Genesis - Genesis (1983)

Dat is dan in orde

Dan rest de vraag: wie heeft deze uitspraak wel gedaan .

volgens mij ben je dat zelf...:s

Invisible Touch hun beste plaat?
Laat ik het er op houden dat dit een gedurfde uitspraak is Hans Brouwer?
Genesis bestond al wat langer hoor.

Ja und Op "Genesis (1983)" twee geniale nummers, te weten (Second) Home by the Sea. En inderdaad in 1986 het volmaakte Genesis album "Invisible Touch". Gedurfde uitspraak of niet, het is gewoon mijn zeer bescheiden mening .

Top 4 Genesis 'om te janken' platen

1. Abacab
2. Invisible Touch
3. Genesis
4. We Can't Dance

Deze dus ook. Die haalt hier de CD speler eigenlijk nooit.

Misschien moet je wat harder gooien, of er wat extra gewicht aan plakken .

Bijna goed

Genesis zelf had deze plaat wat gewichtiger mogen maken.

Soms krijg ik de indruk dat sommige mensen denken 'Genesis met Collins op zang + jaren '80 = slecht'.

'T is maar een indruk! (*phew!*)

Ik zit zelf nog een beetje in de twijfelfase bij deze plaat en bij We Can't Dance... misschien dat op termijn bij deze albums de goede punten toch nipt winnen. Bij Abacab en Invisible Touch ben ik de twijfel echter wel voorbij.

Niets persoonlijks tegen Phil Collins (dit is immers nog steeds het werk van de hele band), maar er zijn toch wel een paar bands met jaren '70 zwaartepunt, waarvan ik het jaren '80 werk meer waarderen kan. (understatement-alarm)

Nee zeker niet. Leg deze plaat samen met die 3 anderen uit mijn top 4 Genesis rampenplaten naast Trick of The Tail, Wind & Wuthering en Duke en zelfs ook And Then There Were Three en dan lijkt het mij duidelijk.

Uiteraard zijn er altijd positieve uitschieters zoals hier Home By The Sea maar als geheel zeer matig

Jaren 80 staat er los van. Duke is overigens 1980.

Je kan ook wel eens janken omdat je volschiet van ontroering of verwondering bij het horen van een plaat. Een plaat om te janken zo mooi dus. Invisible Touch bijvoorbeeld.

Alleen Abacab en in mindere mate invisible touch, de andere twee zijn echt wel sterk.

Keep dreaming

Sommige platen hebben absoluut hoogtepunten maar ook de diepste dieptepunten. Ik bedoel: Illegal Alien is toch echt te vreselijk voor woorden

Het is omdat de clip nog de moeite waard is (dat was overigens wel vaker in die tijd), maar dat is inderdaad het slechtste nummer van deze, in mijn ogen wel aardige, plaat.

Als je er gewoon bij stilstaat hoe dat nummer is bedoeld en geschreven kan ik er best om lachen hoor. Die clip was in ieder geval prachtig. Maar toch meer iets voor b.v. Monty Python dan voor een ''serieuze'' symfoband natuurlijk.

Tja, af en toe een grapje moet na zo'n repetoire moet toch kunnen. Phil Collins (en ik denk de andere ook) hebben best wel humor met elkaar, dat merk je ook bij de concerten en als ze soms op deze manier een statement willen uitdrukken heb ik er wel vrede mee.

Heb dezelfde vier maar andere volgorde.
Allemaal met Collins als frontman/zanger, hoe zou dat toch komen?

Ik denk dat ze er juist eerder alles aan deden om dat stigma van zich af te schudden. Want zeg nou zelf, een stug imago is toch ook niet alles?
Al vind ik wel dat ze met het beruchte Whodunnit en Invisible Touch (album) te ver daarin doorschoten, waardoor het nogal iets lulligs krijgt.
Illegal Alien vind ik hierop een dieptepunt, maar de clip is wel leuk.
Toch skip ik het niet als ik dit album beluister.

Illegal Alien was een bewust gekozen single met een zekere actualiteitswaarde. Taking It All Too Hard en Just A Job To Do zijn voor mij duidelijk wel skipwaardige opvullertjes, maar de laatste 2 tracks en vooral de laatste blijf ik prachtig vinden. Ze hebben bijna iets Duke-achtigs en klinken lang niet zo klinisch als de rest van het album.

Na alle discussie heb ik hem vannacht ook maar weer eens opgezet. Je hebt van die platen die je een tijdje niet hoort, waarbij hij wat wegzakt in de herinnering. Bij herbeluistering realiseer je je plotseling wat een goede plaat je al die tijd hebt laten verstoffen.

Dit plaatje is helaas meer een voorbeeld van het tegenovergestelde. Dat er een paar tamelijk flauwe nummers opstaan was gevoeglijk bekend, maar het meest storend zijn eigenlijk de in de basis vrij goede nummers die op details verziekt worden. Meest pregnante voorbeeld is wel die "stuwende" drumcomputer die heel Second Home by the Sea volstampt.

Op de B-kant vind ik Just a Job to Do overigens wel een hoogtepunt.

Geestig verwoord. Datzelfde gestamp vind je ook weer op *Silver Rainbow*, hoewel het hier toch weer wat speelser overkomt. De drumcomputer deed dacht ik voor de eerste keer mee op *Duchess* van het Dukealbum en is daarna veelvuldig ge(mis)bruikt. Toch lijkt dit op een experiment want op de volgende albums komt een dergelijke synthetisch gebonk in die mate niet meer voor. Of het zou *Domino* moeten zijn.

Gelukkig maken ze het live dan weer meer dan goed:)

Met dezelfde drumcomputer!

Natuurlijk..

als dit al 4 sterren is hoe hoog waardeer je de andere Genesis platen wel niet?

Dit is namelijk met Abacab veruit het slechtste album.

Correctie abacab en invisible toutch zijn veruit het slechtste. Dit is een prima album in een andere stijl dan wat we van Genesis gewend zijn. Wil niet zeggen dat het slecht is...

Het is gewoon een sterk popalbum en ik vind dat daar niets mis mee is. Het valt mij op dat bij Collins solo-cd's het ene lofbericht na het andere staat terwijl de (duidelijk superieure) Genesis-muziek uit deze periode altijd op kritiek moet drijven. Een band mag toch met z'n tijd meegaan?

Van mij staat er geen lof bericht bij Collins solo trajecten hoor.
Heb wel een solo cd van hem maar weet niet eens de naam ervan kan je zien wanneer ik die ooit eens gedraaid heb.