Slayer - South of Heaven (1988)

Ik snap je commentaar. Maar geloof me, dit is een slayer plaat die moet groeien. Mijn eerste slayer plaat was Divine Intervention gevolgd door decade of agression. Pas later, na Hell Awaits en Reign in Blood ontdekte ik deze. Mij viel hij toen ook tegen, dat rustige meer dreigende paste voor mij niet bij slayer. Deze plaat moet je echter laten groeien dan zul je er, hoop ik, achter komen dat dit absolute parel is in het slayer oeuvre.

Ik zie helemaal in waarom de fans hier toen niet tevreden over waren, maar vind het alsnog een fijne afwisseling van de vorige twee snelheidsmonsters die in al hun intensiteit op mij gewoon als bijzonder saai over kwamen. De toename van wat meer mid-tempo tracks zorgt er in ieder geval voor dat het geheel wat meer ademt en een stuk minder vermoeiend is om te luisteren, maar legt toch wel duidelijk bloot dat Araya echt een bijzonder zwak zanger is. Dat Silent Scream dan ook nog eens een anti-abortus lied is (want ja, Katholieke zanger...) doet het geheel ook nog eens geen goed. Toch vind ik de openingstrack erg tof en kan ook Behind The Crooked Cross mijn goedkeuring best krijgen. Dissident Agressor kan ik Priest overigens nog maar heel matig in herkennen en het wordt per album ook steeds meer duidelijk dat King echt een rampzalig slecht sologitarist is in vergelijking met Hanneman.

Alsnog best aan te horen, maar niet mijn ding.

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. South Of Heaven
3. Reign In Blood
4. Hell Awaits

Ouch, deze valt toch wel even hard van zijn voetstuk... Enkele songs die ik voorheen als favorieten had, blijken bij deze (her)luisterbeurt erg saai te zijn (Mandatory Suicide) of lopen uiteindelijk gewoon vast (titeltrack). Silent Scream doet het nog het beste, al vind ik het grappig dat het een anti abortus statement is. De rest is dodelijk saai. Doordat Slayer op een lager tempo speelt, moet het meer van de sfeer hebben en valt Araya best wel hard door de mand als zanger. De productie is ook vrij dof en de solo's lijken valser en valser te worden. Geen idee wat de heren in hun hoofd hadden, maar dit is een flinke stap terug na Reign In Blood.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. South Of Heaven

Ik heb het me anders herinnerd, maar ik moet me toch bij de voorgaande meningen aansluiten, en ik verlaag mijn score zelfs met een halfje. South of Heaven is echt een goed geschreven nummer, en zo staan er nog wel een paar niet verkeerde nummers op deze plaat. Maar de zang doet het allemaal weinig goed. Ook ben ik geen enorm fan van de productie op deze plaat. Misschien is het een groeier, maar ik hoor hem toch zeker niet voor het eerst, en ik vraag me ook af waarom ik deze nog vaker zou moeten luisteren als dit genre zoveel te bieden heeft waarvan ik zeker weet dat ik het goed vind (inclusief enkele albums van Slayer zelf).

De tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Show No Mercy
3. South of Heaven
4. Hell Awaits

Ik snap de voorgaande commentaren wel. De zang is behoorlijk zwak. Verder krijg ik het idee dat ze heel erg op Metallica willen lijken, maar dat kan ook komen omdat ik die band beter ken. De overall kwaliteit van de nummers vind ik prima, maar er ontbreekt een positieve uitschieter die deze plaat bijzonder kan maken.

Als je in the mood bent voor slayer dan is dit album precies het gemiddelde van wat je kunt verwachten van de heren. Alle composities zijn van Hanneman en die speelt nog wel eens met eerder uitgedachte riffs in een soort van remake maar dan met andere zanglijnen. Maar het draait natuurlijk veel meer om de energie die zo'n plaat teweeg kan brengen. En het drumwerk.

