The Knife - Shaking the Habitual (2013)

Shaking The Habitual by The Knife - theknife.net

Hoppa

Dan weet ik in ieder geval wat ik vanavond ga luisteren.

Wow. Wow. Wow. Sprakeloos, of nouja. Niet helemaal. Wat leveren ze weer een geweldig werk af, Without You My Life Would Be Boring is echt belachelijk goed, wat een kracht zit er in dat nummer! Verder is het album het meest afwisselend van de albums die ze tot nu toe gemaakt hebben, maar gelijk ook het meest ontoegankelijke, vooral voor de mensen die nummers als Heartbeats verwachten. Ze laten zien dat ze niet vallen in herhaling, elk album is weer een evolutie op de volgende. Hopelijk is het een groeiplaat, kan alleen maar nog beter worden!

mindbloown

Wat een extreem wisselvallig album zo tijdens de eerste luisterbeurt. Het is moeilijk om echt goede ambientstukken te maken, dat laat The Knife hier ook horen. Old Dreams Waiting to Be Realized en Fracking Fluid Injection zijn namelijk gruwelijk saai en ontberen aan enige spanning of sfeer. Sommige nummers gaan gewoon te lang door en borduren te veel voort op hetzelfde. Op dit moment zou ik A Tooth For An Eye, Full Of Fire en Wrap Your Arms Around Me als favorieten aangeven. Hij gaat natuurlijk nog meer luisterbeurten krijgen voordat ik überhaupt met een beoordeling kom.

Het volledige album heb ik nu beluisterd en het bevalt me echt heel goed! Elk nummer heeft een heerlijke donkere vibe en hoewel sommige nummers, zoals Networking en Raging Lung, een beetje lang doorpruttelen, is de algehele sfeer super. Het is een album dat bij de meesten misschien zal moeten bezinken, maar Full of Fire en A Tooth for an Eye deden het voor mij bij het begin al gelijk goed Hier ga ik zeker lang van genieten.

Op het eerste gehoor doet de structuur mij denken aan het laatste album van The Chromatics: Kill for love. Echte liedjes met tussendoor ambientstukken. Beide albums ademen ook dezelfde donkere sfeer uit, al zijn de liedjes van The Knife wel minder traditioneel en veel minder rechttoe rechtaan. Met een stem wacht ik nog even, daarvoor is één luisterbeurt duidelijk niet genoeg.

Klinkt na een eerste luisterbeurt zeer vet!
Een wonder haast dat er geen fill materiaal opstaat. Blijft de hele speelduur boeien, maar natuurlijk is Shaking The Habitual niet perfect over de hele lijn.
De eerste 10 minuten van Old Dreams Waiting to Be Realized zijn namelijk prachtig, maar op de helft verwachtte ik een soort van flip, waarin de track zou uitmonden in iets gestoords zoals: Full Of Fire. Maar nee, hij gaat gewoon nog 9 minuten verder met het zelfde. En slecht is het zeker niet, het blijft de hele speelduur boeien, en de drones klinken wel net (al hoor je dat ze niet echt uit de Ambienhoek komen, al heeft die Industrial invloed erin wel zijn charme), maar er zat veel meer in. Verder is Fracking Fluid Injection wat minder, die zou wel de helft minder lang mogen duren wat mij betreft, blijft gewoon veel te lang ophetzelfde stuk kauwen zeg maar.

Maar voor de rest hoor ik weinig verkeerds in Shaking The Habitual, misschien mocht er nog wel zo'n gestoorde track zoals: Full Of Fire op maar dat zeg ik waarschijnlijk omdat dat m'n favoriet is. Ze springen origineel om met geluid, teksten zijn op het eerste zicht zeker niet mis en de elctronica en vocals vinden zich weer prachtig terug.

Man man man, wat is Tooth for an Eye toch een steengoed nummer, vooral als na het wat rustigere stuk (1:43) weer opgebouwd wordt naar het couplet waar de bassen er vol in komen, wauw. En die schreeuw....zo lekker.

Full of Fire is me toch echt te lang, tof nummer, maar geen 9 minuten, ben gewoon wel klaar met de gekte na een minuut of 6.

Cherry on Top, Old Dreams en Fracking Fluid zijn experimenten met geluid (ambient? duidelijk niet mijn ding), beginnen pas een beetje na 3 minuten en dan nog... doe nou maar gewoon een liedje...ik weet nou al dat ik dit 2 x luister en dan nooit meer.

Without You, Wrap Your Arms, Raging Lung en Ready to Lose zijn dan weer van topklasse.

Hele album moet wel redelijk hard afgespeeld om de dynamiek er maximaal uit te halen, als achtergrondmuziek is het behoorlijk ongeschikt.

Ik ga de 3 ellenlange ambient-tracks skippen, de 2 fillertjes van minder dan 1 minuut en hou een album van een uur van wereldklasse over.

Een nieuwe The Knife, interessant!!!

De afgelopen maanden erg uitgekeken naar deze release. Full of Fire stond mij eigenlijk meteen al aan en A tooth for a Eye beviel daarna ook goed. Verwachtingen waren dus hoog!

