The Cure - Disintegration (1989)

reptile71 bij nader inzien - mede dankzij Premonition vind ik Smith absoluut een groot liedjesschrijver; en mede daarom is het best opvallend dat na Faith de albums ook wel duidelijk mindere liedjes bevatten.

Instappen bij een band is duidelijk mede bepalend voor je beleving: bij bands als The National en Beach House ben ik bijv niet bij het eerste album ingestapt en dan mis je eigenlijk een deel van de ontwikkeling van een band en dan ben je bij 'terugploegen' toch wel bezig met een beïnvloede beluistering. Hier op de site zie je wel dat velen doen aan wat de Amerikanen "cherry picking" noemen: de best beoordeelde album beluisteren en dan on to the next artist.

Fire in Cairo en Killing an Arab waren echt wel heel aparte, gedurfde nummers.
Dubbelaar Kiss Me (3*) bevat idd veel moois/leuks. Misschien is het wel zo dat het onbevangene, ontwapenende van begin jaren 80 erg aansprak, omdat het als opgroeiende jongere/student niet zo moeilijk was je met hen te identificeren: je kocht een gitaar, zocht een paar medestanders, begon een bandje en verder niet lullen, maar spelen en kijken waar het schip strandt; toch een heel andere beleving dan met Pink Floyd of Iron Butterfly - al leerde ik daardoor wel vloeistofdia's maken

Ik leerde The Cure kennen via een buurjongen, The Caterpillar was het eerste nummer welke indruk maakte, ik was toen een jaar of 11.
Zelf vind ik de periode vanaf The Head On The Door tot en met Wish het meest boeiende.
Disintegration is dan denk ik voor mij wel het beste album, al staan er op de andere platen wel betere nummers.
Het heeft meer te maken met het feit dat Disintegration als een geheel klinkt qua sfeer, en dat hebben Faith, Pornography en 17 Seconds ook, daarom denk ik dat die 4 platen het beste gewaardeerd worden.

Mijn eerste ervaring met The Cure was Faith en als 16 jarige puber ben ik met m'n broer per trein naar Leeuwarden gereden om The Cure in een circustent te zien optreden tijdens hun Faith-tour. Onvergetelijke ervaring en daardoor luister je de albums als Disintegration op een andere manier.

In 1981 zijn ze ook met hun 'Circus Tour' in Sittard geweest. Kan je nagaan hoe populair ze toen al in ons land waren! De pastoor-deken in Sittard maakte toen nog bezwaar tegen de locatie vlak achter zijn ambtswoning, hahaha!

Interessante link:The Cure - Circus Tour 1981 - thecureinholland.nl

Als 17-jarige ging ik met een vriend samen met de trein naar Heerenveen naar het Thialfstadion om daar The Cure voor het eerst te zien tijdens hun Prayer Tour, de tour van Disintegration. Dat was mijn onvergetelijke ervaring. Dit album maakte destijds heel veel indruk op mij. De plaat waarmee ik mijn deprisessies doormaakte op mijn zolderkamertje, in het donker liggend op bed wegzwevend op Same Deep Water... Begrijpelijk dat dit album voor mij meer betekent, het heeft voor mij meer geschiedenis. Van de oudere platen greep Porn mij echt bij de lurven.

Ik had precies dezelfde ervaring. Toen ik dit album (Pornography) voor het eerst hoorde was dit zo totaal nieuw qua geluid, zang en sfeer. Ik kan het me nog goed herinneren; het moet het najaar van 1984 geweest zijn. Ik werd helemaal omvergeblazen door dit album, zoiets had ik nog nooit gehoord, wat misschien ook weer niet zo gek is omdat ik nog erg jong was maar goed de impact die het album toen op me had is nooit meer verdwenen. Zelfs nu nog ontroert het me steeds weer opnieuw. In die periode ontdekte ik heel veel muziek in het 'new wave' genre. Als je jong bent dan gaan dit soort ontdekkingen razendsnel en ja The Cure was natuurlijk ook heel erg populair in die tijd. Je hoorde ze op de radio regelmatig voorbijkomen. (Pornography maar heel af en toe overigens met meestal The Hanging Garden).

