Mike Oldfield - Crises (1983)

Ik heb hem trouwens net eens op schijf gezet samen met Discovery,
maar wel eerst even Taurus 3 en Saved by a Bell geschrapt.

Tracklijstje ...

Crises
Moonlight Shadow
In High Places
Shadow on the Wall
Foreign Affair

To France
Poison Arrows
Crystal Gazing
The Lake
Talk about Your Life
Trick of the Light
Discovery

En nu ... genieten maar ...

Geen toevoeging alsnog van Crime of passion? Het nummer met zang van Barry Palmer hoort eigenlijk helemaal thuis op Discovery.

Ik zou hem vervangen voor Shadow on the wall. Die vind ik minder goed passen op deze, overigens prima, compilatie.

Ik leg Crime of Passion in het verlengde van Crises.
Een soort flauwe kopie toch wel van Moonlight Shadow.

Maar dan nog gaat het om prima muziek.
Rite of Man, Jungle Gardenia, In the Pool, Afghan ...

Kan jammer genoeg niet allemaal op één enkel schijfje.

Crises, mag ook. Ik kies alleen voor toevoegen aan Discovery omdat juist daar alle nummers van Palmer zijn terug te vinden. En de stijl van Crime.. is toch volledig Crises/Discovery, de andere nummers die je noemde hebben dat toch wat minder.

Een halfje meer dan Discovery. En dat alleen vanwege het weergaloze titelstuk.

CRISES 1983

Er zit een lijn van QE2 (1980) over Five Miles Out (1982) tot aan Crises (1983).
Mike Oldfield vaardigt zich in het schrijven van vocale popsongs. Met Maggie Reilly
vindt hij op QE2 de ideale engelenstem om zijn nummers te vertolken. Vanaf Five Miles Out
heeft Oldfield een groep stevige sessiemuzikanten rondom hem verzameld waarmee
hij zijn repertoire live in een rockband setting kan uitvoeren.

Op Crises vindt Mike de laatste belangrijke schakel voor zijn succesvolle comeback
in de hitparades. Die schakel is een drummer en heet Simon Phillips. Phillips co-producete
Crises en zorgt met zijn fantastische drumwerk voor een stereofonisch heerlijke plaat.

De lijn die door de drie vermelde albums loopt wordt ook mooi gesymboliseerd
door de Taurus trilogie. Mike vaart bewust een eigen, koppige koers tegen new wave
en new romantic trends in. In 1983 zal hem dat eindelijk ook commercieel succes opleveren.

Deel drie van de aan zijn eigen sterrenbeeld gewijde trilogie
is op Crises niet veel meer dan een kort instrumentaaltje (ook als b-kant
gebruikt van de single Shadow on the Wall trouwens). Taurus 3 is hardrock,
maar dan volledig akoestisch (zelfs de bas) ingespeeld. Heerlijke raggend.

Oldfield haalt naast Maggie Reilly nog twee bepalende vocalisten in huis
(die ook later in de jaren 80 nog eens zullen terugkeren). Er is vooreerst de zingende
rasp Roger Chapman die er op Shadow on the Wall voor zorgde dat het album Crises
ook bij hardrockers in de platenkast terecht kwam. Top 10 in de Benelux omdat winkels
in de jaren 80 meteen massaal de follow up van een nummer 1 hit inkochten.

Die nummer 1 hit was uiteraard de klassieker Moonlight Shadow.
Als je daar vandaag naar luistert hoor je duidelijk hoe het nummer ietwat
ambachtelijk is opgebouwd uit in elkaar gemixte takes. De manier waarop
strofe en refrein en ook de solo-gedeeltes in elkaar overgaan mist soepelheid.

Maar de melodie, het akkoordenschema, de kleur van Reilly's stem
en vooral dat uitgekiende gitaargeluid waarmee Oldfield zijn solo's inkleurt
maken dat dit nummer over een doodgeschoten geliefde je emotioneel pakt.

Het succes van Moonlight Shadow heeft het nummer in de eerste plaats
aan zichzelf te danken. Maar het feit dat Oldfield met Crises zijn 10de verjaardag
als artiest vierde was ook Virgin niet ontgaan. Dit product werd eindelijk nog eens
met de nodige aandacht gepromoot. En dat scheelt altijd in verkoopscijfers.

