OMD - English Electric (2013)

Ik vind het een wat rare geschiedschrijving in dat stuk. Alsof er in de 90's geen populaire elektronische muziek was. Die werd in die jaren alleen maar groter.

Ik denk dat de opkomst van dancemuziek meer schade heeft opgeleverd voor OMD dan een paar gitaarbands. Die groepen raakten daarmee op de achterhoede.

Even de context schetsen.

In de jaren 90 besloot de platenfirma van OMD hoofdzakelijk
om in te zetten op het promoten van britpop met gitaren.

Dat was voor McCluskey de druppel die de emmer deed overlopen.
OMD (sinds 1989 zonder Humphreys) hield definitief op te bestaan.

YouTube - Andy McCluskey: "...and you get Oasis! Horror!"

Om dan in 2007 in originele line-up aan het comeback verhaal te beginnen.

RogerV,

Je moet zeker hun oudere albums een kans gunnen.
Begin bij Architecture & Morality. Er valt nog mee rmoois te ontdekken.

What does the future sound like?

hoofdstuk 9

Atomic Ranch / Final Song

I want a house, a big car and a robot wife.
I want two kids and a yard and a perfect life.

I want a future so bright that it burns my eyes.

Atomic Ranch was een Amerikaans tijdschrift voor architectuur en modern design.
Andy McCluskey was als student gefascineerd door het beeld van de toekomst
dat in het blad werd opgehangen (herinner je de cartoon serie The Jetsons).

En zo eindigt het album met de rode draad die erdoor loopt.
De toekomst is niet geworden wat we er zoveel jaar eerder van verwacht hadden.

Synthpop muziek bleek in de jaren 80 de toekomst van de muziek te zijn.
Een toekomst die al een paar keer achterhaald werd. Maar evenzeer blijkt
wat vandaag nieuw is, een update van wat in het verleden nieuw was.

In Final Song zet OMD op bijzonder muzikale wijze een punt achter English Electric.
Inspiratiebron was Lonely House, een lied van de Amerikaanse jazz artieste Abbey Lincoln.
Abbey Lincoln - Abbey Is Blue (1959) en Abbey Lincoln - Lonely House

Een sample uit dat lied wordt aan het einde ook heel deskundig verweven in Final Song.
Op die manier doet de song van sfeer denken aan The Lights Are Going Out op Crush (1985).

All is said and done (for a while).

Op zich helpt zo'n keuze van de platenmaatschappij niet echt nee.

Maar ik denk dat het mindere succes van OMD en ander synthpopbands eerder komt doordat ze van de markt gedrukt werden door nieuwe elektronische acts die met een frisser geluid kwamen waar acs als OMD geen duidelijk antwoord op hadden. In de late 80's kreeg je al Coldcut, Todd Terry, Inner city en Soul II Soul.

En in de jaren negentig werden ze door hun eigen volgers voorbij gestreefd. Acts als The Shamen, Underworld en Fluke, die veel invloeden van OMD en co overgenomen hebben bepaalden toen meer het veld.

KLF niet te vergeten

Eigenlijk is het enkel Pet Shop Boys gelukt om altijd hits te blijven maken.

Toch hebben de PSB na Go West ook geen echt grote hits meer gescoord. Al zijn ze wel atijd goede muziek blijven maken.

In Olanda niet nee, maar de muziekwereld houdt niet op bij Maastricht In Engeland heeft PSB nog wel iets van 16 a 17 top 15 hits behaald sinds Go West.

Tja, elke single die ze daar uitbrengen komt in the charts daar. Beetje chauvinisme is de Engelsen niet vreemd. Buiten Engeland was het ook niet veel meer.

Noem het maar chauvinisme, ik noem het gewoon muzikaal verstand

Maar goed dat ligt ook aan mij, ik heb de Engelse hitlijst "altijd" al interessanter/leuker gevonden dan de Nederlandse

Depeche mode heeft zich ook aardig staande gehouden in de jaren negentig. In ieder geval als het ging om volle. zalen.

