Mike Oldfield - Crises (1983)

Mooie jaren 80 document.
MO dat vergeet ik niet want al lig ik in coma, go to france en moonlight shadow ploppen eens in de 6 jaar weer op in mijn brein. En dan volgd weer om de plaatjes eens lekker te horen.
Crisis, heb ik eigenlijk ontdekt omdat ik dacht een Feargal Sharkey singel op de radio te horen, en door te googlen bleek het MO te zijn met Roger Chapman. Nou ik heb Shadow on the wall eens overdreven gedraaid omdat het op mij verslavend werkt. Music is een drug, dat is het.
Ik neem het via mijn oren in.

Crisis heeft geweldige singles, Moonlight Shadow (welke goed als inspiratiebron voor Fleetwood Mac - Tango in the Night zou kunnen gelden; dezelfde sfeer en zelfs hetzelfde soort gitaarspel) en Shadow on the Wall.
Helaas staat To France hier niet op, had er prima tussen gepast, al is die wel de minste van de drie, vreemd genoeg moet ik dan altijd aan BZN denken.
Maar Crisis opent met het titelnummer, welke muzikaal uiteraard geweldig is door het prachtige gitaarspel van Mike Oldfield, maar dit past voor mijn gevoel minder bij de rest van het album.
Commercieel gezien was het in ieder geval slimmer geweest om dit op de b-kant te zetten, men koopt de plaat voornamelijk vanwege de singles, want daarmee richt hij wel degelijk op het grote publiek, en je begint over het algemeen met het draaien van de a-kant.
Degene die bekend zijn met zijn oudere werk zullen er een stuk minder moeite mee hebben, maar de nieuwe doelgroep, waar hij zich hier op richt, waarschijnlijk wel.
Van mij hadden de mooiste korte songs van Discovery hierbij mogen aansluiten (want inspiratie was er genoeg, vooral als dat album al een jaar later verschijnt), en van het titelnummer verwerkt mogen worden tot een conceptalbum.
Ik wist niet dat Mike Oldfield voor dit album al vaker had samen gewerkt met Maggie Reilly, blijkbaar heeft hun samenwerking zelfs op vijf albums plaats gevonden.
Genoeg materiaal om een album mee samen te stellen, sterker nog, ik denk dat als je hun samenwerkingen bundelt, dat je dan een prima verzamelaar zou hebben.

Crises is een van de allerbeste albums van Oldfield,. Deze plaat is bovendien een goede staalkaart voor het kunnen van deze artiest. Zo geeft het titelnummer ons een symfonische epic waar Oldfield bewijst prima overweg te kunnen met het muziekklimaat van de jaren 80. De virtuositeit wordt in toom gehouden en het synthesizerwerk is smaakvol. Het zijn de, best wel degelijke, liedjes op de B-kant die ik eerst ietwat onderschatte, maar die eigenlijk tonen dat Oldfield ook nog eens een goede songsmit is. Ja, het is echte hitparadepop, maar de muziek wordt zeer zeker gepassioneerd gebracht. Zo bevat het feeërieke Moonlight Shadow een erg sterke gitaarsolo. Ten slotte heeft dit album een sterk instrumentaal Thema (Taurus 3).

Bonustracks: Crime of Passion en Jungle Gardania zijn eigenlijk na dit album uitgebracht, maar als ik ze mee mag nemen in mijn beoordeling, dan kan ik met een gerust hart 4.5* aan dit album uitdelen.

Toegegeven, ik ben bij dit album beland (en uiteindelijk op vinyl aanschaft) enkel voor Foreign Affair.
De symphonische, over-the-top 80's gitaarsolo's op kant A kan ik eigenlijk gewoon niet aanhoren. Wat een bombast en gedoe, dat enorm gedateerd klinkt.

De B-kant is toegankelijk, maar het geheel doet echt bipolair aan. Moonlight Shadow is ongelooflijk kaal geproduceerd. Het lijkt wel alsof de plaat van rijstpapier is gemaakt, zo nietszeggend klinkt dit door de speakers. In High Places viel meteen op door de sample die Kanye West ooit heeft gebruikt op Beautiful Dark Twisted Fantasy. Het nummer is goed te pruimen. Op Foreign Affair zingt Maggie weer (haar gedeeltelijke eigen) tekst mee. Man, wat een heerlijke cosmic disco-plaat blijft dat. Niets te veel, uitgebalanceerd nummer. Daarna wordt het allemaal weer veel te overdreven met overmatig gebruik van synths én elektrische gitaren én geschreeuw. Meine gutte.