De derde gastzanger op Crises was de bekendste.
Jon Anderson (van Yes en vooral zijn eigen vegetarische new age zelf)
zong eerder al het synthesizer werk van Vangelis tot in de top 10.

Op In High Places gebruikt Oldfield enkel synthesizers.
Het vliegtuig van Five Miles Out is nu een luchtballon geworden.
Volgens exegeten een knipoog naar Richard Bransons exploten buiten de platenbusiness.
Maar evengoed een metafoor voor de eenzame hoogten waar Olfdield zich na het succes
van zijn jaren 70 meesterwerken bevond. Tijdig weer met beide voeten op de grond.

In High Places verscheen in de UK limited als 12" single in 1985.

Foreign Affair (in 2009 nog verkracht door het Belgische Milk Inc)
laat de vibrafoon van Pierre Moerlen (Gong) nog eens aanrukken.
Hypnotiserende muziek. De lokroep van de palmboom (Ibiza?).
Blijf maar net overeind tussen minimalistisch en saai.
De zanglijn en de woorden zijn van Maggie Reilly.

Tot zover kant 2 die ik graag 4 sterren zou geven.
De eerste plaatkant is echter 6 sterren waard.

Het titelstuk Crises spreekt voor zich.
Oldfield refereert naar de Crisis in zijn eigen artistieke loopbaan,
maar evengoed naar de koude oorlog. De eenzame soldaat op de hoes
en de in paddestoel wolk gestileerde albumcredits achteraan zijn de hints.

Shadow on the Wall is trouwens gebaseerd op de communistische staatsgreep
in Polen. Herinner u generaal Jaruzelski en vakbondsleider Lech Walesa.

The Watcher and the tower
Waiting hour by hour

Zo klinkt de mantra in Crises. De woorden staan ook achteraan op de hoes.
Schitterend hoesontwerp trouwens. De soldaat wacht aan de toren. Bovenin
rechts brandt één lichtje. Hoop op betere tijden. De toren is onbereikbaar.
De moonlight werpt haar shadow op de kustlijn.

Oldfield zingt (of fluistert) zelf enkele flarden tekst.
Zijn getormenteerd keelgeluid (caveman) accentueren.

Het eerste deel van Crises blinkt uit in sterke thema's en fraai gitaarwerk.
Klagend sirenegeluid, knagende frustratie, gebroken glas en stevig rockend vuurwerk.

Het tussenstuk gaat na het vocaal gefluister over
in een wandeling aan het strand met jankende zeemeeuwen.
De gitaargeluid van Oldfield is zo divers dat hij in Crises duizendenéén emoties oproept.

Klap op de vuurpijl is de werkelijk hallucinante finale.
Simon Phillips drumsolo met aanzwellende synths ... een crescendo
dat eindigt in een eindnoot die meer dan één minuut nazindert.

Het verhaal gaat dat de oerdemo van Moonlight Shadow
ontstond met de moord op John Lennon in het achterhoofd.
Crime of Passion (non-album single 1984) en Man in the Rain
(zie Tubular Bells III) blijken varianten van dezelfde song te zijn.

Crime of Passion werd begin 1984 als volgende single gereleaset
om enigszins te gemakkelijk in te cashen op het succes van Moonlight Shadow.
Het lied is opgedragen aan Mike's jong gestorven moeder (foto op de hoes trouwens).
Zanger van dienst is Barry Palmer die voluit zal meewerken op Discovery (1984).

Op de b-kant stond het erg sfeervolle Jungle Gardenia, een typische Oldfield 80s instrumental.
Een ander vermeldenswaardig b-kantje is Rite of Man (van Moonlight Shadow). Een nogal hilarische
en zelfrelativerende folkdans waarop Mike en zijn kornuiten hun lach moeten onderdrukken.
Het korte nummer eindigt zonder fade out ... iedereen legt plots zijn instrumenten neer.

Crises en zijn opvolger Discovery zijn prachtige staaltjes van Oldfield mid-80s vakmanschap.
Het is wachten op Universal die van plan zijn alle Virgin albums van Mike in deluxe edities
uit te brengen. Voorlopig zijn enkel de drie eerste meesterwerken verkijgbaar.

