Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town (1978)

wat een plaat.., in 1978 gekocht en mijn kennismaking met 'the boss'. vind het nog steeds zijn sterkste, verveelt nooit en krijg er energie van!

Mijn kennismaking met Bruce Springsteen was in de jaren 80 toen hij hit na hit scoorde. 'Born in the USA' moet hiervan de bekendste zijn geweest en dat was voor mij de afknapper. Ik nam het nummer letterlijk en zo werd Springsteen voor mij vereenzelvigd met muziek voor Amerikaanse vaderlandsliedende macho's. De ironie van het nummer ontging mij ...
Gelukkig herontdekte ik the Boss enkele jaren geleden en hij is nu voor mij een 'working class hero'. Dit album is muzikaal eerste klas, en de teksten staan bol van het leed van de werkmens, en zijn dromen om uit de dagelijkse sleur te ontsnappen, bij voorkeur met het liefje en de sportwagen. Het klinkt ongelofelijk echt en authentiek. Een meesterwerk!

Mooie opvolger van de vorige plaat, mooi album. Ik mag hier graag naar luisteren.

Voor mijn 50ste verjaardag The Promise: The Darknesson The Edge of Town Story gehad. Waanzinnig mooie uitvoering, 3 cd's en 3 dvd's, samen met een boek, wat eruit ziet als een ringband . Daarin alle info over Darkness. Teveel om ineens te verwerken, kom er later op terug!

Ben benieuwd naar je ervaring vanwijk! Het is echt een juweel van een box vind ik!!

Die box is de beste aankoop die ik de afgelopen maanden heb gedaan. Als een kind in een snoepwinkel.....

De muziek ken ik natuurlijk al. Ik was 16 toen ik Darkness op lp kocht! Vooral Factory was een belangrijk nummer, ik werkte destijds zelf als vakantiewerker in een slachthuis....The Promise heb ik ook vorig jaar gekocht. Prachtige cd. Ik vond de box toen te duur. Samen met Trracks had ik dus zo'n beetje alles wat Bruce in die periode heeft geschreven.
Komende weken ga ik op mijn gemak de dvd's kijken en het boek eens doorspellen.

Prachtige plaat!

Gisteren de box ook binnen gekregen. En voor iemand die mooi artwork erg waardeert is dit echt zoals boxsets moeten zijn! Wat een fantastisch idee om Springsteens beroemde scrapbook als basis te gebruiken. Het album was natuurlijk al briljant, en ook de extra nummers op de dubbel cd The Promise zijn een mooie aanvulling (zie ook mijn recensie aldaar). Ook smul ik altijd van docu's over muziek, dus genieten geblazen die special. De live DVD's heb ik nog niet gezien, maar zullen zoals we van Springsteen en de E Streetband wel weer super zijn. Briljante box.

Het is ongekend hoe Springsteen op dit album het tragische op volkomen natuurlijke wijze weet te verenigen met het bemoedigende. Weinig platen hebben voor mij zo'n zeggingskracht als dit meesterwerk. Hier is eerder al opgemerkt dat het geluid in sommige opzichte niet optimaal zou zijn (dof geproduceerd, met name het stemgeluid) en ik kan me daar iets bij voorstellen. Niet dat ik me hier aan stoor op cd of vinyl, maar ik vraag me wel af: In hoeverre is het geluid op de geremasterde versie een wezenlijke verbetering?

Is wel wat beter. Meer helder en de instrumenten hoor je afzonderlijk beter.

het leuke van dit album is dat alle nummer gewoon een dikke voldoende scoren. Het luistert gewoon allemaal lekker weg en het is tijdloos, hier kun je over 20 jaar nog steeds naar luisteren.

4,5*

Briljante plaat, zonder meer. De live-uitvoering op the box van the promise is zo mogelijk nog sterker dan het origineel. Tien klassiekers op één plaat. Hij heeft veel fantastische platen gemaakt, maar dit is de beste.

Album staat belachelijk laag in de top 250!

Ik heb zojuist voor het eerst naar de 2009 live-uitvoering van Darkness gekeken. Beetje rare setting maar erg goede live-uitvoeringen. Je hoort het er egwoon aan af dat de band inmiddels dertig jaar ervaring met deze nummers heeft.

Bruce Springsteen & the E-Street Band live is altijd heel bijzonder. Rauwe, pure, eerlijke muziek vol met emoties. Op Darkness On The Edge Of Town komt hij daar het dichtste bij in de buurt. De nummers zitten vol met allerlei emoties: verdriet, vreugde, boosheid. Ook raken de meeste nummers op dit album mij rechtdoor in het hart. Het is ook allemaal zo prachtig intens uitgevoerd en gezongen. Opvallend goed vind ik de toetsen op dit album.

Echt rauw en puur is Adam Raised A Cain, terwijl Racing in the Street juist weer zo ontzettend mooi en triest is. Voor mij één van de mooiste nummers ooit. Prove It All Night met zijn lekkere gitaarsolo hoor je terecht nu nog live vaak terug, net als The Promised Land trouwens, en de titelsong is een mooie afsluiter van een ijzersterk album. Er staan alleen maar rake goede tot geweldige nummers op. Voor mij is dit Springsteen's beste.

@West. Mooi geformuleerd. Het is precies ook hoe ik over dit album denk.

Ik ook. En dan wil ik nog even opmerken dat de "Live At Paramount Theatre 2009" die bij de DVD box The Promise zit nog 10x zo mooi en intens is.

eerste plaat die ik in 2012 heb gekocht! kan niet anders zeggen dan

Goed bezig! Op naar Keulen!!

