Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town (1978)

dit is de eerste springsteenplaat die ik ooit kocht. viel me toen tegen, slecht geluid, niet alle nummers spraken me aan. something...,promised land,streets of fire en prove it all night klinken me nog altijd te "gezwollen". racing in the street is waarschijnlijk wel mijn favourite springsteen nummer. . de nog niet vermeldde nummers vind ik goed, maar ik ben meer een nebraska-liefhebber. de ingetogen bruce zeg maar. ieder z'n meug, toch?

Dat is precies waarom ik Darkness veel liever hoor dan Born to Run. Ik vind dat bombastische trouwens wel een tekortkoming van BTR. Vanaf Darkness werden de platen van Springsteen beter omdat die overdrive er steeds meer uit ging. The River dus en helemaal toen ie Nebraska en Tom Joad uitbracht

Bij de albumhoes van Darkness on the Edge of Town van Bruce Springsteen moet ik aan die van Blonde on Blonde denken van Bob Dylan.
De houding van de artiesten; hun blik en de achtergrond.
Beide vertegenwoordigers van een generatie zoekende Amerikanen.
Bruce Springsteen bewandeld het pad vanuit de rock terug naar de roots en folk.
Bob Dylan koos meer voor het omgekeerde proces.
Bruce is de vrachtwagenchauffeur die op Route 66 voorbij scheurt.
De zwerver Dylan loopt onopvallend langs de zijlijn.
De status van Dylan is voor Springsteen nog onbereikbaar.

I believe in the love that you gave me,
I believe in the faith that can save me,
I believe in the hope
and I pray, that someday it may raise me,
Above these badlands

Is het een ode aan God, of juist aan die grote dichter?
Badlands is een prima introductie tot Darkness on the Edge of Town.
Een voorliefde voor een grote mooie stad; inclusief de vervelende keerzijdes.
De rauwheid van het vervolg Adam Raised a Cain ligt in het verlengde van Ballad of a Thin Man van Bob Dylan, maar had ook prima tussen het repertoire van Nick Cave gepast.
Voor mij is dit muzikaal het absolute hoogtepunt, natuurlijk is de tekst van Badlands beter, maar dit nummer raakt mij meer.
Na het meer Vietnam gerichte Born To Run is dit de terugkeer naar het thuisfront, om vervolgens het uitzichtloze met de Cadillac van The River het geheel te ontvluchten om vervolgens voor de laatste maal met opgekropte kwaadheid van Born in the U.S.A. de Hometown voor de laatste keer te bezoeken.
Ondertussen dicht bij de in Badlands bezongen status.
Bruce Springsteen is uitgegroeid tot een van de iconen van de jaren 80, maar ook hij wordt vervolgens door mindere albums aangemoedigd om zijn ziel te hervinden.
Bij The Ghost of Tom Joad lukt dit al redelijk; niet voor niets zal zijn volgende album The Rising heten.
Uiteindelijk verlangen we allemaal terug naar de onschuldige puurheid die een Darkness on the Edge of Town ons bied.
De grote baas himself inclusief.
Prachtig album, helaas pas nu ontdekt.

Deric, prachtige recensie van een mij dierbare artiest. Mooi dat jij hem nu ook "ontdekt".

Mijn muzikaal hoogtepunt is alleen niet Adam Raised a Cain, maar het derde nummer Something In The Night (You are born with nothing and you're better off that way).

Ik hou echt van die rauwheid van Adam Raised a Cain; Streets Of Fire heeft dit ook enigszins in zich.
Heerlijk als je zo tegen het randje kunt zingen, en dat je stem net niet kapot gaat.
Zo vind ik zijn versie van London Calling als eerbetoon aan Joe Strummer van The Clash ook heerlijk om te horen.
YouTube - Bruce Springsteen ~ London Calling

Mijn favoriet op dit moment is overigens Candy's Room. Heerlijk lief, kwetsbaar nummer met een geweldige climax. Maar zoals op elk goed album veranderen de favorieten af en toe. Zo'n albums blijven het langste interessant.

Daarover kan ik bij dit album nog niet over oordelen; ken het album pas net.
Bij mij was alleen Badlands en het titelnummer al langer bekend, Adam Raised a Cain pakte mij gelijk.

Mooie recensie, deric. Maar de tekst van Badlands beter dan Adam raised a Cain? Dat weet ik nog zo net niet. Beluister de tekst nogmaals en bedenk dan dat Bruce hierin de relatie met zijn vader beschrijft.
Badlands is tekstueel directer, maar Adam raised a Cain is beschrijvender en heeft meer diepgang.

De relatie tussen Born to run en Vietnam mag je me nog eens uitleggen. Vietnam heeft altijd een grote leven in het Bruce gespeeld, maar pas vanaf 1980 is hij zich hierover ook muzikaal gaan uiten.

En o ja, ik heb het eerder geschreven, maar alle liefhebbers van dit album zouden eigenlijk de DVD "Live at Paramount Theatre" uit 2009 moeten bekijken. De 10 nummers van dit album worden daarop integraal gespeeld en zijn 10x zo intens en behoren voor mij tot de tien beste muziekstukken ooit gemaakt.

Zo ervaar ik Born to Run:
Bruce Springsteen - Born to Run (1975)
een na laatste mening.

Deze tip ga ik ter harte nemen!
Bedankt, cosmic kid!

