The Knife - Shaking the Habitual (2013)

pijnlijk voor iemand die de plaat wel geweldig vind en niet op tijd kaartjes heeft kunnen bemachtigen...

Ja, misschien wel, maar dan zouden ze beter eerst een album uitbrengen en een paar weken/maand nadien de ticketverkoop starten...
Ik ga in elk geval de reviews afwachten van de eerste live-shows voordat ik beslis mijn kaarten door te verkopen.

Hebben wij wel dezelfde plaat gehoord?

En wat een onzin, je gaat toch niet naar een show op basis van recensies?? Je wilt het toch zelf ervaren?

Om eerlijk te zijn, ik heb het ganse album nog niet gehoord, maar al wel ettelijke reviews ervan gelezen, en de paar tracks die online te beluisteren waren , wat mij niet echt gelukkig maakten. Is dat onzin?

Wat een onzin? Ik heb kaartjes gekocht op basis van wat ik kende van The Knife en dat vind ik steengoed... Je wist op voorhand dat je er snel bij moest zijn, dat het snel uitverkocht zou zijn...zo'n onzin?

Wat een onzin? Als blijkt dat die shows idd niet veel meer zijn dan pretentieuze herrie, dan beslis ik van mijn kaartjes door te verkopen en er iemand anders gelukkig mee maak... zo'n onzin?
voor mij niet.

Ach ja iedereen moet zo zelf uitmaken hoe hij/zij muziek benaderd en ervaart. Maar als je al aangeeft dat je de plaat nog niet eens 1 keer in zijn geheel hebt geluisterd. Hoe kan je dan zeggen dat het pretentieuze herrie is?

Je laat je wel heel erg leiden door wat anderen te zeggen hebben over deze plaat/band. Ik zal zeggen; lees geen recensies en ga er met een open mind in. Laat je verassen.

heb je wel een punt.

Voor iedereen die niet niet snapt waarom dit album zo erg verschilt van de vorige, zo moeilijk behapbaar is, enz.: hier is een sterke review: Shaking the Habitual | XLR8R.

Het idee achter de plaat spreekt mij persoonlijk erg aan, hoewel ik niet het idee heb dat de boodschap voor mij is, en ik van de muziek nog niet écht heel erg kan genieten.

Het mes is scherper dan ooit. Ik kan me goed voorstellen dat de meeste mensen niet dagelijks een nummer van 19 minuten gaan luisteren waarin slechts een sfeer wordt gecreëerd. En wat mij betreft had "Old Dreams Waiting to Be Realized" ook best een stukje korter gemogen. Maar we hebben hier te maken met twee eigenwijze Zweden, die per se af wilden stappen van het (deels door het publiek) gecreëerde imago dat ze sinds "Silent Shout" kregen. Dit album is een statement waarin ze zowel muzikaal als tekstueel verschillende thema's aan de kaak stellen.

Ze gaan duidelijk niet voor het grote geld, en gaan met sommige nummers hier misschien een beetje te ver, maar dat draagt uiteindelijk wel bij aan het gevoel wat The Knife ons volgens mij wil meegeven. "Shaking the Habitual", remember? Artwork dat pijn doet aan je ogen, een (eigenlijk) veel te lang album met daarop ambient-stukken die de gemiddelde fan nooit van z'n leven zou horen. En gezien het feit dat Olof en Karin meerdere keren al een trend lijken te zetten, lijkt het mij interessant wat hieruit voort zal komen. Een dertig minuten durend ambient-stuk van Rihanna lijkt me wel wat.

Ik blijf die toffe geluidjes die steeds terugkomen wel super vinden, zoals bv. 4:40 in Full of Fire. Steeds meer trance-achtig, maar daar staan ze natuurlijk wel om bekend

lijkt me ook wel wat.

Tof trouwens dat The Knife hun eigen fans -en henzelf, want muziek brengt hen ook in een bepaalde staat- willen confronteren en ze met de eerste twee tracks daarheen lokt. De mensen van The Knife gebruiken hun grote reikwijdte zinvol in ieder geval en plaatsen zich duidelijker aan de 'bewuste/wereldverbeteraar zijde van de artiesten/mensheid'.

Een goede track verder die 19minuten ambient. Niet bijzonder als je dit soort muziek meer gaat zoeken, wel een mooie zet dat de The Knife producenten dit midden op hun album zetten en ze hun dure apparatuur veelal mooi en oprecht inzetten.

