OMD - English Electric (2013)

What does the future sound like?

hoofdstuk 2

Night Café

In de demofase werd het nummer Hopper getiteld.
En Andy McCluskeys fascinatie met het werk van de Amerikaanse schilder
vormde de inspiratiebron. Dat was ook zo ten tijde van het Crush album uit 1985.

Nighthawks is het beroemde schilderij uit 1942 dat model stond.
Ook de Nederlandse Nits hebben een boon voor het werk van de schilder.

En ik heb een boon voor beide artiesten: de klare lijn van de popmuziek.

What does the future sound like?

hoofdstuk 3

The Future Will Be Silent

Doet OMD een gooi naar dubstep?

Neen. Dit is een experimenteel nummer in een stijl die we OMD al 33 jaar gewoon zijn.
In een paar valse starts en met de stem uit Please Remain Seated wordt koortsachtig gezocht
naar een antwoord op de vraag hoe popmuziek in de toekomst zal klinken.

The future is the shadow of today.

Volgens Andy McCluskey zal de toekomst klinken als een update van het verleden.
De idee dat de muziekgeschiedenis zich linear ontwikkelt is in de 21ste eeuw achterhaald.
Het is een cyclisch gebeuren. Ten tijde van Nirvana en Oasis was er geen plaats meer voor OMD.
Met het succes van groepen als Radiohead en The XX wordt OMD weer als inspiratiebron geciteerd.

De toekomst van OMD zal klinken als OMD.

In de vroege jaren 80 waren zij pioniers en vernieuwers.
Maar in de 21ste eeuw is alles wat nieuw is tegelijk ook oud.

Net voor de eerste keer gedraaid en wat valt dit album me tegen zeg, ik verwacht niet dat het nog iets gaat worden tussen mij en English Electric. Maar wie weet, eerst nog maar eens een paar keer draaien.

En dan Dazzle Ships op 2 in je top 10 hebben staan? Da's helemaal te gek!

Maar goed op 1 keer af serveren, is wel wat snel toch?

@dazzler ja de eerste vier albums behoren bij mijn favoriete albums allertijden

@vigil heb je helemaal gelijk in, daarom heb ik ook nog niet gestemd, kan best dat het album gaat groeien, ik hoop het maar

Ben benieuwd of ik het album kan uitzitten.

Het begin is veelbelovend.

What does the future sound like?

hoofdstuk 4

Helen of Troy

Joan of Arc in de 21ste eeuw.

Vergis je niet, we bedoelen dit niet in muzikaal opzicht.
Dit is een compleet andere song, meer in de stijl van hun latere 80s werk.
Maar wel een goed lied, met gepassioneerde vocalen als belangrijkste wapen.

Die passie in de vocalen heeft Helen of Troy wel gemeen met Maid of Orleans.
Helen en Joan zijn beiden historische figuren waarvan de mythe groter is dan de feitenkennis.
Voeg daarbij nog het uitstekende Pandora's Box over actrice Louise Brooks en het wordt duidelijk
dat we op een typisch OMD thema stuiten: de onbereikbare liefde is een mythische liefde.

Het is me gelukt hoewel ik niet omver geblazen ben.

Morgen maar eens weer proberen

Waarom wil iedereen nou omvergeblazen worden?
Ik heb gewoon lekker genoten van een erg sterk album.

Sterker dan je van een comeback ooit had mogen dromen.

En dat volstaat.

En ik geef natuurlijk 5 sterren ipv 4 omdat OMD de groep is
waar het voor mij allemaal mee begon. Met Dazzle Ships om precies te zijn.
Exact 30 jaar gelden om nog preciezer te zijn. En dat schept een band.

Ik vind dat 4* haalbaar moet zijn voor de synthpop liefhebber.
Gewoon een paar keer luisteren en het kwartje valt wel.

Metroland is alleraardigst. Ook deze gaat in de wachtrij voor een luisterbeurt.

Metroland doet mij juist weinig. Night Café had imo beter de single kunnen zijn. Ga het album wel binnenhalen, ben wel benieuwd.

Nu ik het album door en door in de vingers en de oren heb,
durf ik zelfs zeggen dat Metroland het minst memorabele nummer is.

Ik vind het een goed nummer, maar het duurt te lang.
De andere songs (op Kissing the Machine na) zijn sterker, veel sterker.

Op het officiële forum circuleert al een tijdje deze vergelijking: Dazzle Ships meets Crush.

En in zekere zin klopt dat. English Electric is the best of both worlds.
Het experiment met een concept van Dazzle Ships en de neus voor fijne popsong van Crush.