En Underworld was natuurlijk van oordprong een derderangs kloon van die acts

Volle zalen trekken al deze groepen nog altijd. Dat zijn wel de fans van het eerste uur die ze altijd zijn blijven volgen. Misschien dat OMD met dit album weer wat nieuwe fans kan trekken, maar ik heb het gevoel dat de jeugd vandaag de dag een dermate andere muziekinteresse heeft dat een opleving of revival er niet meer zal inzitten. Hetzelfde geldt voor Depeche Mode en Pet Shop Boys.

Ik vind het maar zwak. Ik had veel beters verwacht. Vlug nog eens hun eerste en The Peel Sessions opleggen. Hun betere werk volgens mij.

Ai, dat doet pijn.

Toch even tussendoor melden dat Mojo er 4 sterren voor over heeft.

Tja, ik heb graag die eerste plaatjes waar ze lekker op bassen en waar je die primitieve electronische orgeltjes op hoort. Dit klinkt me allemaal te glad.

Het verschil tussen 2013 en 1980 zullen we maar zeggen.

Met een futiliteit nog even terugkomend op een zoals vanouds puike recensie van Dazzler: die stem klinkt mij Chinees in de oren in plaats van Japans.

Is chinees, je hoort in ieder geval : er (=2) er en jiu (= 9) ook hoor je Shang hai meen ik.
er (2) is fonetisch (pin yin) en spreek je eigenlijk uit als ar.
jiu (9) spreek je uit als yjio.
aan het einde van die opening hoor je dan nog Xie, xie wat dank u betekend.

Zai jian

Ja, het is Chinees (weet ik ondertussen ook).

In de jaren 80 gebruikten ze samples uit Japanse reclameclips
met in het achterhoofd het idee dat de landen uit het oosten in de toekomst
de wereldeconomie zouden bepalen. Vandaar het album The Pacific Age.

Nu legt McCluskey uit dat ze voor Chinese stemmen kozen
omdat 40 jaar geleden niemand wellicht had kunnen voorspellen
dat communistisch China zijn stempel op de vrije wereldmarkt zou drukken.

De zin The future that you anticipated has been cancelled in Please Reamain Seated
krijgt zo een politieke inkleuring. Na Japan, bekleedt nu ook China een voortrekkersrol.

Heb ik niet uitgevonden, maar wordt uitgelegd in The Making Of (bonus dvd).
Ik heb de officiële videoanimatie trouwens toegevoegd in de tracklijst.

Voor wie mee wil stappen in de allereerste voetsporen van de synthpop pioniers.

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality & More (2008)

Daar vind je een link naar Souvenir, the OMD story (beschikbaar op YouTube).

The future will be silent is PURE GENIUS!!!!!!

Inderdaad! Een heerlijk nummer(tje) en mijn favoriet van dit album. Dit nummer staat wel flink in contrast tot de rest van het album. Dit nummer klinkt venijnig en zit vol pit, terwijl de rest meer 'mellow' klinkt (ik weet hier even geen goed Nederlands woord voor). Dat bedoel ik niet negatief, maar het is eigenlijk niet wat ik van synthpop verwacht.

Ik begrijp wel wat je bedoelt.

Het experiment van dit album zit in tracks 1, 8 en 11.
En daarnaast in het prachtige The Future Will Remain Silent.

De andere nummers zijn vooral songs met weliswaar heel sterke melodieën.
De klemtoon ligt daarmee op de pop in synthpop (neigt naar mid 80s europop).

Al valt er in de arrangementen beslist nog wat vindingrijkheid te spotten.

