The Knife - Shaking the Habitual (2013)

Man man man, wat is Tooth for an Eye toch een steengoed nummer, vooral als na het wat rustigere stuk (1:43) weer opgebouwd wordt naar het couplet waar de bassen er vol in komen, wauw. En die schreeuw....zo lekker.

Full of Fire is me toch echt te lang, tof nummer, maar geen 9 minuten, ben gewoon wel klaar met de gekte na een minuut of 6.

Cherry on Top, Old Dreams en Fracking Fluid zijn experimenten met geluid (ambient? duidelijk niet mijn ding), beginnen pas een beetje na 3 minuten en dan nog... doe nou maar gewoon een liedje...ik weet nou al dat ik dit 2 x luister en dan nooit meer.

Without You, Wrap Your Arms, Raging Lung en Ready to Lose zijn dan weer van topklasse.

Hele album moet wel redelijk hard afgespeeld om de dynamiek er maximaal uit te halen, als achtergrondmuziek is het behoorlijk ongeschikt.

Ik ga de 3 ellenlange ambient-tracks skippen, de 2 fillertjes van minder dan 1 minuut en hou een album van een uur van wereldklasse over.

Er zijn niet echt veel bands die er in slagen met niet direct gemakkelijk in het gehoor liggende muziek een groot publiek aan te spreken. Of een concert in een mum van tijd uitverkopen, bij hun optreden in de AB op 5 mei was dit het geval. We hebben het over The Knife. Zij zijn het bewijs dat deze quasi onmogelijke opdracht kans van slagen kan hebben. De verwachtingen van hun nieuwste album Shaking The Habitual zijn bijzonder hoog.

Het Zweedse duo drijft ons wederom naar een wereld met elektronische schoonheid. Experimentele beats en vocalen zorgen voor een reis met een palet van bonte kleuren. Vanaf de eerste song worden we aangegrepen door lekker klinkend drones en drumbeats die je prompt aanzetten tot dansen. Maar toch mogen we deze Shaking The Hubital niet puur zien als een dansplaat. Het stemgeluid zorgt ervoor dat de beats niet te koud overkomen, en net dat combineren tussen vocale warmte en vaak koel klinkende synthesizer zijn het grootste pluspunt van dit nieuwe album.

volledige review :
The Knife - Shaking The Habitual - Snoozecontrol.be

The Knife, een Zweeds ambient, noise, electronica, pop duo. Pretentieuze zelfoverschatting en heel, heel, hééél lange nummers maken 'Shaking the Habitual' wat het is: een plaat die iedereen maar een keer of twee zal opzetten en beweren dat het super-duper-goed is.

Optimisme vooraan, Olof en Karin hebben een paar knallers gemaakt. Om alleen maar de twee openingsnummers te noemen, Ready To Lose, Without You My Life Would Be Boring, Wrap Your Arms Around Me en zelfs het vrij leuke Raging Lung. Ook positief aan The Knife zijn de trillende, fragiele vocals van Andersson alias Fever Ray, die mij sowieso meer interesseert, ter zij-informatie. Maar die komen echt veel te weinig voor, dus komen we vrij rap aan de nadelen. Te lang, enorm saai (zelfs voor ambient) en veel nutteloze nummers die de sfeer van het album letterlijk naar beneden slaan. Het voelt aan als interludes van 5 tot 10 minuten, soms zelfs tot 20, en dan weer een paar achter elkaar. Interludes zo saai en irriterend dat ik zo goed als gewoon zou willen stoppen met luisteren. Sorry, maar wie beweert te genieten van een 10 minuten aanhalende klankschaal en niet in slaap valt/de track skipt, want dat is ook mogelijk, zullen wel enorm zelfingenomen zijn.

Shaking the Habitual is een erg gemixt album geworden, met een paar steengoede nummers, die hierboven al vermeld staan. Een paar opvullertjes die best leuk zijn, zoals het electronisch gezien goed in elkaar gestoken en enorm nerveuze 'Networking' en 'Stay out Here'. Het nut van de opzwellende klankschalen, glitchende (dis)harmonische instrumenten en stemmen die surround-achtig opdoemen zie ik echt niet in, en al helemaal niet voor 19 minuten. Experimenteel gezien is het daarom vrij oppervlakkig, thé (((((Anti-Mainstream)))) Knife heeft dan toch een paar verkeerde zetjes gedaan op Shaking The Habitual.

Een album om een paar keer te beluisteren, elke single die een video krijgt op mijn blog te posten, en daar weer te vergeten, totdat The Knife weer opdoemt met een nieuw album... in 2019.

