AC/DC - Let There Be Rock (1977)

Ze hebben natuurlijk zo veel klassiekers op hun repertoire, maar ik zou er veel voor over hebben om dit nummer eens live te horen.

Fenomenaal van begin tot einde!

Beste studio-album van AC/DC, en de eerste die ik van deze groep kocht. Alleen de live plaat "If You Want Blood You've Got It" (1978) is beter.

WHOLE LOTTA ROSIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

let there be rock vind ik toch net ff een tandje beter

deecies beste nummer ever;)

Elke keer als ik die riff hoor, neem ik mijn luchtgitaar in mijn hand en speel ik die solo met mijn tanden!

En terecht mag ik wil zeggen. Wat mij betreft een van de beste riffs ooit gemaakt!

een oeroude riff die door muddy waters tig jaren eerder al werd gebruikt en waar eecidiecie in versnelde versie whole lotta rosie van maakte

En dat resultaat mag er wezen!

vind ik let there be rock net ff origineler

komt misschien ook omdat dat het eerste nummer van eeciedeece was dat ik ooit op tv zag, en me afvroeg wie die maloot was die daar in misdienaarkleding met toepasselijke kartonnen ring boven het hoofd als zijnde de verhevenengel himself ongelooflijk strak stond te spelen

Nu je het zegt, ik ken die videoclip ook: Let There be Rock en met Bon Scott (RIP) in priester kledij achter een spreekgestoelte (of hoe heet zoiets) en Angus zoals Angus enkel maar kon zijn... Heerlijke videoclip die nog altijd een glimlach op mijn tronie tovert. Blijkbaar zijn niet alle hersencellen verzopen en herinner ik me dit nog .
Wat is dit een geweldig album: een favoriet nummer kiezen is haast onbegonnen werk. Prachtig, prachtig, prachtig. Klasse, klasse, klasse.

http://www.youtube.com/watch?v=98I85ceICRM

http://www.youtube.com/watch?v=deV_tXedY8c&feature=related

live nog beter

reetestrak en een erg goed geluid zeg

hoppaaaaaa

Het Australische AC/DC is al sinds jaar en dag een begrip in metalkringen. Hun sound klonk destijds erg hard, zeer ritmisch en gevaarlijk. In ieder geval was AC/DC zeer succesvol, vooral in de VS, en hadden ze tal van bands beïnvloed zoals Iron Maiden, Def Leppard en natuurlijk Metallica.
Hun doorbraakalbum en wellicht hun beste, mede dankzij de zang van wijlen Bon Scott en het spetterende gitaarwerk van Angus Young. Dit album kwam uit in 1977, midden in de punkexplosie en klonk harder en agressiever dan enige punkband.
"Whole Lotta Rosie" is een echte klassieker met fantastische gitaarsolo's, de andere nummers zijn eveneens klasse.
Mijn devies als je het niet meer ziet zitten? Deze schijf opzetten, volumeknop op maximum en genieten maar!

Hetzelfde gevoel hier: dit is een album waar je onmogelijk kan blijven stilzitten. Een gelukzalig gevoel trekt over je heen: Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock, Overdose, Go Down, Problem Child zijn fantastische nummers. En zoals reeds gezegd: die riffs zijn geniaal.

Zal sommige users misschien wel tegen hun schenen schoppen, maar vind dit toch minder dan de twee opvolgers, met name het gitaargeluid klinkt wat breierig. Al eindigt het schijfje top, Overdose is nu één van hun favoriete nummers.

Overdose!! Bon Scott R.I.P.

Als ik deze plaat opleg... en die strakke vuile gitaarriffs hoor... sla ik helemaal door !

knap werk van de elektriciens
verdient een 5 !

Heel vroeger had ik deze op cassette, zonder Problem Child overigens. Nu voldoet deze op mijn Ipod om zo af en toe eens te beluisteren. Bij deze CD krijg ik het echte AC DC gevoel van de rauwe muziek, kenmerkende zang en lekker nummers. Whole Lotta Rosie en Let There Be Rock steken er boven uit, maar vergis je niet in de kracht van de rest. Dit is AC DC in topvorm.

Geweldig album, met enkele lekkere Hard-Rock klassiekers erop. 4.5*

Echte klassieker, met als uitschieters "Whole Lotta Rosie", "Let There Be Rock" en "Hell ain't A Bad Place To Be".
De solo in "Let There Be Rock" is echt mindblowing.
Verdient voorlopig zeker plaatsje in mijn top 10 en uiteraard 5*

voor de liefhebbers

de originele clip unedit

http://www.youtube.com/watch?v=98I85ceICRM

funny

Deze geweldige cd heb ik twee maal. Namelijk de ''normale" versie. Maar ook de Australische versie, toevallig gister op de cd/lp beurs in Arnhem gekocht. Deze heeft een andere hoes en Crabsody in Bleu staar erop.

Ik ga deze binnekort weer eens beluisteren. Ik heb de klappers al op de live CD If You Want Blood staan, dus ik weet niet of ik deze nog zal kopen, hoewel het wel een classic is. De nummers Overdose en de eerste 2 kan ik me niet meer zo goed herinneren.

Stuart, Overdose is wat mij betreft juist een klapper.

Ik ben benieuwd; ik zou hem haast alleen al voor de 'hoes' kopen,die vind ik iets hebben (ook nostalgie).

Dan kun je de normale versie verkopen.

Volkomen nutteloze release is dat.

Verkopen? Ik vindt het juist leuk om ze in twee versies te hebben.
Het zelfde heb ik ook met High Voltage. Ook Australische versie en
de normale ( dat is eigenlijk een copilatie van T.N.T en High Voltage.)

Ikzelf heb de normale versie omdat ik 'm nou eenmaal heb, hij is ooit zo eens in de jaren '80 uitgekomen en ik ga dat allemaal niet bijhouden. Maar voor nieuwkomers raad ik zeker weten de Australische cd's aan. Waarom? Niet mee geklooit, dus eerlijk.

Het label Atlantic heeft toen ook de eerste die albums onder hun hoede heeft genomen. Met het uitbrengen daarvan is er inderdaad gerotzooid met de nummers. Hadden ze beter niet kunnen doen.

Als je dit album niet hebt en je houdt wel van AC/DC dan mis je wel wat vind ik. Overdose is misschien wel het beste nummer op dit album, een beetje een midtempo nummer en minder 'hard' dan de titeltrack en Whole Lot A Rosie, maar qua balans en evenwichtigheid wel het beste nummer denk ik. Dog Eat Dog is qua text een typisch Bon Scott nummer en ook een echte klassieker uit het AC/DC ouvre, ook een minder hard nummer. Go Down is een harde beuker en een perfecte opener om de 'hardheid' en de sfeer op dit album gelijk goed neer te zetten, moest ook wel met de hoogtijdagen van de Sex Pistols toen want die blaasden alles omver toen. met dit album wist AC/DC zich prima staande te houden toen. ik vind dit album samen met Powerage en Black In Black de beste albums van AC/DC.