Aangenaamste track vind ik voorlopig Raging Lung trouwens, heerlijk. Ook de techno van Networking is erg lekker en de acid-house van Stay Out Here is érg mooi. Al met al ook gewoon duidelijk een mooi album is dit, veel sterk gerecyclede, strak geproduceerde muziek. één die je niet wilt missen.

Als ik op de site van Free Record Shop naar het album kijk staat het 19 minuten lange 'Old Dreams Waiting to Be Realised' niet bij de tracklist van het album, ook niet op de achterkant van het album zelf.
Normaal?

*Edit: ik zie dat hij er op de LP versie wel bij staat.

Ja, dat is een andere versie van het album, dat is geen digipack en er zit ook geen poster bij.

Jammer dat die versie dan niet bij FRS te kopen is, dat wordt elders kopen dan...

Je moet sowieso geen muziek bij de FRS kopen.

Meestal koop ik mijn cd's in een grote muziekwinkel in Gent, daar zijn de prijzen lager en is er veeeel meer te verkrijgen.
Maar bij sommige albums kan ik moeilijk wachten

Ik woon eenmaal niet in Gent.

Lekker album, koptelefoon op en weg.. Lijkt alsof ze Björk hebben uitgenodigd..

Tof album, maar in tegenstelling tot Kill for love van The Chromatics krijg ik mij niet door de ambient intermezzo's gewurmd. Hiervoor moet de Ipod uitgevonden zijn. 3 nummers, goed voor 38 minuten 'muziek' weggooien en zonder skip-toets in één ruk de hele zit uitdoen. Beetje jammer wel, een fysiek exemplaar geeft een plaat altijd een meerwaarde, maar dan moet het hele allbum in één stuk beluisterbaar zijn.

Moet zeggen dat dit album mij erg meevalt. Was bang dat het een zwaar behapbaar plaatje zou zijn gezien de vele pretenties, maar er valt genoeg te genieten. Stay Out Here vind ik wel een hoogtepunt. Moet het nog even laten bezinken en nog een paar keer draaien voor een waardering.

Overigens vond ik de eerdere ambientstukken van The Knife (bv. The Captain op Silent Shout) ook al totaal niet te vergelijken met Chromatics. Da's echt een compleet andere sound en emotie.

Als we gaan vergelijken: ik vind het bij vlagen lijken op Adult.

De hoes van Shaking The Habitual springt meteen in het oog door de felle contrasten en het minimalistische design; een stuk anders dan de voorganger Silent Shout. Ook schrijven ze "The Kniφe", met de Griekse letter Phi – edgy! Niet alleen het artwork verschilt, want muzikaal zijn broer en zus Dreijer ook een andere weg ingeslagen. De muziek is uitgesmeerd over twee cd's of drie lp's. Op de achterkant van de hoes staat een aantal tracks die zo rond de 10 minuten duren (zelfs een van 19 minuten!). Als we niet beter wisten, dan hadden we hier te maken met een typisch gevalletje pretentie. Dit is slechts deels waar.

Opener A Tooth For An Eye steekt van wal met gelaagde percussie, waarbij een strakke beat, die we gewend waren van Silent Shout, afwezig blijft. De zang van Karin Dreijer is er een die onlosmakelijk verbonden is met het geluid van The Knife. Ze klinkt hier zelfs nu nog rustelozer dan voorheen. Dit wordt nog eens versterkt door de maat in 6/8. Dit is een geweldige eerste track met een nieuw geluid. Het algemene geluid van Shaking is veelal distorted, waarbij de voorganger vooral heel klinisch geproduceerd was. Het is tijd voor een statement, want we leven in een economische crisis! Aha! Vandaar dus die gierig uitziende man op de hoes met dat geld in zijn hand.

