Mike Oldfield - Crises (1983)

Ik lees van één iemand op het forum dat Foreign Affair heel merkwaardig zou klinken.
Dus wellicht zijn ook hier wat andere accenten gelegd.

Men is zowel bij FMO als C erg tevreden over de soundkwaliteit.
Maar dat is bij monde van een stelletje soundnerds (not my cup of tea).
Ik kies toch nog steeds het liefst voor het origineel.

Eigenlijk zit het zo: bij de drie eerste albums werd de nieuwe 5.1 mix de norm
op het eerste schijfje. De originele mixen stonden dan als bonus op schijfje twee.

Van Incantations, Platinum en QE2 werden slechts enkele flarden of demo's in 5.1 gemixt
(terug te vinden op het tweede schijfje). Bij die twee laatste albums zat bijgevolg ook geen dvdtje.

Bij FMO en C is er dus wel weer een integrale 5.1 mix, maar enkel op de dvd.
Een dvd die bij FMO bij de 2CD versie zit, maar bij Crises dus jammer genoeg niet.
Op het eerste schijfje vinden we dus gewoon een remaster van de originele mix.

Nieuwe remaster is heel fijn, ook de bonussen. De 2 live schijven klinken ok en als document erg gaaf. Idem voor de live dvd. De 5.1 mix is tja, een geval apart. Oldfield doet dingen die niet iedereen op prijs zal stellen. Er zit een moment in Crises waar het heel mooi rustig word en hij laat zo lijkt het de clicktrack hoorbaar doorlopen, wat ik storend vond. Wel leuk zijn de extra drumfills die opduiken. De accordeon in Foreign Affair vond ik een beetje kitsch. Maar het ergste vond ik In High Places: de hele mooie opbouw van die song is weg. Hij knalt er nu heel raar gelijk in met ook vanaf het begin drumwerk van Simon Phillips. Deze versie is rond uit lelijk te noemen. Brrrr..

Als hij dit niet had gedaan met In High Places durfde ik de 5.1 mix gerust aan te raden maar nu zou ik zeggen, een gewaarschuwd mens telt voor 2.

Heel bruikbare info, waarvoor dank. De 2CD deluxe versie is onderweg.

De 2CD versie onder de loep genomen
(jammer van de ontbrekende dvd met videoclipjes dus).

Opnieuw een erg goede remaster die het origineel trouw blijft.

Voor het eerst horen we Crime of Passion in zijn full length versie op CD.
Op vorige compilaties ging het telkens om de 7" versie de een halve minuut korter is.

De twee akoestische remixen zijn aardig en dan vooral die van Shadow on the Wall.
Die rauwe raspstem van Roger Chapman is daar echt heel goed in detail te beluisteren.
En nu valt ook goed op dat SOTW voortborduurt op het caveman stuk uit Tubular Bells.

Ook hier en misser in de inlay's van de cd's.
Die tonen twee keer het inner-label van de a-kant van het vinyl album (afbeelding van de maan).
Normaal zag je op de b-kant de titels van de tracks in een bijhorend design.

Meer dan de helft van de liner notes in het boekje is een herhaling van wat bij QE2 en FMO stond.

Nu is het wachten op Discovery, hopelijk met de b-kanten In the Pool en Afghan,
maar ook met de single Pictures in the Dark en bijhorende b-kanten Legend en The Trap.

Crises....zeg dat wel zeg .

Ik herinner me het hoesje van de single Moonlight Shadow; was die niet ongeveer zoals de albumhoes? Ik ken het album niet meer zo goed eigenlijk. Dazzlers 5 sterren zou die van mij denk ik niet krijgen, maar Dazzler is een echte liefhebber hiervan en dat is mooi. Misschien weet hij (of een ander) ook of hier meer popnummers op staan als MS of SOTW en ook van wat vergelijkbare kwaliteit. Het titelnummer lijkt me gezien de lengte en Oldfields verleden heel wat anders overigens.

