Mike Oldfield - Crises (1983)

20 minuten opbouw in Crises en een formidabel drumprestatie de laatste 3 minuten van een van swerelds beste drummers. Een nummer waar je even in moet gaan zitten. Nivootje Tubular bells 1. Wel een album met uitersten, ook qua nieveau..

Afwisselende plaat met het titelnummer als hoogtepunt.20 minuten boeiende muziek met een typische Oldfieldstructuur.Simon Philips kun je er goed bij hebben in zo'n track,want het drumwerk is groots.
Moonlight Shadow en Shadow on the wall zijn pakkende nummers die hun plaatsje in de charts vonden(opmerkelijk voor Oldfield)
De overige nummers vind ik minder interessant.Daarom voor mij geen optimale score.

Een album met twee gezichten maar dat hoeft geen probleem te zijn. Zoals gezegd, kant A bevat het titelnummer, wat een mooi lang uitgesponnen werkje is. Kant B bevat 5 korte(re) catchy songs die ook prima overeind blijven staan.

Crises is een van Mike's beste.

Er zijn natuurlijk de grote hits
Moonlight Shadow (wat een gitaarsolo's)
en Shadow on the Wall (verrassende top 5 hit).

Maar er is bovenal de titeltrack Crises
die deze keer wel weer een fijn afgewerkte compositie is.

Prachtige productie, meesterlijke gitaren,
de vocale sneer en fluisterflarden van Mike zelf,
de prachtige drums en de verslavende synthesizers.

Zelfs In High Places en Foreign Affair zijn meer dan sfeervol.
De akkoestische hardrock van Taurus 3 is ook ok.

Bonustracks zijn voor mijn part het hilarische Rite of Man,
de non-album singel Crime of Passion en de b-kant Jungle Gardenia.

Moonlight Shadow blijft toch een mooi nummer en doet me vooral aan mijn jeugd denken. Shadow on the Wall ken ik natuurlijk ook van de single; de rest ken ik niet.

Crises is samen met Discovery, de beste zg. pop-plaat van Mike Oldfield, maar biedt ook voor de instrumentale Oldfield-liefhebber in de vorm van het titelnummer, erg veel fraais.
Uiteraard is hier het titelnummer, het beste wat de plaat te bieden heeft, maar ook dat andere instrumentaaltje, Taurus 3, is, ondanks dat ie kort duurt, eigenlijk erg gaaf. Vooral dat "rakketakketakketakketakke"-gedeelte, (jullie weten uiteraard wat ik bedoel), is erg heftig.
Van de gezongen tracks, zijn de singles wel overduidelijk de betere.
Moonlight Shadow kan ik tot in den treure blijven horen, geen enkel probleem en Shadow on the Wall heeft die lekker grillige zangpartijen van Roger Chapman, die ik zeer kan waarderen.

Ach Stuart, doe toch even moeite voor dit prachtige album van Mike Oldfield. Voor een paar euro overal te koop en ik kan je garanderen, zeker geen miskoop.

Alle nummers vallen onder de hoge kwaliteitseisen van Oldfield (het nummer Crises is van prachtig Oldfield gehalte) en alleen voor Shadow on the wall heb ik een half puntje afgetrokken.

Maar voor het overige: kopen.

"Moonlight shadow" is een popliedje in optima forma. Van Oldfield als artiest krijg je weinig hoogte. Het is niet bekend waar hij voor staat, wat hij wil, wat hij denkt, welke kant hij zich op wil ontwikkelen. Zijn oeuvre kent up en downs. Dit is een heel duidelijke up. Mooie plaat.

Sodeflikkers wat een kutplaat zeg. Een aaneenschakeling van enorm gedateerde riedeltjes, afgewisseld met nietszeggende flutpop. Echt een gigantische tegenvaller.

Uiteindelijk op basis van de hoes toch geen miskoop gezien de 50 cent die ik betaald heb.

Een kutplaat in vergelijking met wat? Je hebt zelf voor mij allemaal onbekende (metal, gezien de titels?) cd's in je top 10. Zeg er dan even bij, dat je meet met een metal-meetlat en dat je luistert met een metal-oor. Dan weten we waar we aan toe zijn.

Ik bemoei me aan de andere kant ook angstvallig niet met metal. Maar ik weet weer wel dat Crises, in z'n soort, in vergelijkbaar met ander Oldfield-werk in ieder geval geen kutplaat is. Je moet er van houden, dat is wat anders.

De titelsong draai ik ook alleen lekker hard als iedereen het huis uit is.

In vergelijking met bijvoorbeeld Tubular Bells en Ommadawn klinkt dit echt enorm cheesy en een stuk meer gedateerd, terwijl het muziek van 10 jaar later is. Dat heeft verder niets met metal te maken.

Iemands wijze van beoordelen relateren aan enkele platen uit z'n top tien is overigens een nogal vreemde gedachtegang. Jij beoordeelt toch ook niet alles met een jaren '70 meetlat?