De verering die Slayer soms ten deel valt heb ik nooit zo goed begrepen. Hoewel ik de heren zeker niet tekort wil doen zijn er een aantal punten die mij altijd wat hebben tegengestaan aan de band; Tom Araya heb ik nooit zo'n geweldige zanger gevonden (hoewel hij in het trash- en metalgenre daar zeker geen uitzondering in vormt) de beste man komt altijd wat geforceerd over, hoewel zijn zang op zich ook weer niet misstaat bij de grofkorrelige sound. Ten tweede vind ik het jammer dat de band bijna altijd de snelheid opzoekt. De heren weten vaak met spannende intro's een mooi verwachtingspatroon neer te leggen om na enige tijd weer het snelheidspedaal in te drukken wat voor mij afbreuk doet aan de songs. Op South of Heaven weten de heren mij langer geboeid te houden dan op vele andere worpen van de band. De jaren 90 zijn aangebroken en er is wat meer ruimte voor 'groove' Read Between the Lies vormt daar een mooi voorbeeld van, afwisselend, een door merg en been gaande gitaarsolo en prima tempowisselingen, dit werkt goed. Dissident Agressor en Mandatory Suicide zelfde laken het pak, zo hoor ik Slayer het liefst, helaas is dat vaak maar bij vlagen het geval. Het zal niet geheel toevallig zijn dat ik Skeletons of Society (wellicht de meest 'groovende' en tevens meest langzame song van de band op opvolger Seasons of the Abyss) het beste nummer vindt van Araya en consorten. Desalniettemin is South of Heaven een redelijke plaat van de heren en zelfs 1 van de van beteren in het oeuvre van de band.

Mompelt zachtjes: “thrash metal, het is thrash metal en niet.... “

Ik was in een gulle bui tijdens het luisteren en beoordelen, maar wat de andere gebruikers hier herhaaldelijk zeggen is gewoon waar: Tom gaat goed de mist in tijdens een minder moordend tempo.
Een handjevol nummers wekken echter nog wat sympathie en genot op.

1. Reign in Blood
2. Show No Mercy
3. South of Heaven
4. Hell Awaits

Wat een lekkere productie: staat zelfs 35 jaar later nog overeind. Misschien niet het beste Slayer album maar wel mijn favoriet.

Tja, Reign in Blood opvolgen is natuurlijk een onmogelijke taak. Dus wat doe je dan, je gooit het tempo omlaag en focust weer wat meer op het melodieuze aspect. Dit schuurt weer veel dichter tegen Hell Awaits aan dan tegen Reign in Blood. Vervelend is dat allerminst trouwens, maar of deze dat niveau ook weet te halen is natuurlijk de grote vraag.

Want laten we eerlijk zijn, zo sterk als Reign in Blood is dit niet natuurlijk. Het tempo, de furiositeit en de intensiteit die ze daar wisten te leveren wordt hier simpelweg niet gehaald. De keuze om het tempo te verlagen en weer wat meer de melodieuze kant op te zoeken was dan ook wel slim. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze hier geen hoog tempo hebben. Want dit knalt op momenten ook echt weer beukend voorwaarts. In dat opzicht is er ook niet veel te klagen. En ook dat ze weer wat meer tijd nemen om de muziek te laten spreken in plaats van zo snel mogelijk door naar het volgende kan ik wel waarderen. Het is alleen jammer dat ze dat niet overal even lekker uit de verf kunnen laten komen.

Zo klinkt Araya niet altijd even sterk. Als hij al te horen is, want hij staat regelmatig wel erg zacht in de mix. Maar hij lijkt zich soms ook wat minder comfortabel te voelen hier met dit lagere tempo. Ook de productie zelf is niet helemaal vlekkeloos. Afgezien van de zang die regelmatig wat is weggestopt, klinken ze hier ook wel eens wat vlakker. Daardoor gaat de impact een beetje verloren. Gelukkig niet constant zoals Metallica met hun 4e plaat.

Met het titelnummer South of Heaven opent de plaat in ieder geval wel heerlijk. De trage doom achtige opening om vervolgens het tempo op te bouwen. Heerlijk. Ze bouwen weer lekker aan de sfeer op deze manier. Silent Scream neigt dan weer een beetje naar Reign in Blood met het beukendere tempo. En eigenlijk valt er in dat opzicht weinig te klagen hier. Het enige zou zijn dat de tweede helft iets teveel van het lage tempo behoud. De nummers vervelen verder absoluut niet. Eigenlijk heb ik daarover helemaal niet echt te klagen. Slayer levert hier gewoon weer heerlijke nummers af. Het probleem zit hem vooral in de wat gemiste punch om het zo maar te zeggen. Dat deden ze op de vorige albums beter. En Araya die niet altijd even lekker klinkt of te ver weggestopt zit.

Verder bevalt deze South of Heaven me eigenlijk wel erg goed. Prima afsluiter van de 80's en wat mij betreft een zeer fijne toevoeging op Hell Awaits en Reign in Blood. Het schuurt, beukt en knalt wat minder, maar er is weer wat meer aandacht voor melodie en sfeer. Prima combinatie van de twee voorgangers wat mij betreft. Van de drie wel de minste, maar nog steeds erg sterk.

Wat de drums betreft, is dit mijn favoriete Slayer-cd. Dave Lombardo leeft zich op South Of Heaven helemaal uit.