Vind het vooralsnog maar een vage plaat, deze. Was natuurlijk al een beetje te verwachten, met die album teaser die op een gegeven moment bekend werd, en die hoes die wel apart, maar niet bijzonder stijlvol is en pijn aan je ogen doet. En dan nummers als ''Old Dreams Waiting to Be Realized''. Waar ben ik in godsnaam 20 minuten lang naar aan het luisteren? Ik hoor Karin Dreijer Anderson haar bijzondere stem liever zoals op Fever Ray.

Naast dit album ken ik enkel Silent Shout van ze, waar ik nog een oude stem van 4* op heb staan. Misschien ook eens een revisie geven. Voor zover ik me kan herinneren pakte die plaat me een stuk sneller/beter. Denk ook dat dit vierde album nog wel een stukje ontoegankelijker is.

Moeilijk te zeggen waar deze voor mij uit gaat komen, maar ik verwacht geen 4* zoals de voorganger.

lijkt me ook wel wat.

Tof trouwens dat The Knife hun eigen fans -en henzelf, want muziek brengt hen ook in een bepaalde staat- willen confronteren en ze met de eerste twee tracks daarheen lokt. De mensen van The Knife gebruiken hun grote reikwijdte zinvol in ieder geval en plaatsen zich duidelijker aan de 'bewuste/wereldverbeteraar zijde van de artiesten/mensheid'.

Een goede track verder die 19minuten ambient. Niet bijzonder als je dit soort muziek meer gaat zoeken, wel een mooie zet dat de The Knife producenten dit midden op hun album zetten en ze hun dure apparatuur veelal mooi en oprecht inzetten.

Aangenaamste track vind ik voorlopig Raging Lung trouwens, heerlijk. Ook de techno van Networking is erg lekker en de acid-house van Stay Out Here is érg mooi. Al met al ook gewoon duidelijk een mooi album is dit, veel sterk gerecyclede, strak geproduceerde muziek. één die je niet wilt missen.

De hoes van Shaking The Habitual springt meteen in het oog door de felle contrasten en het minimalistische design; een stuk anders dan de voorganger Silent Shout. Ook schrijven ze "The Kniφe", met de Griekse letter Phi – edgy! Niet alleen het artwork verschilt, want muzikaal zijn broer en zus Dreijer ook een andere weg ingeslagen. De muziek is uitgesmeerd over twee cd's of drie lp's. Op de achterkant van de hoes staat een aantal tracks die zo rond de 10 minuten duren (zelfs een van 19 minuten!). Als we niet beter wisten, dan hadden we hier te maken met een typisch gevalletje pretentie. Dit is slechts deels waar.

Opener A Tooth For An Eye steekt van wal met gelaagde percussie, waarbij een strakke beat, die we gewend waren van Silent Shout, afwezig blijft. De zang van Karin Dreijer is er een die onlosmakelijk verbonden is met het geluid van The Knife. Ze klinkt hier zelfs nu nog rustelozer dan voorheen. Dit wordt nog eens versterkt door de maat in 6/8. Dit is een geweldige eerste track met een nieuw geluid. Het algemene geluid van Shaking is veelal distorted, waarbij de voorganger vooral heel klinisch geproduceerd was. Het is tijd voor een statement, want we leven in een economische crisis! Aha! Vandaar dus die gierig uitziende man op de hoes met dat geld in zijn hand.

Full Of Fire, de tweede track, is een stuk strakker, met een heerlijke distortion op de baslijn, maar de lange track ontaardt helaas in vervelende synth-geluidjes, die je de volumeknop een stuk omlaag laten draaien. A Cherry On Top is de eerste ambient track. De klanken van de snaarinstrumenten klinken verontrustend over de electronische drones. Dit is dan meteen ook de meest geslaagde 'experimentele' track. Without You My Life Would Be Boring is weer percussie-georiënteerd en heeft het herkenbare nasale stemgeluid van Karin. Opvallend is de fluitachtige synthesizer. Wrap Your Arms Around Me is een undustrial klinkende ballad met ingehouden zang, sfeervol, maar doet vrij weinig. Na een korte 55 seconden van onnodig irritant gepiep en gekraak, Crake, is daar dan de overlange afsluiter van de eerste cd: het 19 minuten en 2 seconden durende Old Dreams Waiting To Be Realized. De track heeft iets weg van de drones van Natural Snow Buildings, maar is oersaai en kent geen spanningsbogen. Met maken van drones is niet The Knife's sterkste kant. Het wordt zo heel verleidelijk om de cd vóór Crake af te zetten en cd 2 uit de hoes te halen.