Het album nu een aantal keren beluisterd te hebben valt het zeker niet tegen. Wel heb ik moeite met de geluidsexperimenten tussen de " echte" nummers door.
De toegevoegde waarde hiervan hoor ik niet. Het nummer Old Dreams Waiting To Be Realized, dat ruim 19 minuten duurt, is na 1 keer luisteren een gegarandeerd skip-moment geworden.
Moet zeggen dat dit voor mij ook een reden kan zijn (ik twijfel nog) om de LP niet aan te schaffen.
Gelukkig heb ik via Spotify de mogelijkheid om de twijfelachtige nummers eruit te halen.

De "echte" nummers op dit album vind ik daarentegen echt heerlijk. Persoonlijk favoriet is Raging Lung... Man wat een heerlijk nummer zeg!

Voor de komende tijd ga ik zeker nog veel plezier beleven aan dit album en heeeel misschien ga ik de muzikale intermezzo's ook nog waarderen...Denk het alleen niet!

heel wat hoogtepuntjes.. de lange nummers vind ik voorlopig toch wat minder.

Er zijn niet echt veel bands die er in slagen met niet direct gemakkelijk in het gehoor liggende muziek een groot publiek aan te spreken. Of een concert in een mum van tijd uitverkopen, bij hun optreden in de AB op 5 mei was dit het geval. We hebben het over The Knife. Zij zijn het bewijs dat deze quasi onmogelijke opdracht kans van slagen kan hebben. De verwachtingen van hun nieuwste album Shaking The Habitual zijn bijzonder hoog.

Het Zweedse duo drijft ons wederom naar een wereld met elektronische schoonheid. Experimentele beats en vocalen zorgen voor een reis met een palet van bonte kleuren. Vanaf de eerste song worden we aangegrepen door lekker klinkend drones en drumbeats die je prompt aanzetten tot dansen. Maar toch mogen we deze Shaking The Hubital niet puur zien als een dansplaat. Het stemgeluid zorgt ervoor dat de beats niet te koud overkomen, en net dat combineren tussen vocale warmte en vaak koel klinkende synthesizer zijn het grootste pluspunt van dit nieuwe album.

volledige review :
The Knife - Shaking The Habitual - Snoozecontrol.be

Dan zal ik de rest van die review even samenvatten, scheelt weer een irritatieklik:
Dance, electronica, experimenteel kleedje, genoeg variatie en tempowisselingen, dreigende drones, noise-rock, onvoorspelbaar, niet het zoveelste dance-pop bandje, pluim voor de drums, voor fijnproevers, verzengend gevoel van vreugde, fijn om op te dansen, aanrader.

En wat vind you er zelf van? De knutselklashoes weerhoudt me nl even van meteen bestellen, net zoals de qu-altiteit van de laatste (samenwerkrngs)dubbelaar.

Kijk dit zie ik graag! Is het ook mogelijk verzoekjes in te dienen? Ik heb nog een pil over quantitative financial risk management liggen.

Ik vind het album behoorlijk pretentieus, overigens zonder dat het voelt als een dikke middelvinger naar wie dan ook. Het zoeken naar houvast moet echt overboord gegooid worden, het skippen van de ambienttracks vind ik daarbij vooral iets voor de gemakzuchtige luisteraar. Sterker nog, de singles (tevens de eerste 2 tracks van het album) lijken bewust vooraan geplaatst te zijn met de gedachte "zijn we daar vanaf, dan kan het album nu echt beginnen".

Het album in zijn geheel vereist de nodige concentratie en met 100 minuten speeltijd is dat een redelijk pittige opgave. Het enige moment dat The Knife de luisteraar een beetje comfort bied is na de 19 minuten durende Old dreams waiting to be realized. Mijn mening zal niet gemiddeld zijn, want ik vind het een mooie diepe track die overigens wel degelijk vanaf het midden steeds intenser wordt. Na afloop moet je even bijkomen en Raging Lung geeft die nodige lucht. Al met al een trip die je best op cd (vinyl vind ik niet passend kwa geluid) in de kast mag hebben, al zal je (ik iig niet) hem zeker niet elke dag opzetten.

Als je van plan bent om in de bankensector te gaan werken, dan heb ik toch liever dat je het gehele boek goed leest

Als het hele album zo was als de eerste 4 nummers, dan had ik direct een 5,0* gegeven. Ik start met een 4,0* op de rand van een 4,5* Wat een geweldig album. Lekker distorted.

Ik denk dat die concertreeks eerder uitverkocht raakte door het success van An AudioVisual Experience...
Ikzelf heb wel 2 kaartejes kunnen bemachtigen, maar als ik de eerste recenties lees vrees ik ervoor dat we toch een pretentieuze hoop herrie over ons gaan krijgen, die we dan "ongelooflijk goed" moeten gaan vinden.

Dit vind ik echt onzin. Ik vind de ambienttracks niet goed en ik skip ze dus ik ben een gemakzuchtige luisteraar. Ambient is een genre wat ik zeker kan waarderen maar de ambientstukken op dit album vind ik echt gruwelijk saai.

