breakfast dan ook wat makkelijker. Coverart vind ik klassieker.

De grote kracht van Supertramp zat 'm in het toegankelijke, zonder daar al te veel consessies voor te moeten doen.
Tekstueel vaak wat zwaarmoedig, maar de muziek heeft altijd wel een luchtig karakter gehad, ondanks dat het razend knap in elkaar stak.
Ander sterk punt is de herkenbaarheid.
Echt een band met een volkomen eigen sound.
Supertramp zal niet de geschiedenis boeken in gaan als één van de meest legendarische bands.
De hoogtepunten vonden plaats tussen 1974 en 1979 en van hun presentatie moesten de heren het ook niet echt hebben.

Maar tot het betere van de jaren 70 mag Supertramp absoluut gerekend worden.

Als je het mij vraagt is dit toch wel Supertramps beste album. Okee, een gedeelde eerste plaats wellicht met Even in the Quietest Moments. A Soapbox Opera is het absolute hoogtepunt.

Natuurlijk een hele opgave om na Crime Of The Century weer een album af te leveren.

Het album begint met Easy Does It en Sister Moonshine. Prima nummers maar geen hoogtepunten. Dat begint pas met Ain't Nobody But Me. Bij nummer 4 "A Soap Box Opera" bereiken we mijn inziens het absolute hoogtepunt van het album. Another Man,s Woman begint met het typische piano sound van Supertramp. Een lekker uptempo nummer met een lekker instrumentaal stuk de laatste twee minuten van het nummer. Lady is ook een heerlijk Supertramp nummer. Poorboy, Just A Normal Day met een lekkere Saxefoon, The meaning, wat een lekker opzwepend nummer is en Two Of Us sluiten het album. Prima nummers maar niet spectaculair.

Een prima Supertramp Album maar behoort niet tot mijn favorieten albums van deze groep.

A Soapbox Opera…….bijna 40jr oud, mensen (oef)…v.a 3:24…blijft prachtig en vol drama, gaat nooit vervelen.

Dit album vind ik echt een "pareltje" van Supertramp, beter dan Crime. Er staan mooie nummers op, inderdaad a soapbox opera, maar ook zo'n intro als van easy does it is gewoonweg prachtig! En sister moonshine? Ach, hier staan gewoon geen slechte nummers op!

Sterk album van Supertramp.
Maar een klein beetje minder dan de albums die ervoor en erna kwamen.
Op dit album wordt definitief het eigen geluid gevonden, maar beklijven de songs iets minder.
Beste nummers het huppelende bijna hitje Lady (waar ik altijd goede zin van krijg), het doordenderende The Meaning, het enigszins lomp klinkende Ain't Noody But Me en natuurlijk ook A Soapbox Opera en Sister Moonshine.
Enkel de afsluiter Two Of Us en misschien ook Poor Boy zijn dan net wat minder.
Jaren-70 liefhebbers horen ook deze in huis te hebben.
4 sterren dan maar.
Nog steeds op vinyl (A&M, Hollandse persing), gaaf met alleen een lange tik doorheen Lady, waardoor ik toch maar een keer op zoek ga naar de CD.
Geweldige hoes trouwens.

Je ziet 'm regelmatig in de 2e hands bakken op vinyl voor weinig.