De tweede cd begint met Raging Lung, zwaar leunend op tribal-achtige drums. De ballad heeft een refrein dat fijn in het gehoor ligt, wat op dit album schaars is. De tweede helft van de track maakt plaats voor industriële geluiden over de lopende drumbeat. De geluiden doen denken aan de soundtrack van vroege David Lynch films. Networking heeft een acid beat, maar mist een fijne baslijn en is weer doorspekt met vervelende, atonale analoge geluiden. Helaas gaat ook hier de volumeknop weer even naar beneden. De meest noemenswaardige track van de tweede cd en de meest geslaagde van het album is Stay Out Here, een ruim 10 minuten durende track met twee gastzangeressen: Shannon Funchess (Light Asylum) en Emily Roysdon. De 4/4 acid beat is de basis van het nummer waarover een vernuftig ontworpen distorted industrial synthesizer klinkt die improviserend gemoduleerd wordt tijdens de duur van de track. De bijdrage van de zangeressen geven het nummer meer diepgang en de nodige afwisseling. Ze klinken allen verontrustend en paranoïde. Er wordt naar een climax gewerkt waarbij de synth voor de aanleiding zorgt en de zangeressen het afmaken met hun stemkunsten. De cd kan na deze track weer worden afgezet, want de snerpende geluiden met getimede delay van Fracking Fluid Injection werken op de zenuwen en Ready To Lose is een track met een shuffle beat die niet veel meer te bieden heeft na deze enorme lange luisterbeurt.

Shaking The Habitual is een album met enkele hoogtepunten en een aantal dieptepunten. De lange, saaie ambient tracks eisen te veel aandacht op en voelen aan als vulmateriaal. De klinische, beheerste sound van Silent Shout is verdwenen, waarmee The Knife ook de balans tussen originaliteit en degelijke nummers verliest. Op Shaking gaan alle remmen los en halen broer en zus Dreijer alles uit de kast wat ze na al die jaren op de plank hebben laten liggen. De ideeën zijn aardig, maar dragen niet bij aan een coherent geheel. Uit noodzaak is al het materiaal over 2 cd's verdeeld, wat ze afzonderlijk geen eigen identiteit meegeeft. Het project is dapper, en wellicht noodzakelijk voor henzelf, maar het eindproduct is te versnipperd. The Knife heeft gekozen voor een benadering waarbij muzikaal alles mogelijk is. Hun ambigue statement over de hedendaagse economie en muziek in het algemeen is op deze manier niet gestructureerd en verliest zo de urgentie.

Mijn kennismaking met The Knife gaat enkele maanden terug, toen ik wat aan het snuisteren was op de website van Focus Knack. Ik stootte op een top 10 van de beste albums van 2000 tot 2009. De meeste albums waren bij mij bekend (hun nummer 1 is mijn nummer 1 aller tijd: Kid A) maar eentje kon ik niet meteen plaatsen: Silent Shout van The Knife op nummer 7. En omdat ik me meestal wel kan vinden in de quoteringen van Focus Knack ging ik op zoek naar Silent Shout, op spotify was hij niet te vinden, in de bibliotheek gelukkig wel. En kijk, een paar maand later staat hij al in mijn top 10. Fantastische plaat!

Nu is hun nieuwe album uit, Shaking The Habitual. Voor degene die Silent Shout kochten bij het uitkomen 7 lange jaren, bij mij na een paar maanden.

Dit schreef ik bij Silent Shout:


Een uitspraak die ik toch moet nuanceren. Na veelvuldige luisterbeurten is deze uitspraak lang niet waterdicht meer. Ik heb lang gewacht om het nieuwe materiaal te beluisteren (ik wou wachten tot de release) maar toen ik voor het eerst Full Of Fire hoorde was er geen houden aan. Na vele luisterbeurten ben ik daar toch al uit: Full Of Fire is het beste nummer dat The Knife al gemaakt heeft. 9 minuten lang genieten.

Tweede singel A Thooth For An Eye liet al een even geweldige sound horen. Lichter dan Full Of Fire maar toch een heerlijke song om op los te gaan en mee te schreeuwen. Uiteindelijk blijkt Shaking The Habitual een opeenstapelingen van hoogtepunten. A Cherry On Top, Without You My Life Would Be Boring, Raging Lung, Networking, Stay Out Here en Ready To Lose. Wat een nummers! Wat een nummers!! Fantastische electronica, in een horrormantel gehuld. Shaking The Habitual klinkt algemeen rauwer, donkerder en experimenteler dan Silent Shout. Het zijn nummers die me elke keer kippenvel bezorgen, zo goed zijn ze. En dan heb je nog die stem van Karin Dreijer Andersson, ze zingt niet. Ze krijst en schreeuwt zich een weg door door het album.