Gisterenavond, met de sombere regenbuien tegen de ramen, na lange tijd weer eens beluisterd. Op vinyl. Af en toe heb je van die momenten, dat een plaat je bij de keel grijpt.

Crises staat al jarenlang in de kast. Maar was voor mij vooral die LP van Moonlight Shadow. Misschien wel de mooiste single van de eighties. Met het zalvende stemgeluid van Maggie Reilly en die sprankelende gitaarsolo’s.

Met verder het fenomenale In High Places (heerlijke synths), het sprookjesachtige Foreign Affairs (opnieuw een glansrol voor Maggie Reilly) en uiteraard de gruizig rockende buldozer Shadow on the Wall.

En dan Taurus 3. Ik ben een fan van het Nederlandse tokkelwonder Harry Sacksioni, maar wat Mike Oldfield hier klaarspeelt slaat alles. Onnavolgbaar.

Vijf redenen waarom ik altijd koos voor kant B. Eigenlijk gisteren pas ontdekte ik de pracht en praal van kant A.

Crises is van een beklemmende schoonheid. Bij vlagen onheilspellend. Hoe kan het ook anders, met de beelden van het Pukkelpopdrama nog vers op het netvlies. Ik weet nog niet welk deel ik het mooiste vind. Wellicht dat donderende slotakkoord (het onweerde gisterenavond), maar daar ga ik vanavond nog eens voor zitten…

Net zoals voor de complete Mike Oldfield catalogus.

Geweldige recensie Sebas. Ik kan mij hier helemaal in vinden. Voor mij was Moonlight shadow de soundtrack voor de ontzettend hete zomer van 1983. Windsurfen op de Westeinderplassen en dan dit nummer in je hoofd. De lp kreeg ik pas in bezit in 1985 (later gekocht op cd). Gaat deze nog een keer geremasterd worden of heb ik iets gemist. Discovery uit 1984 vind ik een stuk minder alhoewel de single To France van een bijna net zo'n schoonheid is als Moonlight shadow.

de eerste 10 minuten van het nummer "crises"kruip ik bijna helemaal in mijn speakers. Zo super vind ik dat eerste gedeelte, maar het tweede stuk is de spanning weg en kabbelt het naar het einde toe. Persoonlijk vind ik dat erg jammer en het lijkt daarom een beetje dezelfde weg in te slaan als "Macho City' van Steve Miller. Daar heb ik precies hetzelfde bij. De andere nummers zijn allemaal top!! Met als hoge uitzondering "Foreign Affair" Dit is zo uitzonderlijk goed. Het lijkt zo simpel, maar het zit enorm knap in elkaar. Dit nummer is absuluut de uitschieter van het prima album "Crises"

Ik ken naast mezelf nog mensen die helemaal wild worden van de climax in Crises.
De manier waarop synthwolk boven synthwolk wordt gestapeld met een briljant om zich heen
drummende Simon Phillips achter de kit. Perfect verantwoord gebruik van synthesizers.

Het klopt wel dat het contrast met de rockende gitaarsolo's in het eerste deel groot is.

The watcher and the tour ... waiting hour by hour ...

Ik vind Crises 20.40 minuten lang super.

Ik ook. Prachtig drieluik met Five Miles out, Crises en Discovery overigens.
Alleen Platinum moet ik ooit nog eens zien te vinden op cd, dat was toch de eerste cd waar Maggie Reilly op zong? Het album is niet te betalen en krijgt bovendien ook slechte recensies. Dus daar wacht ik dan nog maar even mee.

Platinum zou de volgende stap in de remaster / deluxe edities moeten zijn.
Maar het is erg stil daarrond, dus dat valt allemaal nog te bekijken.

Platinum (Mike Oldfield album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Op Platinum zingt niet Maggie Reilly, maar Wendy Roberts.
Zij is ook te horen op een zeldzame flexi single waarop Mike met de muzikanten
uit zijn Platinum fase de bekende 1971 hit All Right Now van Free covert.

De negatieve kritieken vind ik terecht, al kunnen ze een echte Oldfield fan weinig deren.
Er zit een discobeat in de eerste plaatkant die hoe dan ook aardig overeind blijft.
Op de tweede kant gaat het wel behoorlijk fout vind ik.