Als je een album wil dat in het verlengde ligt van MS en SOTW,
dan probeer je misschien best eerst de opvolger Discovery met oa de hit To France.
Daar staan verder nog 7 songs op in Oldfields beproefde 80s songwriters stijl.

Maar ook het instrumentaal nummer The Lake is net als de titeltrack van Crises gewoon subliem.
Twee composities die voldoende rocken om iemand als Cured over de streep te trekken, hoop ik.

Op Crises staan voor de rest nog twee songs.
In High Places (hou je van Jon & Vangelis dan vind je dit best okee)
en het hypnotiserende Foreign Affair. Beide nummers in synthesizer arrangement.

Taurus 3 is een akoestische hardrock instrumental.

btw: als je de hoes van Crises in zestien denkbeeldige, gelijke vierkanten opdeelt,
dan is het vierkantje rechts onderaan de hoes van de Moonlight Shadow single.

Bedankt voor de info, Dazz; ik zal het ter harte nemen.(ook leuk van die singlehoes van MS; dat wist ik niet)

Iemand hier die de 5 disc versie heeft?

Klopt het dat daar 2 concert DVD's bij zitten?

Voor de goede orde: één dvd met live-concert een één dvd met 5.1 stereo remix en videoclips.

Dank je voor de info. Ik twijfel over deze aanschaf

Ik ben voor de 2CD versie gegaan omdat ...

1. ... de 5.1 stereo remix volgens fans op het MO forum te veel nieuwe accenten legt.
Het resultaat pakt vaak negatief uit alsof Oldfield de feeling met het oude materiaal kwijt is.

2. ... de tracks van deel 2 van het live concert quasi allemaal als eens terug te vinden waren
op de live bonus discs van de vorige albums (weliswaar geplukt uit oudere concerten).

3. ... ik het niet belangrijk genoeg vind om ook een live dvd te hebben.
Ik al ben blij met de live dvd van Exposed die bij Incantations deluxe zat.

4. ... de 2CD uitvoering netjes in de kast past naast de andere deluxe edities.

5. ... goedkoper voor de beurs.

Wat ik daardoor echt meen te moeten missen ...

1. het boek dat bij de superdeluxe editie zit, maar wellicht vooral foto's bevat.

2. de videoclipjes die dan wel weer bij de deluxe edities van de vorige albums zaten.

3. Rite of Man, de b-kant van Moonlight Shadow die echter op geen enkele versie staat.

Ik sluit mij hierbij aan. 2cd vond ik ook meer dan voldoende.
Mij gaat het vooral om een superieur geluid van het oorspronkelijke album en wat onbrekende bonustracks.

Dan heb je met die 2cd versie echt genoeg.

Het zal weinig verbazing geven dat ik vertel dat ik de box dus wel heb! Mooi dingetje hoor. Jammer dat op de dvd maar 2 live nummers staat, wel twee nummers van rond de 20 minuten dat dan weer wel. De vormgeving van de box is fraai, het boekje wat dun maar wel mooi. Het live concert op cd is van zeer hoge kwaliteit en staat op 2 cd's dus ik vraag me af wat er op de 2de cd staat van de 2 disc. Of zijn dat die 7 bonustracks die op de box achter het reguliere album zijn geplakt? De 2 akoestische versies zijn wel erg mooi!

Neen, de 2de CD van de 2CD release heeft de helf van het live concert (schijfje 3 uit de box).
Meer bepaald de songs die het meest bij Crises aansluiten: van Taurus I tot Family Man.

Ah, oke.

Ik wil toch wel het gehele live concert op CD. Als ik een goede deal zie ga ik denk ik voor het 5 disc boxje met boekje. Ik heb de show in 1983 destijds gezien in De Vereeniging in Nijmegen. Bedank voor alle input.

Knap hoe het Mike Oldfield lukt om behalve van die lange instrumentale stukken ook zowat perfecte popliedjes te schrijven in deze periode zoals Moonlight Shadow, Shadow on the Wall en op het volgende album To France.