Even afgezien dat HammerHead een voorkeur voor Metalmuziek heeft , hoeft het niet per definitie zo te zijn dat hij alles wat buiten het genre valt ook slecht vindt en dan alles meet met een metalmeetlat
Ik vind dat HammeHead in ieder geval de moeite neemt om te vermelden wat er niet aan deugt . ( ik lees vaak veel oppervlakkigere beoordelingen )

Een beetje kort door de bocht dus Musician .

Tubular Bells en Ommadawn , heb je daar al iets over geschreven HammerHead ?

Ik begrijp nog altijd niet wat HammerHead bedoelt hoor?
Ik vond dit anno 1983 een bijzonder moderne plaat met intrigerende, symfonische rock.
Snijdende gitaarsolo's, machtige drums, adembenemende synthesizers
en een vlekkeloze productie.

Ik vind het titelstuk indrukwekkend , dat zit goed inelkaar en kent een prima structuur . Moonlight Shaddow is een melodieus aardige song .
Maar In High Places en Foreign Affair zijn nu niet bepaald hoogvliegers . Het valt erg in het niet op deze plaat . Tikkeltje aan de vlakke kant .
Taurus 3 is wel heel Oldfield , maar echt een openbaring ....nee .
Shadow On The Wall heeft wel iets en is door de rauwe stem van Roger Chapman en wederom geweldige gitaarspel van Oldfield een nummer die tot het beste behoort van Crisis .
Ik ben overigens ook van mening dat het op het tijdstip van verschijning de plaat niet gedateerd klinkt .
Maar deze plaat is in mijn ogen geen meesterwerk . Daar heeft het een te zwak middenstuk voor .

Ik vind In High Places wel geslaagd.
Het is een soort Jon Anderson & Oldfield (ipv Jon Anderson & Vangelis).
De synthesizers stijgen als een warme luchtballon.

Foreign Affair is wel wat matter.
Maar ook hier knipoogt Oldfield naar bijvoorbeeld Philip Glass.
Een minimale song, met subtiele accentverschuivingen.
Op die manier bereikt hij een haast hypnotiserend effect.

Het titelepos Crises en de hit Moonlight Shadow zijn outstanding.
De akoestische hardrock van Taurus 3 en zijn elektrisch versterkte variant
Shadow on the Wall, maken van Crises een behoorlijk rockend eindproduct.
Doet wat denken aan 90125 van Yes uit hetzelfde bouwjaar.

Hopelijk komen Rite of Man, Crime of Passion
en Jungle Gardenia op de verwachte rerelease.

De plaat heeft gewoon zo'n typisch plastic jaren '80 gevoel. Plastic gitaartjes, teveel geneuzel met synthesizers ipv ze als sfeerinstrument te gebruiken, stemeffecten, veel galm en echootjes en meer van dat soort dat soort zaken. Een hoop van wat er fout was aan dit decennium hoor ik in deze plaat terug.

Een beetje gelijk heb je wel. Het was niet zo zeer ook gericht tegen HammerHead, het was alleen mijn waakzame allergie tegen anti-stemmen die snel opspeelt, bij dit weer.

hammerhead heeft misschien metalen oren , misschien is hij wel the one and only ' IRON MAN ' !!!

"Moonlight Shadow" met schitterend gitaarwerk en de vocalen van Maggie Reilly (nr.1-hit in 1983) is gewoon prachtig en kan nooit meer stuk. Het rockende "Shadow on the Wall" dat door Roger Chapman is ingezongen vind ik ook sterk. De titeltrack dat een hele plaatkant in beslag neemt is erg goed opgebouwd met formidabele drums. De overige nummers vind ik minder maar kunnen ermee door.

'k Heb de moeite genomen deze plaat nog eens te beluisteren." Moonlight shadow " en " Shadow on the wall " waren inderdaad hits in 1983. De rest ligt me wat te zwaar op de hand.

Het drumwerk van het titelnummer (vooral het einde) is van een grootte schoonheid! 20 minuten genieten

Taurus 3 is toch geweldig gevonden zo'n nummer!

Jammer dat hij niet lange uitvoering van Shadow on the wall op het album heeft gezet.

Voor het album 'Crises' kon ik Mike Oldfield alleen nog van 'Tubular bells'. Dit album heb ik toen op vinyl gekocht, vanwege de Maggie Reilly-nummers. 'Moonlight shadow' was een knoepert van een hit.
Een band die ik rond dezelfde tijd volgde was Bow Wow Wow.
Ik ben nooit zo'n fan geweest van Roger Chapman en zijn groep The Family, maar 'Shadow on the wall' met dat geniale gitaarwerk vind ik nog steeds een rock classic van jewelste.
Tot grote verbazing kwam ik op dit album ook nog Jon Anderson van Yes tegen.
Later ben ik me steeds meer gaan verdiepen in het werk van Mike Oldfield en kwam ook zijn collega's van Soft Machine en Gong tegen.