Het is na Architecture & Morality het meest uitgebalanceerde OMD album.
Je moet het zeker in de juiste trackorde uitzitten om het tot zijn volste recht te laten komen.

OMD doet gewoon waar ze het beste in zijn: OMD muziek maken.
Op de voorganger History of Modern probeerden ze soms te hard OMD te kopiëren.
Met je niet doen als je Orchestral Manoeuvres in the Dark heet: dan moet je gewoon jezelf blijven.

What does the future sound like?

hoofstuk 5

Our System

Het geluid van de Voyager sonde die de magnetosfeer van Jupiter binnendringt.
Dat is het muzikale uitgangspunt van deze song. Our System verwijst naar ons zonnestelsel.
Naar de tijd dat de mens via de ruimtevaart de schoonheid van dat stelsel in kaart bracht.

Tegenover het planetaire uurwerk zet OMD het sociale netwerk op aarde.
Op die manier richt OMD de blik weer naar de hemel op zoek naar antwoorden.

De knallende drumsolo van Malcolm Holmes doet denken aan The Romance of the Telescope.
Dat andere OMD nummer dat als een zacht gebed, een zelfreflectie op de mensheid naam maakte

Ik heb vanmiddag Metroland gehoord en ik vind het nummer erg lekker klinken. Ik was eigenlijk niet van plan dit hele album te gaan luisteren, maar dit nummer smaakt zeker naar meer.

Mede dankzij dazzlers interessante en bevlogen besprekingen ga ik me toch maar eens in dit album verdiepen!

Wel, we doen ons best om de mensen te wijzen op de onverhoopte schoonheid van dit album.

Of om het met OMD zelf te zeggen: Please Remain Seated.

Wie even mee wil kijken in de platenkast van Andy McCluskey kan hier terecht.
Hij presenteert zijn 13 favoriete platen: Andy McCluskey's Favourite Albums.

What does the future sound like?

hoofstuk 6

Kissing the Machine

In 1993 schreef Andy McCluskey mee aan het Karl Bartos album.
Kissing the Machine was de catchy vrucht van deze samenwerking.
Elektric Music - Esperanto (1994)

Op datzelfde moment had Paul Humphreys samen met Malcolm Holmes
(de drummer van OMD) en Martin Cooper (de extra toetsenist en saxofonist)
het project The Listening Pool (goed voor een paar releases).
The Listening Pool - Still Life (1994)

Nadien ontmoette Paul Claudia Brücken van Propaganda en het duo OneTwo was geboren.
Onetwo - Instead (2007)

Humphreys stak Kissing the Machine van McCluskey en Bartos in een nieuw kleedje
en liet Brücken aanrukken op backing vocalen. Resultaat: een dubbele collaboratie.
Of hoe een nummer uit het verleden een hedendaagse update kreeg.

Karl Bartos heeft trouwens op dit moment ook een nieuw album uit.
Karl Bartos - Off the Record (2013)

Ook een 4/5 in de Lust for Life. De conclusie was (behoudens dat het volgens de recensent zeer aardige mannen waren) dat het niet vernieuwend was maar wel erg goed.

Ik vond zijn antwoord online (al krijgt het album daar merkwaardig genoeg toch 2.5 / 5).

OMD - English Electric: nostalgie vol gaten - Indiestyle - concerten en festivals in België en Nederland, live-reviews, cd-recensies en muzieknieuws

En ik zie dat je ook een reactie hebt geschreven

Altijd interessant om te kijken naar wat de favorieten zijn van artiesten zelf. Helaas wel een weinig verrassende lijst waarbij ik de helft (letterlijk) van tevoren voorspeld had.

Zo'n Glasvegas vond ik dan weer leuk om terug te vinden!

What does the future sound like?

hoofdstuk 7

Decimal / Stay with Me

Decimal wil enkel een brug leggen naar Dazzle Ships
en was nodig om balans te brengen in de tracklijst van het album.
Met stip het zwakste nummer van de plaat (voegt niets wezenlijks toe).

Stay with Me is een ander paar mouwen.

Er was enkel een melodie en een refrein en toen zat Andy McCluskey vast.
Paul Humphreys herbekeek de zaak en eigende zich het nummer compleet toe.

Voor het eerst sinds (Forever) Live and DIe (1986) zingt Paul nog eens lead op een OMD plaat.

Er zit iets van de melodie van Souvenir in en iets van de romantiek van Secret.
Maar het blijven slechts hints. Het nummer zelf is zwanger van melancholie naar de jaren 80.
Het is alsof je een nieuwe kans krijgt met je allereerste liefde. En dit keer gaat het niet fout.

