Madonna - Confessions on a Dance Floor (2005)

Hung Up.....iedereen kent de opener inmiddels wel. Slim? Zeker! Hip? Tuurlijk! Lekker? Ja! Niet origineel vanwege de sample, maar wel onweerstaanbaar. En laten we eerlijk zijn: Madonna mag het dan wel weer (want inmiddels genoeg credits op eigen kracht opgebouwd). En ze komt er gewoon mee weg. De Queen of Pop is terug, en hoe! De nichtendisco's staan ongetwijfeld op z'n kop de komende weken
Get Together opent lekker zweverig op de klanken van Music Sounds Better With You van Stardust. En dat sfeertje weet ze het hele nummer prima vol te houden. Mij is het net even iets te zweverig en het weet mijn aandacht niet voldoende vast te houden het hele nummer lang.
Zoals gezegd gaan alle nummers naadloos in elkaar over en zo horen wij daar opeens "Ik ben droevik". Ja, ja Madonna probeert het in het Nederlands, en dat doet ze op Can You Feel It van the Jacksons. Dit nummer Sorry maakt het wat saaiere Get Together weer goed. Wederom een lekkere disco-stamper. Het gebrekkige Nederlands is haar dan maar vergeven. Gelikt is het zeker, maar dat gaat natuurlijk voor dit hele album op. Als je dan dit soort nummers hoort dan mag dat eigenlijk ook best wel. We hoeven het niet altijd origineel te hebben. Er mag in deze donkere tijden best gefeest worden: sorry voor al diegenen die het liever ingewikkelder hebben.
Ik heb de nichten-disco al genoemd; wat zou zo'n tent nu zonder Donna Summer/Georgio Moroder moeten? Madonna kan ook niet zonder, en zie daar: Future Lovers staat garant voor één van de meest aanstekelijke nummers op deze cd. Allison Goldfrapp: eat your heart out, de echte koningin staat haar troon niet zomaar af.
I Love New York heeft een lekkere rock-vibe. Ook dit nummer slaat bij mij weer in als een bom. George Bush krijgt overigens een aardige sneer in dit nummer.
En dan horen we daar toch echt de tonen van Papa don't Preach in het nummer Let It Will Be. Knap gedaan, want de sample is er uitermate goed in verwerkt dat het eigenlijk ook weer niet echt opvalt, laat staan irriteert. Het nummer zelf vind ik dan weer ietsje zwakker in vergelijking met de rest. Het klinkt me net even te eentonig in de oren.
Maakt niet uit: we gaan verder met Forbidden Love. Hier is een sample te horen van ik meen Kraftwerk. Mevrouw weet wel waar ze het vandaan moet halen allemaal. Ook dit is een ijzersterke track op dit album. Iets minder hoog van tempo en daardoor valt het zeker ook op. Een persoonlijke favoriet.
De tonen van dit nummer zijn nog niet uitgestorven of het volgende nummer dient zich al weer aan: Jump. Dit nummer lijkt Into the Groove als inspiratie-bron te hebben, althans dat hoor ik er een beetje in. Het heeft in elk geval dezelfde vibe. Alleen is die klassieker hier niet bepaald geevenaard.
High klinkt behoorlijk electro. Het geluid is ook wat scheller en killer. Fischerspooner deed er goede zaken mee, dus dan moet Madonna dat zeker ook lukken. In dit nummer haalt ze 2 songtitels van het album Music aan: Nobody's Perfect en I Deserve It. Dit nummer had ook wel op desbetreffend album kunnen staan.
Isaac is een nummer waarin Madonna het niet kan laten over kabbalah te zingen. Isaac Luria schijnt in dit nummer alle lof van Madonna te krijgen (wat ze overigens onlangs ontkende n.a.v. flinke kritieken). Tekstueel gezien een nummer waar ik eerlijk gezegd niet veel mee kan. Muzikaal kan ik niet anders zeggen dan dat dit weer een lekker opzwepend nummer is. Yitzhak Sinwani verzorgt overigens de mannelijke spoken-word vocalen in dit nummer.
Het 2e nummer met een rock-feel is Push. Mij bevalt het in elk geval uitstekend. Het is lekker opzwepend. En met een beetje fantasie hoor ik er heel in de verte La Isla Bonita in, maar dan wel in een zwaar vervormde en volwassener versie. Wederom een favoriet van mij.
Like It Or Not, maar aan alles komt een einde: ook aan dit album. Dit nummer heeft een beetje een soortgelijk intro als Frozen. Dat is al snel over als de beat er in komt; dan denk ik gelijk weer aan Goldfrapp. Een nummer met een electro-dreun dus. Een hoop geluidjes en riedeltjes maken dit nummer interessant genoeg om de aandacht blijvend vast te houden.