Ja natuurlijk, na Platinum kwam uiteraard eerst QE2, dat was het eerste album met Maggie Reilly.
Als Platinum wordt geremasterd kunnen er misschien nog interessante extra tracks die rond die tijd zijn gemaakt worden toegevoegd. Nog een reden om nog even te wachten.

Crises (ofwel kant a) is fenomenaal.

Op kant b staan de liedjes. Met oa Jon Anderson van Yes en Maggie Reilly. Leuke popliedjes. Erg leuke popliedjes.

Maar het titelnummer is toch echt de prijs-track...

Persoonlijk heb ik de b-kant net wat liever. Heb een nog mooi exemplaar op vinyl. Ik vind Oldfield zijn zang niet mooi op Crises, het nr. duurt me ook net iets te lang. De B-kant kent veel variatie met Foreign Affair als hoogtepunt. En Moonlight Shadow is het bekende stukje jeugdsentiment; ik vond het altijd een ruige solo hebben in die tijd.

De remaster van Crises is echt een eerbetoon aan dit album. Het album klinkt kraakhelder. Ik ga hier niet veel zeggen over de nummers, die zijn gewoon goed
Dan de bonustracks. De twee akoestische remixen zijn aardig (maar niet echt heel erg bijzonder). Ze halen wat dingen naar voren die in de oorspronkelijke versies onderbelicht blijven. Dan 3 niet-album tracks: Mistake, die ik wat geluid beter bij de Five Miles Out periode vind passen. Crime Of Passion is een prima popsong (vergeet niet naar de hilarisch-foute jaren 80 clip op de DVD te kijken) en b-kantje Jungle Gardenia is een prachtige laid-back instrumental. De 12" versies zijn ook een prima toevoeging, ook al zijn ze niet niet echt wereldschokkend anders, maar ze hebben hier en daar wat lagere instrumentale stukken. Wat mist is b-kantje Rite Of Man. Ik zou het er graag bij hebben gehad qua compleethied, maar andere kant is het natuurlijk niet meer dan een niet serieus te nemen niemandalletje (eenvoudig te vinden op Youtube), dus zo erg is het nu ook weer niet..
Het live concert is super. Prachtige opname, geweldige setlist en goed gespeeld, al vind ik Maggie Reilly hier en daar wat schreeuwerig. Gastzanger Roger Chapman is dat ook, maar dan op dejuiste manier. De lange nummers zijn vooral indrukwekkend gespeeld en Oldfield'ss gitaar is fenomenaal (zijn zang is echter duidelijk minder..).

De volgende remaster zal waarshcijnlijk Discovery zijn volgend jaar en ik ben beniewd of ze dan Killing Fields ook zullen doen of dat ze die soundtrack overslaan en meteen doorgaan met Islands.

Ik was nieuwsgierig naar de eerste commentaren
omdat ik twijfel tussen de gewone deluxe editie (weliswaar zonder dvd,
in tegenstelling tot die van Five Miles Out) of de deluxe box (veel prijziger natuurlijk
en jammer dat die niet netjes naast de andere remasters in de kast zal passen).

Ik begrijp dat Dennis de deluxe box gekocht heeft met de dvd.

een paar aanvullingen

* Mistake is inderdaad een single die bij Five Miles Out hoort (de b-kant is Waldberg).
Maar Mistake was terug te vinden op de US release van Crises en werd wellicht daarom
toegevoegd aan de deluxe edities van Crises. Chronologisch dus niet echt juist.

* Crime of Passion staat er in zijn 12" versie op (die amper een half minuutje langer duurt
dan de 7" versie). Het is de eerste keer dat deze versie op cd verkrijgbaar is (op de Platinum 3CD
waar anders wel alle 12" versies staan, was Crime of Passion het enige nummer in 7" versie).

* Ook ik betreur de afwezigheid van Rite of Man enorm. Het was toch een geslaagd grapje
als b-kant van de megahit Moonlight Shadow. Dus de meeste Oldfield liefhebbers kennen het wel.
Naar verluidt zou Oldfield het nummer vandaag beschouwen als een wegwerptrack.
Of misschien krijgen we het toch nog als bonus bij Discovery (fingers crossed).