Maar… Dan zijn er ook enkele nummers waar ik het minder mee kan vinden. Met de twee nummers die onder de minuut blijven, Crake en Oryx, heb ik niet meteen een probleem. Het is niet aangenaam om naar te luisteren maar met hun 55 en 37 seconden zijn ze gedaan eer ze begonnen zijn. Old Dreams Waiting To Be Realised en Fracking Fluid Injection zijn net ietsje langer. 19 en 10 minuten. Twee nummers die meestal geskipt worden omdat ik gewoon niet het geduld heb om 19 minuten naar iets te luisteren en daarna het gevoel hebben dat ik niets gehoord heb. Dat heeft Fracking Fluid Injection dan nog voor op Old Dreams Waiting To Be Realised, daar zit nog wat in, al is het niet altijd even aangenaam. Old Dreams Waiting To Be Realised duurt gewoon echt te lang.

Deze twee nummers houden me van de 5*, en ook misschien wel van een top 10 plaats. Want de andere nummers zijn gewoon fantastisch. En dat is hetgeen ik onthoud van dit album. Silent Shout was zeker geen toevalstreffer, het was een voorbode van een bij momenten nog beter album!

4,5*

De pretentie! Nee, ik hoor het niet. De pretentie, bedoel ik, niet de verrassend romantische protestplaat die The Knife met Shaking the Habitual heeft gemaakt. Ze gaan daar, met hun nek in de wind. Ze hebben het over dingen, en laten dingen horen, ongehoord en nodig te gebeuren. The Knife doet niet alsof, het deelt net indrukwekkend slim en doelgericht een toekomstvisie.

In Shaking the Habitual vangen ze wat we niet kennen/willen denken/menen te weten, over muziek en leven. Da’s dan mijn pretentie.

Shaking the Habitual is uitheems, waar het trotse en beschamende westers paden kruist met het spirituele en bedreigde oosters. Niets is onmaakbaar naar de klote, en een stel warmbloedig kille Scandinaviërs zoekt de knip- en plakmiddelen in de onguur hippe Berlijnse discotheken en het eens traditionele Afrikaanse leven. De kleuren geven af. Wereldse invloeden onder invloed van The Knife.

Shaking the Habitual gaat buitenaards, ware het niet dat er mogelijk geen andere planeet is met leven of muziek en al onmogelijk een die even hard naar de klote is, The Knife heeft iets ontdekt: [...]

En dan sijpelt het echte leven weer binnen in Old Dreams Waiting to Be Realized: hoe eng het ook weer was je eigen gedachten te lezen, met de boemelende trein langs de autostrade, of op het rinkelende fietsje onder de tsjirpende voorjaarsvogels, afhankelijk van jouw geluk in dit echte leven. Alles verdwijnt, en de rest komt weer terug. Al is je vrijheid nooit meer helemaal hetzelfde, Shaking the Habitual na de eerste rush. Het plotse besef dat je gewoon even volledig vergeet dat je, wat, Shaking the Habitual aan het luisteren bent? Als in het vagevuur in het ongewisse, tussennatuurlijk. The Knife, wat? O ja, daar komt weer wat synth piepen. O juist, de pretentie!

[...] met klote kan je spelen, en The Knife gaat een end. Waar alles vandaan komt, of waar alles naartoe gaat, weten mogelijk ook zij niet eens. Erachter komen zal nog niet half de lol zijn.

Shaking the Habitual wordt bovennatuurlijk, zoekt door het helse zijn plaats onder het hemelse, baadt in beide maar blijft vooral het vage. Vol vuur ontvlammen hun composities in tirades van goede intenties en kwade woorden, die de bitsige kant en een idealistische kijk verraden. Als hemel en hel op aarde zijn, is The Knife schepper van dit alles en niets.

Het hoeft niet volkomen vatbaar te zijn om begrip te voelen. Het is de overtuiging van The Knife die Shaking the Habitual nog verrassend recht door zee doet klinken, in al hun tarten van realiteit versus verbeelding. Het genadeloos bittere versus het hopeloos romantische. Wat nu, pretentie?

Ik zou deze nooit aangeschaft hebben als ik 'm niet her en der hoog in lijstjes had zien staan.
Silent Shout vond ik altijd wat overroepen, dus ik had niet direct hoge verwachtingen...

Maar wát een fantastisch en veelzijdig album is dit zeg. Dit gaat heel wat verder dan die succesvolle voorganger. Zó zet je dus een ambitieuze dubbelaar in elkaar, beste Butler.