En één van die laatste woorden (interessant) gaat toch zeker op voor het hele album en bovenal het fenomeen Madonna zelf.
Weer is het haar gelukt alle schijnwerpers op zich gericht te krijgen. Weer is het haar gelukt om na een zwakker album terug te komen met iets bijzonders, wat op de keper beschouwd helemaal niet zo interessant of bijzonder is. Want samples kennen we nu wel. Goldfrapp-electro ook wel (zelf Pop-prinses Kylie ging er al mee aan de haal). En toch, en toch: ik weet niet wat het is, maar Madonna doet het dan net even beter, gelikter, aparter of wat dan ook.
Als dit Madonna niet was hadden velen hun schouders opgetrokken, maar met de juiste marketing lukt het haar toch weer om de aandacht te pakken. Ook de mijne.
Binnen het pop-genre bekeken is dit gewoon een ijzersterke cd.
Vergeet even alle zorgen, zet alle stoelen aan de kant om vervolgens een uurtje uit je dak te gaan op Confessions on a Dancefloor.

Aangezien ik geen overtuigende argumenten heb gelezen, ben ik bij mijn eerste gevoel over deze plaat gebeleven:


Madonna beledigt

Ik kan er weinig anders van maken: Madonna beledigt muziekliefhebbers. Als ze niet tot iets beters in staat is, kan ze beter stoppen met muziek maken. Dit is zo ontzettend jammer. Zo'n naam en zo'n staat van dienst en dan met zo'n simpel disco/dance/trance-plaatje komen. Madonna was al jaren een grote ster, toen ze in 1998 iedereen verraste met Ray of light. Daarmee kreeg ze eindelijk ook de serieuzere muziekliefhebber om. Muzikaal gezien lijkt het een eenmalig hoogtepunt te zijn geweest. Sinds dat prachtige album is het alleen maar bergafwaarts gegaan.

Confessions on a dance floor is net kauwgom. Als je 'm net in de mond steekt, is het nog lekker en fris. Maar al snel vervlakt de smaak en binnen een kwartier heb je een vieze prop in de mond. Uitspugen! Zo begint de CD best lekker met Hung up, het lekker opzwepende disconummertje met de Gimme gimme gimme-sample. Als je aan het album begint, denk je nog: leuk, zo'n fris begin, deze single zal vooral het lokkertje zijn, het interessantste moet natuurlijk nog komen. Maar nee, nergens op het album wordt het meer zo aanstekelijk als bij Hung up.

Wat volgt zijn allemaal gladgeproduceerde dansliedjes. Niets mis met dansliedjes, maar van mevrouw Madonna verwacht ik dan wel dat ze goed zijn. En niet van het niveau van queen of de kauwgomballenpop Kylie Minogue. Veel van de liedjes lijken op die niemendallerige dance-singletjes van vijf jaar geleden. Ze klinken lekker op de radio, je dans er misschien wel eens op op een feestje, maar het is eendagswerk.

Het wordt bijna flauw om van dit album ook nog naar de teksten te kijken. Maar ik kan het niet laten. Van het hele CD-project is daar nog wel de minste tijd en aandacht aan besteed. Ze spreken voor zichzelf:

"I don't like cities
But I like New York
Other places
make me feel like a dork

Los Angeles is for
people who sleep
Paris and London
Baby you can keep"

"you push me!
to go the extra mile
you push me!
when it's dificult to smile
you push me!
a better version of myself
you push me!
only you and no one else"

"iek ben droeviek" (poging tot Nederlands zinnetje)

Nou laat ik dan ook maar eens horen wat ik vanaf de 11e van de 11e (dag waarop ik dit in handen kreeg) heb meegemaakt.

Ik vind dat het album hooggespannen verwachtingen waarmaakt. Het mooiste van het album vind ik nummers 6 tot en met 8. Bij de overgang naar 'forbidden love', waarbij je zowel qua ritme als melodie pas na een couplet of zo echt merkt dat er een nieuw nummer bezig is, wist ik het meteen dit is he-le-maal zeker en wel expres zo gemaakt; retro disco op zijn best. Mensen die de nummers op elkaar vinden lijken, teksten niet diep vinden en het raar vinden dat nummers in elkaar overlopen hebben gelijk, maar degenen die dat als negatief beoordelen hebben er niets van begrepen. Het is écht een album dat voor mij de disco-romantiek van weleer oproept. Mét diverse verwijzingen en subtiliteiten, én zonder vergeten te zorgen voor een modern album dat dus tegelijk nooit in 1980 gemaakt had kunnen zijn.

Voor alle mensen die graag vergelijken had ik er nog twee die ik niet eerder las in de discussie:

Het couplet van '' Push '' lijkt op "Genius of Love", van de Talking Heads satelliet TomTom Club, een nummer dat populair werd in de Rap-scene van New York, in de tijd dat Madonna daar aan het groot werden was (begin jaren '80).