De heren van Orchestral Manoeuvres in the Dark zijn grote namen in de wereld van de synthpop. Dat komt goed uit. Ik beschouw mezelf namelijk als synthpopliefhebber en het toeval wil dat OMD net een nieuw album heeft uitgebracht. Helaas is dit niet de synthpop waar ik op had gehoopt. Dat komt deels door het feit dat ik nog niet zo thuis ben in dit genre als ik zou willen, maar ook deels door het feit dat ik nu eenmaal liever wat donkerdere en melancholischere klanken hoor.

De synthpop op dit album is mij allemaal wat te vrolijk en te luchtig. Natuurlijk zijn er ook bastonen aanwezig, maar die delven helaas iets te vaak het onderspit. Gelukkig hoeft synthpop niet per se rauw en somber te zijn om goed te klinken.
English Electric bewijst dat. Dit album bevat een hoop erg melodieuze songs, met melodieën die simpelweg heel prettig klinken. En die melodieën worden stuk voor stuk gedragen door synthesizers. De intro van Kissing the Machine klonk in eerste instantie wel erg goedkoop, maar is wel verdomd aanstekelijk. Dan kan ik uiteindelijk niet anders dan daar gewoon van genieten.

De sfeer die dit album uitademt is rustgevend met een vrolijke ondertoon. English Electric is tekstueel niet per se vrolijk, maar zo klinkt de muziek wel. Misschien dat dit album daarom de laatste dagen met de temperatuur en het aantal zonuren is meegegroeid?
Nummers als Kissing the Machine en Dresden laten die vrolijkheid en blijheid goed horen, terwijl Night Café en Metroland juist een heel rustgevende sfeer uitademen. De lengte van het nummer Metroland draagt daar alleen maar aan bij en is absoluut niet storend. Sterker nog, ik vind het heerlijk, zo'n lang uitgesponnen nummer dat zonder veel te vernieuwen toch continu interessant blijft.

Niet ieder nummer op English Electric is even sterk. Stay with Me vind ik nogal een druilerig nummer met een vrij slappe tekst. Final Song is tekstueel dan weer wel mooi, maar de muziek pakt me totaal niet. Dit nummer mist de spanning die donkere synthesizertonen kunnen brengen (zoals zoveel nummers op dit album), maar hier wordt dat niet gecompenseerd door een leuke melodie.
Ook de drie 'interludes' doen me niet veel. Please Remain Seated en Decimal zijn ronduit irritant en Atomic Ranch heeft te weinig om het lijf en duurt te lang. Gelukkig zie ik dit gemakkelijk door de vingers, omdat deze vier minuten 'muziek' bijdragen aan het erg mooi uitgewerkte concept.

English Electric is drie kwartier heerlijke synthpop. Vooral de eerste helft van het album vind ik sterk. De venijnige elektronica in The Future Will Be Silent en de prachtige koortjes in Our System zijn twee van de hoogtepunten. Vanaf Kissing the Machine zakt het een beetje in, maar gelukkig pompt Dresden nog een flinke stoot extra energie in dit album. Mede door het mooie concept beloon ik English Electric met een royale 4 sterren.

Als ik je recensie lees, stoepkrijt, ben ik blij met 4 sterren.
Want ik krijg de indruk dat je eigenlijk eerder 3,5 sterren bedoelt.

Wat je gelukkig wel doet, is heel treffend verwoorden wat je van het album vindt.

Een paar wat meer sombere en experimentele nummers
zijn terug te vinden als bonustracks bij de singles van het album.

Gelukkig kan je ze binnenkort ook allemaal wel op YouTube vinden.
Laat ik beginnen met een link naar The Great White Silence (bonus Metroland).

Nee, ik bedoel toch echt 4 sterren. Ik heb lange tijd aan 3,5 zitten denken, maar mede doordat ik het gros van de nummers gewoon erg graag luister heb ik er toch maar 4 van gemaakt.
De grens tussen 3,5 en 4 is bij mij de grens tussen redelijk en goed. Het aantal goede nummers op dit album is doorslaggevend geweest.