Klopt het dat 'Five Miles Out' en 'Crises' geen dvd met concertbeelden bevatten?

Ik had een waardering van net geen 4 willen geven, want het lange (nagenoeg) instrumentale titelnummer is toch wel erg goed, ook het niet mis te verstane drumwerk.
En het prachtig van eenvoud geschreven nummer "moonlight shadow" blijft een juweeltje. Jon Andersen daarentegen, op "In High Places" deed in mijn ogen geen goed aan dit album. Jon op zijn slechtst....
En dan Foreign Affair met Maggie Reilly, erg mooi, en Taurus 3, ook prima!
Shadow on the Wall blijft een beetje apart met onze vibratorman Roger Chapman, maar ook wel een geinig nummer.
Al met al voldoende afwisseling en over het geheel genomen een prima album.

nou zeg...

je moet toegeven dat hij kan trillen als geen ander

Oh, vibrato bedoel je dan........ nee dan is het goed.

Bah !!!! Schunnig gewoon !!

Zo, na het gevecht met Five Miles Out deze er gelijk maar achteraan. Ik had het eigenlijk een beetje gehad met Oldfields nieuwe ingeslagen weg toen een jaar later het singletje Moonlight Shadow de ether werd ingeslingerd. Ik was compleet betoverd. Hij kon dus toch wel pakkende en zeer fraaie commerciële pop maken wat me niet meteen aan de eerste de beste liedjesbakker deed denken. Toen het lange titelnummer in de CD show van Wim van Putten werd gedraaid was ik toch weer behoorlijk onder de indruk.

Shadow On The Wall was het tweede prijsnummer met een veelzeggende clip. Foreign Affair een schitterend ragfijn kunstwerkje. Jon Andersons bijdrage is voor mij de minste. De man doet zijn werk prima maar het nummer doet me nu nog steeds geen fluit. Overall echter een hele verbetering t.o.v. de voorganger en nieuwe hoop gevend voor de opvolger die allesbehalve teleur zou stellen zoals zou blijken.

Daarna kwam door het vertrek van de nachtegaal met de gouden eitjes de klad er wat in maar dat verhaal is inmiddels wel bekend.....

Dat de macrobiotische Jon Anderson wel eens in hogere sferen vertoeft, is geen geheim.
Doch zit er in In High Places een heel andere dubbele bodem.

De man in de luchtballon die steeds verder naar hogere sferen opstijgt
en steeds minder met de beide voeten op de dagelijkse begane grond blijft,
zou ook wel eens Richard Branson (ballonvaarder, later vliegtuigman) kunnen zijn.

Ooit in 1973 nog een ondernemer met branie
die het aandurfde om Tubular Bells in eigen Virgin beheer uit te brengen,
anno 1983 een rijk man met een niet alledaagse hobby en niet te peilen ambities.

In High Places velt nog geen oordeel, het is alsof Oldfield nog mee mag vliegen met Branson.
Het nummer mag zeer zeker ook gezien worden als een metafoor voor de carrière van beide heren.

De relatie tussen Branson en Oldfield zou in de loop van de jaren 80 danig verzuren
tot aan de bekende "fuck off RB" morse boodschap ergens ver weg in de jungle van Amarok.

Tot zover deze lezing.

Goed album met wat minder sterke stukken erin. Zo vind ik 'Foreign affair' en 'Taurus' maar middelmatig. Daartegenover vind ik 'Moonlight shadow' een mooi nummer en is mijn favoriete stuk 'Shadow on the wall'. Alleen jammer dat ze die laatste twee minuten van de 5-minuten versie hebben weggelaten . Als dit 'Taurus 3 zou hebben vervangen, gaf ik waarschijnlijk 4 sterren.

Op de CD 2 van de luxe versie staat een versie van 6.20 van Shadow on the wall

Wisselvallig album met ondermaatse nummers als In High Places, Foreign Affairs en Taurus 3. Gelukkig zijn de ander drie nummers nog goed voor een klein half uur . De productie van het geheel klinkt als een klok.