Full Of Fire, de tweede track, is een stuk strakker, met een heerlijke distortion op de baslijn, maar de lange track ontaardt helaas in vervelende synth-geluidjes, die je de volumeknop een stuk omlaag laten draaien. A Cherry On Top is de eerste ambient track. De klanken van de snaarinstrumenten klinken verontrustend over de electronische drones. Dit is dan meteen ook de meest geslaagde 'experimentele' track. Without You My Life Would Be Boring is weer percussie-georiënteerd en heeft het herkenbare nasale stemgeluid van Karin. Opvallend is de fluitachtige synthesizer. Wrap Your Arms Around Me is een undustrial klinkende ballad met ingehouden zang, sfeervol, maar doet vrij weinig. Na een korte 55 seconden van onnodig irritant gepiep en gekraak, Crake, is daar dan de overlange afsluiter van de eerste cd: het 19 minuten en 2 seconden durende Old Dreams Waiting To Be Realized. De track heeft iets weg van de drones van Natural Snow Buildings, maar is oersaai en kent geen spanningsbogen. Met maken van drones is niet The Knife's sterkste kant. Het wordt zo heel verleidelijk om de cd vóór Crake af te zetten en cd 2 uit de hoes te halen.

De tweede cd begint met Raging Lung, zwaar leunend op tribal-achtige drums. De ballad heeft een refrein dat fijn in het gehoor ligt, wat op dit album schaars is. De tweede helft van de track maakt plaats voor industriële geluiden over de lopende drumbeat. De geluiden doen denken aan de soundtrack van vroege David Lynch films. Networking heeft een acid beat, maar mist een fijne baslijn en is weer doorspekt met vervelende, atonale analoge geluiden. Helaas gaat ook hier de volumeknop weer even naar beneden. De meest noemenswaardige track van de tweede cd en de meest geslaagde van het album is Stay Out Here, een ruim 10 minuten durende track met twee gastzangeressen: Shannon Funchess (Light Asylum) en Emily Roysdon. De 4/4 acid beat is de basis van het nummer waarover een vernuftig ontworpen distorted industrial synthesizer klinkt die improviserend gemoduleerd wordt tijdens de duur van de track. De bijdrage van de zangeressen geven het nummer meer diepgang en de nodige afwisseling. Ze klinken allen verontrustend en paranoïde. Er wordt naar een climax gewerkt waarbij de synth voor de aanleiding zorgt en de zangeressen het afmaken met hun stemkunsten. De cd kan na deze track weer worden afgezet, want de snerpende geluiden met getimede delay van Fracking Fluid Injection werken op de zenuwen en Ready To Lose is een track met een shuffle beat die niet veel meer te bieden heeft na deze enorme lange luisterbeurt.

Shaking The Habitual is een album met enkele hoogtepunten en een aantal dieptepunten. De lange, saaie ambient tracks eisen te veel aandacht op en voelen aan als vulmateriaal. De klinische, beheerste sound van Silent Shout is verdwenen, waarmee The Knife ook de balans tussen originaliteit en degelijke nummers verliest. Op Shaking gaan alle remmen los en halen broer en zus Dreijer alles uit de kast wat ze na al die jaren op de plank hebben laten liggen. De ideeën zijn aardig, maar dragen niet bij aan een coherent geheel. Uit noodzaak is al het materiaal over 2 cd's verdeeld, wat ze afzonderlijk geen eigen identiteit meegeeft. Het project is dapper, en wellicht noodzakelijk voor henzelf, maar het eindproduct is te versnipperd. The Knife heeft gekozen voor een benadering waarbij muzikaal alles mogelijk is. Hun ambigue statement over de hedendaagse economie en muziek in het algemeen is op deze manier niet gestructureerd en verliest zo de urgentie.

Emily Roysdon is geen zangeres, ze heeft slechts de songtekst geschreven, die vervolgens als inspiratie heeft gediend voor de rest van de nummers. De hogere stem die je hoort is toch ook echt Karin zelf.

Thanks! Te vluchtig geweest zie ik. Maar dat Karin erin zit, is overduidelijk, hoor.

Het blijft spijtig dat ze 'Old Dreams Waiting to Be Realized' 19 minuten laten duren. Dat is echt wel te lang naar mijn mening. Met de andere ambient tracks heb ik geen probleem, die blijven binnen de tijdslimiet en blijven de hele tijd interessant om naar te luisteren. Dat heb ik bij Old Dreams Waiting to Be Realized niet, het wordt echt saai na een tijd een en het wordt dan ook bijna altijd geskipt. Dat kan niet de bedoeling zijn van zo'n nummer...

goh, ik onderga dat nummer, ik luister niet echt bewust en dan is het best nog cool.

Moet wel heel erg wennen aan dit album. Ga nog niet stemmen. De hoes behoort wat mij betreft tot de allerslechtste die ik ooit gezien heb.

Quote waar de titel van dit album vandaan lijkt te komen:



Foucault!