Over smaak valt niet te twisten maar kant A bevat dus precies waar Mike Oldfield altijd goed in was, mooie lange uitgesponnen instrumentale stukken. Maar je bent geen fan dus, dat is duidelijk.

Kant A: Hoogtepunt van de plaat.

Bombastisch, gedateerd en ietwat over the top zijn zeker kwalificaties die bij dit album passen. Dat deert mij echter nauwelijks, zeker als de ene na de andere toffe gitaar en synthesizerlijn langskomt. Oldfield weet hier bovendien een brug te slaan tussen de symfo van de jaren 70 en de new-wave/pop van de jaren 80. Een aangename combinatie mijns inziens. Maar goed ik ben dan ook een liefhebber van de muziek van deze britse muzikant.

Quote van Arnoldusk: Moonlight Shadow is ongelooflijk kaal geproduceerd. Het lijkt wel alsof de plaat van rijstpapier is gemaakt, zo nietszeggend klinkt dit door de speakers.

Voor mij is dit de soundtrack van de zomer van 1983. Veel zon, windsurfen, voetballen en deze single. De single Man mountain van Bow wow wow had ook zo een warm geluid. Mooier kon het niet worden, het paste geheel bij de sfeer.

Waarschijnlijk zijn de betreffende speakers zelf van rijstpapier. Inderdaad is dit de soundtrack van de zomer van 1983.

Dat gevoel ken ik ook. Als het zonnetje lekker doorkomt en ik ben op weg naar het strand, dan komen de herinneringen snel binnen met als soundtrack op de achtergrond "moonlight Shadow"

Gouden greep geweest, Maggie Reilly en Moonlight Shadow.
Kwestie van ijzersterke compositie, niet teveel moeilijk doenerij, met genoeg elementen om het voor grote groepen liefhebbers aantrekkelijk te maken.

Net voldoende Mike Oldfield voor iedereen om het als hit te maken. Oldfield is natuurlijk helemaal geen hitschrijver. Maar na Moonlight Shadown kreeg de koorts hem te pakken (To France).

Maar sterke gitaarsolo, een vloeiende track en even geen zenuwlijdende onderdelen, zoals Family Man en Five Miles Out van het gelijknamige album (en voorloper van Crisis) dat nog hadden. Ik vind het mooi maar het grote publiek wil daar in grote getale niet aan. Nooit gewild ook.

Moonlight shadow was in die zin perfect.

Heer Hendrik schreef
Dat gevoel ken ik ook. Als het zonnetje lekker doorkomt en ik ben op weg naar het strand, dan komen de herinneringen snel binnen met als soundtrack op de achtergrond "moonlight Shadow".

Sommige zomers roepen dat meer op dan een ander. Natuurlijk had de top 40 in de zomer van 1983 ook veel bagger in de lijst maar die filter je snel uit je geheugen. Als je een bepaald nummer (dus ook Moonlight shadow) dan op een onverwacht te horen krijgt pak je automatisch de sfeer van die zomer weer op, je transporteert jezelf als het ware terug in de tijd. Mooie momenten zijn dat. Nog eentje dan: I am still standing van Elton John. Verdomme ook alweer 37 jaar geleden haha....

Ok dan heb ik er ook nog eentje: een hete zomer van Peter Koelewijn

Een voor mij bijna magisch album. Het zou zo maar kunnen zijn dat dit album mijn introductie in de muziek van Mike Oldfield is geweest. Ik zal rond de 10 jaar geweest dat mijn ouders dit album regelmatig opzette.