Ik heb The Great White Silence geluisterd. Dat nummer is inderdaad veel stemmiger dan de rest, maar het weet me niet direct te pakken. Nee, dan hoor ik Frontline veel liever.

Hé, die had ik nog niet gehoord.



Frontline is geschreven met de Arabische lente als inspiratiebron.

Laat ik er dan nog meteen een exclusieve bonustrack aan toevoegen: Time Burns.

Stem verhoogd naar 4, na meerdere luisterbeurten in de auto begint deze me steeds meer te bevallen.

Gewapend met een pak vooroordelen gaan zitten met koffie en sigaretten binnen handbereik.Had deze band anno 2013 nog wel iets te vertellen ? Mijn OMD kennis reikt niet verder dan de eerste twee platen en een verzamelaar die soms nog weleens voorbij komt.Toch heb ik deze blind aangeschaft, terwijl ik normaal niet zo impulsief ben aangaande bands die in de jaren 80 actief waren en nu nog mee draaien.Ik zal het album even 1 voor 1 langs gaan om zo mijn ervaringen over deze grootste verassing van 2013 ,tot nu toe, te delen.


Please Remain Seated :Ready For The Ride ?De aanloop naar .....

Metroland : Bij de eerste tonen van de background synth dacht ik te luisteren en zo ook mijn lief ,naar de commercial van Peek & Kloppenburg uit vervlogen tijden.Een verdomd catchy liedje wat mooi opbouwt en geen seconde te lang duurt.

Night Café : Als dit nummer begint denk ik hè : ABC? En dat bedoel ik als compliment.Tot de vocalen inzetten en dan is het onmiskenbaar OMD. Lekker zwoel zwevend nummer.

The Future Will Be Silent : Het prijsbeest van dit album ,wat van mij nog wel iets langer had mogen duren.Ik hoor hier Propaganda en Visage in.Eigentijds en toch heerlijk ouderwets in de goede zin van het woord.

Helen Of Troy : Dit is onmiskenbaar OMD,zoals ik ze ken.Er had iets meer spanning in gemogen .Het oogt allemaal ietwat braaf.

Our System : Dit schuurt tegen Depeche Mode aan in de Ultra periode .Ook hoor ik er parallellen in met U2's Zooropa .Het is duister en donker, en de vocalen op de achtergrond zijn gekozen.Dat ijle geeft het nummer iets van een soort van hymne.Fijn liedje .

Kissing The Machine : Dit vind ik de zwakste broeder op het album.Een onopvallend nummer wat pas een beetje kleur krijgt door de toevoeging van de Duitse fluisterdame.

Decimal :Een beetje nietszeggende overgang ,die niet stoort maar ook weggelaten had kunnen worden.

Stay With Me : Hier ontwaar ik de lome beat van een Pet Shop Boys ballad in.Mooi gezongen en subtiel samenspel van de synths met de drumcomputer.

Dresden : We gaan omhoog in het tempo en doen dat met verve.Een lekker nummer wat mij keer op keer vrolijk weet te maken.

Atomic Ranch : OMD' s Suburbia ? Het verlangen naar kleinburgerlijkheid in de toekomst in nog geen twee minuten .Leuk gedaan.

Final Song : Niet te hopen dat deze woorden ook werkelijkheid gaan worden.OMD sluit liefelijk af met een hypnotiserend nummer ,wat prima past op deze plaat.

Vooroordelen zijn er om weg te nemen en de mannen van OMD hebben dat met volle overtuiging gedaan.

ik ga voor 4 en have ster en ga me nu eens verdiepen in de b- sides en heb net History Of Modern besteld ,omdat door dit album de schellen van mijn ogen zijn gevallen.OMD doet er nog wel toe anno 2013.

Mooi gesproken Twinpeaks

Inderdaad, maar als hij enkel de twee eerste albums een een compilatie bezit,
waar wacht Twinpeaks dan nog op om A&M en Dazzle Ships in huis te halen?