Als ze die ook nog even los uit willen brengen sta ik vooraan ...... De Promise box blijft me te duur voor wat er geboden wordt en die sukkels hebben wel de doc apart uit gegeven ...

Die recensie had ik destijds wel gelezen, maar helemaal vergeten. Mooie koppeling tussen Vietnam en Born to run. Ik kan me daar wel in vinden.

Ik wil het niet promoten maar; dat optreden is vast wel ergens te downloaden toch?

Dat heb ik geprobeerd, maar dat is mij tot op heden niet gelukt...

Op dit moment is de Promise Box voor 71,- euro thuis gestuurd te koop op Amazon.de

Dat is beter dan cdwow.nl, die is 105 euro. Om maar te zwijgen van de prijzen van bol.com...
Ik zag hem bij cdon.eu (Scandinavische site) ook. Was nog iets goedkoper. Maar daar gaven ze aan dat het dvd formaat NTSC is.... Terwijl in Nederland met Pal wordt gewerkt. Geen idee of mijn apparatuur dat aan kan.

Maar dan nog. 71 euro is ook veel geld.

De DVD's van deze set zijn standaard NTSC, Pal is nooit uitgekomen.
En NTSC doet het op elke dvd speler.

Technisch verhaaltje:
verschil tussen NTSC en PAL vanvideonaardvd.com

Maar die 71 euro is het meer dan waard!!
Alleen al de opnames vanuit het Paramount Theatre waar Bruce en de band Darkness integraal uitvoeren.

Ik heb het idee dat ik toch wel open sta voor goede muziek in alle soorten en maten, maar verbaas me dat ik deze plaat toch weinig aanvind, omdat zoveel mensen een hoge waardering geven. Het is ook niet dat Bruce mij helemaal niet ligt, ik ken naast dit album The River en Born in the USA, en daarvan vind ik The River en I'm on Fire geweldig (en van deze vind ik Adam Raised a Cain als enige er uitspringen).

Als de kamerbrede Spectoreske dramatiek van deze plaat je niet aanspreekt zal ze je ook snel gaan irriteren denk ik. Het is er echt zo een waarvan maar weinig mensen 'm "wel aardig" zullen vinden .........

Kamerbreed Spectoresk? Dat vind ik van toepassing op voorganger Born To Run, maar zeker niet op deze, relatief veel kalere, plaat.

En hoe zou jij de vertolking van de emoties, die heen en weer vliegen tussen woede en verslagenheid en aangejaagd worden door de energie van de punk-periode, op deze plaat dan willen karakteriseren ?

Zo:

Oftewel, nu je deze treffende beschrijving hebt gemaakt snap ik je eerste post helemaal niet meer. Totaal tegenstrijdig.

Kamerbreed Spectoresk impliceert een bepaald geluidsbeeld (opeenstapeling van vele lagen, bombast, wall of sound, glockenspiel) dat ik op Born To Run heel duidelijk hoor, maar hier juist niet.
Daarnaast impliceert het een bepaalde dosis romantiek die hier helemaal niet aan de orde is (laatst trouwens ook al bediscussieerd bij BTR). Of jij moet iets heel anders bedoelen...

Je post hierboven slaat de spijker op zijn kop, want nummers als Adam Raised a Cain en Candy's Room vinden zeker aansluiting bij de punk en new wave uit die tijd. Iets wat Springsteen zelf heeft toegegeven, hij vond de muziek die hij had geschreven tijdens de slepende rechtszaak tussen 1975 en 1977 te horen op The Promise) behoorlijk belegen en besloot deze niet uit te brengen.

OK, duidelijk. Ik heb gewoon een verkeerde term gebruikt dus, sorry voor de verwarring .

Ik vond het wel een interessante spraakverwarring. Je hebt mensen die muziek 'Dylanesk' noemen , vind ik een stuk verwarrender dan Spektoresk, omdat Dylan zoveel periodes en stijlen heeft. Meestal gaat het dan om Dylan's melodische structuur uit de 60's, soms om zijn zangstijl. Ik ken Spektor niet goed maar ik associeer hem niet met een melodiestructuren of zangstijl (the Crystals zijn wat beiden betreft toch heel wat anders dan Lennon), maar zijn (wall of) sound klinkt altijd wel eenduidig. Weinig verwarring over mogelijk (bovenstaande soort uitzondering die de regel bevestigt:))...

Dat is nou precies waarom ik Darkness zo veel mooier vind dan Born to Run. Ik hoor hiermee blijkbaar bij een minderheid.

Darkness heeft een bijna gelijke gemiddelde waardering als Born to Run, zelfs iets hoger. Waarom spreek je over een minderheid?

Dat van die waardering had ik niet opgemerkt. ik hoor wel vaker mensen lyrisch over Born to Run. Over Darkness hoor ik dat wat minder. Maar goed, zo belangrijk is het niet. Ik draai Darkness vaker en vind een tijdlozere kwaliteit hebben dan BTR dordat de meeste songs wat eenvoudiger en strakker zijn.

Ik vind Darkness ook beter dan Born To Run, maar beiden staan in mijn Springsteen album top 5!

Ik sluit me daarbij aan. Nummer 1 in mijn Sprinsteen album top 1. En nummer 2 in mijn algehele top 10.

Ook ik vind Darkness beter dan BTR. Staat niet voor niets al tijden muurvast in de bovenste helft van mijn top 10.