Een grote stap vooruit voor The Knife, Fever Ray en Oni Ayhun zijn nog wel terug te horen, maar het is nog losser en persoonlijker. Het eerste kwartier barst al gelijk los: een bom van agressie. En nog steeds onconventionele invloeden en teksten. Je kunt de hoes lelijk vinden, je mag het schizofreen geschreeuw vinden en het met een zuur gezicht wegleggen, maar dit album gaat zeker niet onopgemerkt voorbij.

Ik had deze persoonlijk ook wel hoger verwacht in de rotatielijst. Misschien geen eerste plaats maar toch wel top 5.

raging lung, wow!

Mijn kennismaking met The Knife gaat enkele maanden terug, toen ik wat aan het snuisteren was op de website van Focus Knack. Ik stootte op een top 10 van de beste albums van 2000 tot 2009. De meeste albums waren bij mij bekend (hun nummer 1 is mijn nummer 1 aller tijd: Kid A) maar eentje kon ik niet meteen plaatsen: Silent Shout van The Knife op nummer 7. En omdat ik me meestal wel kan vinden in de quoteringen van Focus Knack ging ik op zoek naar Silent Shout, op spotify was hij niet te vinden, in de bibliotheek gelukkig wel. En kijk, een paar maand later staat hij al in mijn top 10. Fantastische plaat!

Nu is hun nieuwe album uit, Shaking The Habitual. Voor degene die Silent Shout kochten bij het uitkomen 7 lange jaren, bij mij na een paar maanden.

Dit schreef ik bij Silent Shout:


Een uitspraak die ik toch moet nuanceren. Na veelvuldige luisterbeurten is deze uitspraak lang niet waterdicht meer. Ik heb lang gewacht om het nieuwe materiaal te beluisteren (ik wou wachten tot de release) maar toen ik voor het eerst Full Of Fire hoorde was er geen houden aan. Na vele luisterbeurten ben ik daar toch al uit: Full Of Fire is het beste nummer dat The Knife al gemaakt heeft. 9 minuten lang genieten.

Tweede singel A Thooth For An Eye liet al een even geweldige sound horen. Lichter dan Full Of Fire maar toch een heerlijke song om op los te gaan en mee te schreeuwen. Uiteindelijk blijkt Shaking The Habitual een opeenstapelingen van hoogtepunten. A Cherry On Top, Without You My Life Would Be Boring, Raging Lung, Networking, Stay Out Here en Ready To Lose. Wat een nummers! Wat een nummers!! Fantastische electronica, in een horrormantel gehuld. Shaking The Habitual klinkt algemeen rauwer, donkerder en experimenteler dan Silent Shout. Het zijn nummers die me elke keer kippenvel bezorgen, zo goed zijn ze. En dan heb je nog die stem van Karin Dreijer Andersson, ze zingt niet. Ze krijst en schreeuwt zich een weg door door het album.

Maar… Dan zijn er ook enkele nummers waar ik het minder mee kan vinden. Met de twee nummers die onder de minuut blijven, Crake en Oryx, heb ik niet meteen een probleem. Het is niet aangenaam om naar te luisteren maar met hun 55 en 37 seconden zijn ze gedaan eer ze begonnen zijn. Old Dreams Waiting To Be Realised en Fracking Fluid Injection zijn net ietsje langer. 19 en 10 minuten. Twee nummers die meestal geskipt worden omdat ik gewoon niet het geduld heb om 19 minuten naar iets te luisteren en daarna het gevoel hebben dat ik niets gehoord heb. Dat heeft Fracking Fluid Injection dan nog voor op Old Dreams Waiting To Be Realised, daar zit nog wat in, al is het niet altijd even aangenaam. Old Dreams Waiting To Be Realised duurt gewoon echt te lang.

Deze twee nummers houden me van de 5*, en ook misschien wel van een top 10 plaats. Want de andere nummers zijn gewoon fantastisch. En dat is hetgeen ik onthoud van dit album. Silent Shout was zeker geen toevalstreffer, het was een voorbode van een bij momenten nog beter album!

4,5*

Fracking Fluid Injection vind ik een vreselijk nummer, verder wordt ik hier wel blij van.
Jammer dus van dat ene nummer, is geen gemakkelijke kost en eerste luisterbeurten d8 ik dit is niks.
Maar een groeier met uitzondering van eerder genoemde track.