Rite of Man is wel ooit op cd verschenen, op de 3" cd single van Moonlight Shadow.

Ter volledigheid: a- en b-kanten

1982

Mistake / Waldberg (The Peak)

1983

Moonlight Shadow / Rite of Man

Shadow on the Wall / Taurus 3

Crime of Passion / Jungle Gardenia

Hoeveel versies uit 2013 zijn er eigenlijk wel niet te koop?

Ik zit te aarzelen, vind 5 cd's eigenlijk teveel maar op een enkele cd heb ik geen Crime of Passion, die ik graag zou willen hebben.

Is het het echt waard om alle 5 cd's te kopen?

Een enkele op CD met de bonustracks.
Een dubbele op 2CD * met deel 1 van een live concert.

Een vijfdubbele in een luxebox met 3 CDs (beide delen van het live concert) en 2DVDs.

* Platinum, QE2 en Five Miles Out verschenen in 1CD of 2CD+DVD formaat.
Op die DVD telkens de clipjes en een 5.1 stereo versie van het album.

Punt is nu dat je dat DVDtje bij Crises enkel in handen krijgt als je de hele deluxe box koopt.
Het is weggelaten in de gewone 2CD versie (als ik me niet vergis) en wellicht om commerciële redenen.

Mike Oldfield | Official Store at Universal Music - store.universal-music.co.uk

Mike Oldfield / Five Miles Out reissue and Crises 5-disc box set | superdeluxeedition

DVD's kijk ik nooit en 5.1-stereo installatie heb ik ook niet.

Dus er zijn 2cd versies beschikbaar van alle platen? Want de concerten lijken me wel leuk om te beluisteren.

Ja, er zijn twee cd-versies beschikbaar van alle platen.
De meeste weliswaar met extra dvd, Crises bijvoorbeeld zonder.

Koop je de Crises 2CD, dan heb je wel maar de helft (van Taurus I tot Family Man) van het concert.
De eerste helft (van Woodhenge tot TB) staat op het derde CDtje van de deluxe box (3CDs + 2DVDs).

De tracklijst op MuMe is dus die van deluxe box.

Ik moet hier dan toch de hulp van Ali B. in gaan roepen.

De bijgeleverde DVD is ansjovis voor mij. En ik wil geen ansjovis. Ik ben een persoon die niet stil kan zitten en een DVD kan bekijken. Al helemaal geen concert-DVD.

Besteld. Ben erg benieuwd naar de geluidsopnames van het studio gedeelte.

Heb de dubbelaar genomen, zonder dvd dus. Bij Five Miles out heb ik dan de dubbelaar met dvd en, dat neem ik aan, 5.1 surround kwaliteit.
Eens kijken of dat nog verschil gaat opleveren in beleving.

Het kan natuurlijk niet anders, ik ken beide albums alleen als analoge cd's uit (begin) jaren '80. Dus misschien wordt het wel een herontdekking, een hele nieuwe sensatie.

Van Crises koop ik dan maar de deluxe versie zonder de clipjes (jammer) ipv de superdeluxe box.

Ik vrees dat het boek vooral veel extra foto's zal bevatten en de 5.1 mix interesseert me niet zo,
nu dat ik gelezen heb dat men de nummers (ook op FMO) toch wat geweld heeft aangedaan.

En de eerste helft van het live concert bevat tracks die al live als bonus bij vorige albums zaten.

Ik vind de 5 discs ook veel te duur. Jammer had 5.1 wel willen beluisteren. Nu dan de lxe versie dan maar.

Jammer hoor. Is Crises 5.1 op dezelfde wijze aangepakt als FMO?

Die box valt wel mee toch, iets van 60 euro. Meestal zijn dat soort 5 cd boxen snel twee a drie tientjes duurder.

Ok, misschien dan een versie met het album en de 5.1 versie dan, meer hoef ik niet.

Ja, die lieverdekoekjes worden helaas niet gebakken. Bij dit album 5.1 surround in huis willen halen betekent in dit geval ook per se 5 cd's van 1 artiest

Belachelijk, neem bijvoorbeeld een voorbeeld aan de reissues van King Crimson