Darn, wat is The Dead Flag Blues toch mooi.. De werkelijk prachtige monoloog (ik was van plan een gedeelte hier neerplempen om mijn opmerking kracht bij te zetten, maar hij is overall zo sterk dat ik het niet aandurf en gedeelte los te koppelen..), de opbouw (no shit Sherlock, we hebben het hier wel over GY!BE..), het gitaarspel dat bijgevallen wordt door de aanzwellende violen en dan de trein die het einde van het eerste deel aankondigd. Hierna wordt het allemaal nog mooier met de weergalmende klanken van een gitaar die erg doeltreffend een heel scala aan emoties bij me oproept. En dan: de terugkeer van de viool (of misschien is het een ander strijkinstrument, mijn kennis van instrumenten is zeer beperkt) die ijlend voortraast over het nummer, prachtig in combinatie met het gepluk aan den gitaar, werkelijk genieten. Er word afgesloten met weemoedig getingeltangel dat mij altijd doet denken aan de man die de apocalypse heeft overleeft, ook al heeft zijn brein dat niet. Dansen op de Lijken..
Bravo