Stay with Me is zo 80s europop als de pest (Modern Talking ligt op de loer).
En toch, net zoals in het betere ABBA werk, is het resultaat groter dan de som der delen.
Wonderschone melodie en let ook op de avontuurlijke zanglijn van Humphreys.

Het feit dat Humphreys zijn stempel weer voluit op de arrangementen mocht drukken,
maakt dat English Electric veel sterker, consistenter klinkt dan History of Modern (2010).

Andy vertrekt graag van een backing track waarop hij een melodie neerzet.
Paul begint met de melodie, zoekt naar harmonie en voegt daarna ritme toe.

Leuke anekdote over Peter Hook, die dacht dat de zoon van McCluskey wel eens die van hem kon zijn...

Hoewel OMD wel nooit meer zal klinken zoals ik ze het liefste hoor, is deze English Electric wel een pak beter dan de halfbakken voorganger History of Modern. Ik mis nog steeds de organische (mellotron)sound en de akoestische drums van vroeger, maar het supercleane, toch wat steriele geluid van dit studioproduct is hier een stuk beter verteerbaar, omdat de melodieën en vocalen als vanouds bijzonder geïnspireerd klinken.

De tegendraadse, ontregelende intermezzo's zijn ook vintage OMD. Vooral Atomic Ranch is formidabel met die voortdurende opeenvolging van stemmen en dan die ene nu al legendarische zin I want a future so bright... that it burns... my eyes. Hoe onbescheiden de personages ook zijn, ze weten het wel op een heel inventieve wijze uit te drukken. Prachtig gedaan

Topfavoriet: Our System met zijn dreunende electronica, hemelse koortjes en drumcrescendo aan het slot. Andere toppers: Night Café, Helen of Troy, Stay With Me en Dresden. Zelfs Metroland is bij nader inzien erg goed, weliswaar wat te lang, maar de melodie is top.

Het enige nummer waar ik moeilijk aan kan wennen is Final Song. Heeft waarschijnlijk te maken met mijn eigen voorkeur en verwachting dat een album moet eindigen met een episch slotakkoord. Final Song is daarentegen erg rustig en ingetogen, waardoor mij het gevoel bekruipt van de bekende nachtkaars. Beetje jammer.

Niettemin bewijst OMD dat ze nog steeds meedoen om de knikkers. Is English Electric misschien wel het beste album sinds Dazzle Ships zoals sommigen hier stellen? Het scheelt niet veel, maar wat mij betreft niet. Junk Culture en Sugar Tax komen eerst nog aan de beurt in mijn pikorde. Doet het er iets toe? Nee, want English Electric is zonder meer verplichte kost voor de synthpop liefhebber.

OMD is daar wel voorstander van klaarblijkelijk. De meeste albums eindigen met een ballad (bv. Only Tears, The Lights Are Going Out, All That Glitters, Watch Us Fall, Of All the Things We've Made en The Beginning and the End).

Heldere recensie, Edwin, van iemand die weet waar de muziek van OMD over gaat.

Ik ben het ook grotendeels met je eens op Final Song na.
En ik vind de geïnspireerd klinkende melodieën wel fantastisch genoeg
om het album boven Junk Culture en Sugar Tax (en Crush) uit te tillen.

Maar ik heb het ondertussen ook al twintig keer beluisterd.

Over de live drums.
De finale in Our System is van Malcolms hand (niet toevallig jouw favoriete song)
en ook in Dresden (ondertussen de tweede single) zit Homes als vanouds achter de kit.

Je laatste zin vat het heel goed samen. Luisteren, jongens en meisjes!

Dresden is wel heeeel fout, maar wel heel erg lekker. Goede keus als tweede single!

What does the future sound like?

hoofdstuk 8

Dresden

Dresden is inderdaad heel erg lekker fout.
McCluskey's passie voor oorlogsvliegtuigen is bekend.
Het bombardement op Dresden ook en net als op Enola Gay
wordt er op Dresden lekker gebast en live gedrumd.

Een jaren 90 melodie op een jaren 80 baslijn.
En met de vocalen in een hoger register, vooral aan het einde.
Gewoon blind de dansvloer op en lekker uit de bol gaan.

Het mag als de song zweet als de beesten en dat doet Dresden.

Het was vast een enorme hit geweest als derde single van Sugar Tax na Sailing en Pandora's

Bij toeval heb ik Ik kende OMD alleen van Joan of Arc, (Forever) Live and Die en een dance remix van Stand above me. Vond dat verder nooit uitnodigend genoeg om meer te luisteren. Maar ik hoorde toevallig Metroland en dat nodigde me wel uit om dit albu te luisteren. Wat een leuk album. Luchtig, typisch 80's geluid maar zonder gedateerd te zijn. Vind hem leuker dan de nieuwe Depeche mode.