Stukjes van "Forbidden Love" vind ik lijken op Royksopp´s ´The Understanding (een avn de nummers, maar weet even niet welke)

Madonna is een zangeres waar ik af en toe wel wat mee heb. En in dit geval van af en toe doel ik vooral op af en toe een los nummer. Toen Madonna met 'Hung Up' kwam vond ik dat maar een irritante single. Maar ik werd aan de andere kant overspoeld met louter positieve verhalen over dit album. Dus ik heb mij er toch maar eens aan gewaagd. En uiteindelijk is het allemaal toch niet zo positief bevallen.
Dat hele disco-achtige tintje is in het begin best lekker, maar naarmate het album vordert gaat het mij alleen maar meer en meer irriteren. Het lijkt allemaal zo eender.
Daarnaast, en dat lijkt me algemeen bekend, is Madonna een uitermate primitieve vocaliste. Nee, geen topstem dus. En dat is toch iets dat als een sluier over al haar werk valt. Maar dat is dan mijn bescheiden mening.

Leuk hoor, dat mensen er zo positief over zijn en dat het mij dan ook aangeraden wordt. Maar de kans dat ik deze plaat nog eens opzet is uitermate klein.

Hier ben ik het volledig mee eens. Deze stijl past gewoon het beste bij haar en de nummers zijn stuk voor stuk sterk te noemen. Laatst dit album op de koptelefoon beluisterd en dit blijft voor mij tijdloos. Dit album doet een beetje futuristisch aan, een perfecte mix van disco en dance, maar dan op de manier zoals alleen Madonna kan.

Nummers als Forbidden Love (denk steeds dat ze But We're in Love zingt, misschien de bedoeling?), Isaac en Get Together zitten vooral muzikaal gezien sterk in elkaar. Intro van Jump bezorgt me nog steeds kippenvel. Tekstueel niet bijster sterk, maar goed, het blijft wel Madonna he? Conclusie: voor mij haar beste album, ik kan hier gewoon veel meer mee dan een Ray of Light die ik nu toch wel vrij gedateerd vind klinken. Met deze geen last van. En oh ja, zeker de mooiste hoes

Madonna wist heel goed wat ze deed toen ze besloot om een album te maken met Stuart Price. Na het relatief geflopte ‘American life’ – die ik overigens erg goed vond – was dit het album waarmee ze zich weer op de kaart zette.

Ik kan nauwelijks geloven dat dit album alweer vijf jaar oud is. Destijds vond ik dit een ontzettend eigentijds en modern album en anno 2010 doe ik daar niets aan af. Dit album zou ook nu weer aanslaan en dat bewijst maar weer dat Madonna hiermee een prima dance/popalbum heeft geleverd.

Dit album bevat echt steengoede nummers. De vier singles ‘Hung up’, ‘Sorry’, ‘Get together’ en ‘Jump’ kennen we natuurlijk allemaal. Vooral die laatste twee zijn ontzettend ondergewaardeerd. De kracht van de nummers op dit album is ongekend, dit zijn nou werkelijk sterke producties. De beats die erin verwerkt zijn vind ik ook erg fijn. Zeker het beste album sinds ‘Ray of light’ en een van de betere albums die Madonna ooit heeft gemaakt.

Dit album debuteerde op #1 in de Amerikaanse Billboard 200 met 350,000 verkochte exemplaren in de eerste week, wat ik vrij weinig vind. Het album van Mariah Carey, ‘The emancipation of Mimi’ dat in datzelfde jaar uitkwam verkocht 404.000 in de eerste week, terwijl ik dat album eigenlijk veel minder vind dan deze van Madonna. Inmiddels heeft ze in Amerika 1.695.000 exemplaren van dit album verkocht wat ik ook nog vrij weinig vind, vooral aangezien ze net zoveel exemplaren verkocht in het Verenigd Koninkrijk. Ik denk dat ze in Amerika meer van R&B/Hip-Hop houden dan een goed dance album blijkbaar. Erg jammer want dit album verdient meer credit.

Een hoogtepunt in de history of Madonna dit Confessions on a Dancefloor. In een moordend tempo worden heerlijke melodieën over ons uitgegoten, In de vorm van disco in een modern dance jasje gestoken. Het voorbeeld hiervan is natuurlijk openingstrack Hung Up, gebaseerd op Abba, wat echt om van te smullen is.
Ik heb de 2 roze LP's, erg fraai om te zien. Op de eerste LP (de eerste 6 songs) zijn werkelijk alle nummers erg goed, zeker ook Sorry & I Love New York. Wat trouwens deze plaat een extra boost geeft is dat de nummers in elkaar zijn gemixt, waardoor er geen tijd voor 'ontsnappen' is. Het levert een uitstekende dance plaat op. Het zou hierna nog 10 jaar duren voor Madonna weer deels op hetzelfde niveau terug is.