Titelnummer is grandioos.
Subliem drumwerk van Simon Philips

Kant B is wat minder. Allemaal hitsingles met bekende vocalisten (oa Jon Anderson en Maggie Reilly).

Enige tijd geleden (zou zo alweer meer dan een jaar kunnen zijn), kreeg ik van dazzler in het Mike Oldfield toplijstjes topic het verzoek om Crises nog eens een kans te geven. En dat heb ik bij deze gedaan, maar het is niet meegevallen.

Het titelstuk is niet bepaald een wonder van flow of samenhang. Op dit punt zijn vergelijkingen met zijn eerste werken gerechtvaardigd en dan komt het wat mij betreft toch wel érg veel tekort bij een Tubular Bells of een Hergest Ridge.

De tweede kant is Mike Oldfields popkant, welke tegen 1983 ook gewoon een feit was. De bekende singles Shadow on the Wall en vooral Moonlight Shadow gaan er goed in, maar de andere deuntjes blijven niet hangen. Op opvolger Discovery komt deze popkant wat mij betreft duidelijk beter uit de verf.

Dag Casartelli,

Wat je over de popkant en Discovery schrijft is wat mijn betreft terecht opgemerkt.
Ik deel je mening, al heb ik een zwak voor het hemelse In High Places.

Het is echter jammer dat je niet van het titelnummer houdt.
Dat vind ik dan weer één van Oldfields allerbeste plaatkanten ooit.

Wailing guitars, rockende brokken, mistige intermezzo's,
het strand vol zeemeeuwen en een weergaloze synth en drumfinale.
En dat gebrek aan flow stoort me in deze context niet.

Ik vind juist dat schizofrene karakter van deze periode van Oldfield wel mooi. Gewoon 1 kant met liedjes en 1 kant met een lang stuk. Five Miles Out had het al maar ja, dat is geen beste plaat met name door dat het lange stuk soms een beetje saai is. QE2 had zo'n zelfde soort album moeten worden maar ik heb het idee dat Virgin liever had dat hij wat kortere stukken ging maken. Want als je een paar van die instrumentals op de Live In Montreux dvd achter elkaar hoort, hoor je toch zo'n beetje een lange suite en dan werkt het fantastisch.

Met Crises had hij eindelijk de vorm gevonden wat mij betreft. De songs zijn, vind ik, ijzersterk waarbij ik misschien Shadow On The Wall nog wel het minst vind. Het titelstuk vind ik 1 van de beste lange stukken die hij gemaakt heeft.

Ik kan het niet helpen de hele cd buitengewoon beluisterenswaardig te vinden.

Inclusief de enigszins mystieke en enigszins hypnotiserende nummers In High Places (met Jon Anderson) en Foreign affair (Maggie Reilly).

Ik vind de hele periode QE2 - Five Miles out - Crises - Discovery buitengewoon fascinerend, van mij hoeft ook niet elk nieuw album een andere variatie op Tubular bells te wezen.

Trouwens, die andere variaties op Tubular bells heeft Oldfield later alsnog tot in den treure in grote aantallen op ons afgevuurd. Dat maakt de genoemde periode (het tijdperk Maggie Reilly!) juist zo boeiend.

Helemaal mee eens! Ondanks dat de instrumentale stukken altijd zeer goed in elkaar zitten, boeit het me niet altijd. Ik hou er gewoon niet zo van. Crises daarentegen vind ik prima aan te horen. Ik waardeer Mike Oldfield vooral om zijn 'popsongs', om maar even een mainstreamterm te gebruiken. En dan zit je met dit album gewoon goed.

Tja, hij doet dat zelfs op dit album want die inleiding is niets meer dan een variatie op dat thema echter nu uit z'n Fairlight machine gehaald. Gaaf apparaat overigens dat echt in z'n volle glorie te horen is op Discovery en misschien wel op z'n creatiefst gebruikt op Peter Gabriel's IV (Security).

Wat het titelnummer zo sterk maakt is
zoals al aangegeven door anderen het feit dat Mike
helemaal mee is met zijn tijd qua instrumentarium.

Heerlijke drums van Simon Philips.
Prachtige synthesizerfinale (ook op In High Places)
en bloedmooi gearrangeerde gitaren (ook in de solo's van Moonlight Shadow).

Shadow on the Wall is een leuke stamper.
Een mix van hardrock en folk.

Ik zoek nog altijd naar een link tussen Taurus 3
en de andere Taurussen. De invalshoek is wel leuk.
Een volledig akoestische hardrock instrumental.

Foreign Affair lijkt me een melodie van Maggie Reilly
waarmee Mike iets te weinig heeft gedaan ... wat monotoom.

Rite of Man, het hilarische b-kantje van Moonlight Shadow
hoort er eigenlijk ook bij. Nog een folky toets.

En ik hou ook enorm van het beeld op de hoes.
The watcher and the tower ... waiting hour by hour ...