Hoelang is het album uit (niet lang) en hoevaak heb je het al in zijn geheel beluisterd om het een kans te geven?

Vijf keer waarvan twee keer met koptelefoon. Dit heb ik gedaan omdat in die ambient-tracks vaak veel details zitten die niet opvallen maar 19 minuten is echt veel te lang. Voor paar minuten vind ik het wel sfeervol maar daarna is mijn aandacht echt weg.

Een zeer experimentele plaat van The Knife, deze Shaking The Habitual. De eerste helft van de plaat vind ik echt gruwelijk sterk. De ritmes zijn opzwepend en tribal en er wordt een lekker duister en vaag sfeertje neergezet. A Cherry On Top en Wrap Your Arms Around Me zijn allebei prachtig, als het hele album zo was geweest had het 4 sterren gekregen. Dan krijgen we een ambienttrack waar ik al genoeg aandacht aan heb besteed. Raging Lung is weer een erg gaaf nummer met een creepy sfeertje. Daarna vind ik het niveau van het album omlaag gaan. De nummers gaan te lang door wat mij betreft. Ik kom nu uit op 3,5 ster.

The Knife, een Zweeds ambient, noise, electronica, pop duo. Pretentieuze zelfoverschatting en heel, heel, hééél lange nummers maken 'Shaking the Habitual' wat het is: een plaat die iedereen maar een keer of twee zal opzetten en beweren dat het super-duper-goed is.

Optimisme vooraan, Olof en Karin hebben een paar knallers gemaakt. Om alleen maar de twee openingsnummers te noemen, Ready To Lose, Without You My Life Would Be Boring, Wrap Your Arms Around Me en zelfs het vrij leuke Raging Lung. Ook positief aan The Knife zijn de trillende, fragiele vocals van Andersson alias Fever Ray, die mij sowieso meer interesseert, ter zij-informatie. Maar die komen echt veel te weinig voor, dus komen we vrij rap aan de nadelen. Te lang, enorm saai (zelfs voor ambient) en veel nutteloze nummers die de sfeer van het album letterlijk naar beneden slaan. Het voelt aan als interludes van 5 tot 10 minuten, soms zelfs tot 20, en dan weer een paar achter elkaar. Interludes zo saai en irriterend dat ik zo goed als gewoon zou willen stoppen met luisteren. Sorry, maar wie beweert te genieten van een 10 minuten aanhalende klankschaal en niet in slaap valt/de track skipt, want dat is ook mogelijk, zullen wel enorm zelfingenomen zijn.

Shaking the Habitual is een erg gemixt album geworden, met een paar steengoede nummers, die hierboven al vermeld staan. Een paar opvullertjes die best leuk zijn, zoals het electronisch gezien goed in elkaar gestoken en enorm nerveuze 'Networking' en 'Stay out Here'. Het nut van de opzwellende klankschalen, glitchende (dis)harmonische instrumenten en stemmen die surround-achtig opdoemen zie ik echt niet in, en al helemaal niet voor 19 minuten. Experimenteel gezien is het daarom vrij oppervlakkig, thé (((((Anti-Mainstream)))) Knife heeft dan toch een paar verkeerde zetjes gedaan op Shaking The Habitual.

Een album om een paar keer te beluisteren, elke single die een video krijgt op mijn blog te posten, en daar weer te vergeten, totdat The Knife weer opdoemt met een nieuw album... in 2019.

Wáááárrr zit toch die ambient verstopt die menigeen er in hoort?

Is een zgn 'Easter act'

nee, is gewoon Zoek Wally: Ambient Edition.

Vind het vooralsnog maar een vage plaat, deze. Was natuurlijk al een beetje te verwachten, met die album teaser die op een gegeven moment bekend werd, en die hoes die wel apart, maar niet bijzonder stijlvol is en pijn aan je ogen doet. En dan nummers als ''Old Dreams Waiting to Be Realized''. Waar ben ik in godsnaam 20 minuten lang naar aan het luisteren? Ik hoor Karin Dreijer Anderson haar bijzondere stem liever zoals op Fever Ray.

Naast dit album ken ik enkel Silent Shout van ze, waar ik nog een oude stem van 4* op heb staan. Misschien ook eens een revisie geven. Voor zover ik me kan herinneren pakte die plaat me een stuk sneller/beter. Denk ook dat dit vierde album nog wel een stukje ontoegankelijker is.

Moeilijk te zeggen waar deze voor mij uit gaat komen, maar ik verwacht geen 4* zoals de voorganger.

Hoes hier op de website is wel heel slechte kwaliteit.

Niet echt wat ik ervan verwacht had, teveel geneuzel en lange tracks. Sowieso de instrumentals kunnen me echt gestolen worden, bij Fracking Fluid Reaction had ik het gevoel alsof ik luisterde naar nagels die over een schoolbord krasten...

Waar ik de vorige albums wel kan appreciëren, is dit toch een geval van moeilijkdoenerij.

Kleine 2,5 sterren.