Hier was Springsteen mijns inziens op zijn top. Hij vermijdt de bombast van Born to Run en gelukkig is nog jaren 70 waardoor deze plaat ook niet de gelikte klank heeft van een Born in the USA.
De meeste songs gaan over de werkende klasse, dat is wel een constante in zijn werk uit die tijd.
Onmogelijk om het beste nummer aan te wijzen. Er zit nauwelijks kwalitatief verschil tussen. Badlands is nog steeds een veel gespeelde opener op de concerten. Adam is lekker wild en zwaar en het titel nummer een geweldige einde. Maar de rest staat ook als een huis. De ultieme Springsteen cd en die dateert al van 1978. Hij heeft het nooit meerdeze intsensiteit weten te scheppen ondanks diverse goeie platen later.

Amen broeder !

De titel alleen al voorspelt weinig goeds. Dat het nog vermeld moet worden dat aan de rand van de stad, aan de rand van de samenleving, een grote duisternis hangt, dan is er echt iets aan de hand. En onder deze mantel van duisternis vinden we onder andere een prostituee, maar ook hardwerkende fabrieksmensen en mannen die hun jeugddromen in rook op zien gaan, of schrijnender nog, opeens pas inzien dat er niks terecht is gekomen van alles waar ze zich een voorstelling van gemaakt hebben. Darkness on the Edge of Town opent niet voor niets met de woorden ‘Lights out tonight/trouble in the heartland’.

Dit is een wereld vol barpiano's, messcherpe gitaarlijnen, een brullende en grommende Springsteen die in al zijn empathie met de arbeidersklasse pijn lijdt, als een Jezus die zijn stigmata te danken heeft aan de zondes van de mens. Het is de wereld van Charles Bukowski's korte verhalen, hoewel niet zo gefixeerd op erotiek (behalve in het prostitueebezoek 'Candy's Room') en alcohol, maar net zo donker en uitzichtloos, terwijl de bijbelse symboliek bij Bukowski ook ontbreekt, maar bij Springsteen op een bijna wrang sarcastische manier uitgebuit wordt om te laten zien dat verlossing nog verdomd ver weg is.

En dat pijn lijden, dat gaat op dit album van kwaad, zoals in het ziedende en snijdende ‘Adam Raised a Cain’ tot schijnbaar berusting gevonden te hebben, terwijl het eigenlijk wel duidelijk is dat het diep van binnen nog steeds schuurt en pijn doet. ‘Everybody’s got a secret, Sonny/Something that they just can't face’ vat wat dat betreft het album misschien nog beter samen dan de al eerder aangehaalde openingswoorden van ‘Badlands’. Af en toe komt die woede ook naar boven, explodeert het, zoals het in het refrein van ‘Streets of Fire’ ook daadwerkelijk lava lijkt te regenen, alsof het persoonlijke einde der tijden nabij is.

Hoe schuimbekkend, splinters achterlatend en woest om zich heen slaande Springsteen en de E-Street Band zich door de tien liedjes werken, want dit is geen spelen meer, dit is je er doorheen werken, toch is er toch nog dat beetje hoop. Of nee, hoop is het verkeerde woord; hoop is ‘Born to Run’, met de auto wegvluchten uit dat bekrompen gat en gewoon over iedereen heenrijden die je tegen probeert te houden. Het is meer een soort langzame acceptatie dat in sommige nummers schuilt, hoewel het me ook absoluut niet zonder (symbolische) redenen lijkt dat kant A opent met ‘Badlands’ en kant B met ‘The Promised Land’.

Toch zijn hoop en geloof geen oplossingen, geen uitwegen op Darkness on the Edge of Town. Ze lijken eerder alleen tot desillusie te leiden, tot nog meer pijn. En op zo’n moment is het enige wat je nog kunt je lot accepteren, hoe moeilijk het ook lijkt. Dat maakt dit album misschien wel een zware zit, maar ook een emotionele achtbaan. Mooi is het niet, maar als je alleen mooi wilt heb je hier niets te zoeken, laat staan dat je dan gewapend bent tegen het leven zelf.

Wow......wat een recensie

Inderdaad zeg!
Ik zal mijn eigen aspiraties om dit album te reviewen maar snel laten varen, want hier kan ik niet aan tippen.

Geweldig stuk inderdaad! Sommige mensen....

Dank jullie.

Ik vind het merkwaardig dat 'Streets of Fire' maar zo weinig stemmen heeft als favoriete nummer. Ik vind dat echt het beste nummer op dit album, alhoewel het hele album natuurlijk een topper is.

Streets of Fire vind ik echt het minste nummer. Het minste nummer op een geniale 5-sterren plaat, maar toch....

By the Way; het is al gezegd maar ik doe er nog een schepje bij:
Slowgaze's stukje

"Darkness on the Edge of Town" is absoluut een van mijn favoriete Bruce Springsteen platen. Springsteen is als geen ander in staat om het leven van de gewone man te beschrijven en te bespelen. Vergeleken met voorloper "Born to Run" is "Darkness on the Edge of Town" minder van het grote gebaar (zonder dat dit overigens een tekortkoming is van die plaat). De liedjes klinken kleiner en intiemer. Springsteen laat op deze plaat een dwarsdoorsnede horen van de Amerikaanse maatschappij. Een kritische blik die hij heeft gevat in 10 mooie liedjes. Maar bij Springsteen is er ook altijd hoop. Prachtige plaat!