Crisis is een niet gedateerd album, het is zelfs een bijna tijdloos album. Uit de achtergrondinformatie maak ik op dat het een soort jubileum ter-ere-van 10 jaar Tubular Bells is geweest. De muziek zelf, ik vind het heerlijk. Daar waar sommigen openingsnummer Crises bombastisch en/of gedateerd vinden, geniet ik met volle teugen van de variaties binnen dit nummer. In de eerste sectie spelen de gitaren de hoofdrol, elkaar sterk opstuwend, de middensecties is voor de keyboards, in de eindsectie is het de drumritmepatroon van Simon Phillips die de hoofdrol opeist. Fans van de albums van Motorpsycho vanaf het jaar 2008 zullen herkennen waar die band onder andere de inspiratie vandaan hebben gehaald.

De zogenoemde B-kant is meer de singelsectie. Met Moonlight Shadow schrijft Mike Oldfield zijn wereldhit, altijd mooi meegenomen. Zelfs nu nog is te horen het sterk dit poprocknummer is. Taurus 3 is een kort, zeer vlot en sterk intstrumentaal nummer, waarbij Mike Oldfield zijn gitaarbeheersing goed laat horen. Met Shadow on the Wall schrijft Mike een krachtige ode aan de Poolse arbeiders van de Solidarnosc-beweging, geïnspireerd door o.a. de gebeurtenissen in Gdansk.

Met dit album laat Mike Oldfield zien dat hij het componeren van zowel de uitgesponnen nummers als van compacte singels goed beheerst. Een van mijn persoonlijke favorieten van Mike Oldfield.

Heel aardig album wat inderdaad als geheel een wat tweeslachtig gebeuren is met wat commerciële singles en ook wat typische Oldfield muziek te horen met name op de openingstrack. Al met al is dit album een aardige staalkaart van wat Oldfield als muzikant te bieden heeft en dat is niet gering. 4 sterren

Ik had ooit de 12"single van 'Moonlight Shadow' en die kende ik eerder dan de albumversie die ik later leerde kennen. Ik was best teleurgesteld in de kortere versie, kon ik mij herinneren. De 12"-versie duurde bijna 2 minuten langer.

Shadow on the wall had ook een 12 inch-versie, die heb ik ook nog. Duurde zomaar twee minuten langer als de single- en albumversie (ruim vijf minuten in plaats van ruim drie minuten). Inderdaad jammer dat Mike die langere versies nooit heeft gebruikt voor het album. Qua speelduur (rond de veertig minuten) hadden ze er nog wel op gekund, zou je denken. Een latere CD-versie heeft die nummers overigens wel als bonus.

Ja, de 12" versie is een fijne!

Ja, Moonlight Shadow heb ik ook als 12".
Interessanter nog is mijn single Mistake. Hier als extra track op het album. Op de hoes noemt de band zich The Mike Oldfield Group.

Die ken ik helemaal niet. Ga ik even beluisteren. Ik ben wel blij dat Crime of Passion nog ergens een plekje gekregen heeft (op die 30th Anniversary Edition dus). Oorspronkelijk was het een standalone single, die het wel verdiend had om een hitje te worden. Ik heb 'm zelf nog als 7" vinylsingle.

Het nummer kent een zelfde opbouw als Moonlight shadow, maar wordt gezongen door een mannelijke vocalist, Barry Palmer. Ik kan me voorstellen dat het een hit had kunnen worden als Maggie Reilly het gezongen had. Maar het zou dan wel erg veel op een 'instant replay' hebben geleken...

Ik zie trouwens tot mijn verwondering dat het nog best een grote hit geweest is in enkele Europese landen: Griekenland (#3), Zweden (#10), Duitsland, Zwitserland (allebei #17) en zelfs nummer één in Denemarken. Dan was de inbreng van Maggie dus kennelijk toch niet nodig...

Ik hou net zo veel van het titelnummer als van 'Tubular Bells' en 'Ommadawn'. Oldfield op z'n best!

Poeh. Zelfs na zoveel luisterbeurten in al die jaren verveelt het openingsnummer me geen moment, zelfs het rustige middenstuk. Het gitaarwerk in de eerste zeven minuten blijft enorm stuwend strak (ik zie zomaar Motorpsycho voor me), de drums van Simon Phillips overal, muzikaal toewerkend naar een climax. Strak prachtig stuwend goed. Vol bewondering, soms zelf hoofdschuddend blij meeluisterend.