Voor mij met afstand de beste plaat aller tijden. De sfeer in ongekend, de definitie van melancholie.
De plaat blijft verslavend van begin tot het einde, en ligt nog altijd meerdere keren per week op de draaitafel.

Ik denk dat ik om ben! Vandaag de remaster gekocht en wat een geluid! Ik had nog de eerste cd-persing uit 1989 en die was qua geluid nogal dof en vlak. Inderdaad een schitterend album, alles zit hierin, het lijkt wel een compilatie en mooie afsluiting van The Cure- jaren 80. Het is net alsof de muziek ineens 'open' gaat. Met een goede koptelefoon is dit genieten. Natuurlijk blijf ik de liedjes die ik eerder noemde minder vinden maar die kan ik nu gek genoeg ook best goed hebben. Voor mij is het net alsof ik een nieuw album van The Cure heb (her)ontdekt. Toch absurd eigenlijk. Wat een goede remaster niet kan doen. En de volhouder wint!

Goed bezig geweest haha... Ik heb nooit een probleem gehad met het origineel. Heb die heruitgave met al die demo's ook, maar eigenlijk draai ik die nooit. De vinylheruitgave (dubbelalbum) is ook uitstekend!

Dat is dezelfde remaster alleen heb ik hem op cd. Klinkt geweldig hè.

DISINTEGRATION (1989) 2CD deluxe edition repair shop

De albums van The Cure verschenen tot Mixed Up allemaal in 2CD of 3CD deluxe edities.
Maar geen enkele van die boxen bevat al het officieel verschenen materiaal uit die periodes.
Het waren voornamelijk b-kanten en nadien ook 12" versies die over het hoofd werden gezien.

In de link hierboven lees je hoe ik de catalogus van The Cure herzag tot aan Wish (1992).

Wat een heerlijk album. Gedreven door een fantastische bas, het typische jaren 80 drum- en synthgeluid met daar bovenop de fantastische zang en als echt onderscheidend vermogen: het gitaarspel. Er zit veel rust in het album en daardoor luistert het ontspannen weg.
Wat komt er toch veel moois uit de 80s.

Op naar 5 * zou ik zeggen

Ik had het niet direct verwacht, maar dit was echt wel goed. Ik heb nog nooit iets van The Cure gehoord, maar dankzij bepaalde muziekliefhebbers die dit album net zoals één v/d albums van Cocteau Twins in hun top 10 hadden, heeft ervoor gezorgd dat ik dit vandaag opgelegd heb, en The Cure ontgoochelt me niet. Ik heb veel meer luisterbeurten nodig, maar ik heb wel een vermoeden dat dit minstens een 4,5* zal worden met een breed aanbod aan zeer goede nummers. Dat zal ook wel de reden zijn waarom dit album zo hoog staat in de toplijsten van Muziekmeter. Ik vind vooral het instrumentele één van de sterke punten van The Cure met sfeervolle nummers die mij erg liggen.

Die 4,5* upgrade is al gehaald, denk zelfs dat er een 5,0* in zit, maar meerdere luisterbeurten hebben het wel enorm in kracht laten toenemen.

Toch begrijp ik niet waarom ze 'Lullaby' en 'Lovesong' destijds niet als aparte single hebben uitgebracht los van het album. De overige 10 nummers zijn prachtig en deze twee zijn wat mij betreft toch echt twee lelijke eendjes in de bijt. Totaal niet passend bij de overige 10 songs. Dus deze twee sla ik dan ook over. Als ik moet kiezen welke van de 10 ik het beste vind (moeilijke keuze!) dan ga ik voor 'Fascination Street', die bas, het gitaarwerk en het ritme zijn hier geweldig en typisch voor het herkenbare geluid van The Cure.

Love song en lullaby lelijke eendjes?

ik sluit me aan bij lennon: Love Song en Lullaby zijn prachtsongs!

Ook ik sluit me daar bij aan. Schitterende nummers!

Zijn zeker prachtige nummers maar ik denk dat Jean - Maurice bedoelt dat deze 2 nummers afwijken t.o.v de langere uitgesponnen nummers op de rest van dit bijzonder fraaie album.

Love song en Lullaby huppelen qua melodie en thema nog best vrolijk en lichtzinnig in het rond zo in het begin van dit album, hebben in ieder geval niet dezelfde wanhoop, die desolate grafstemming die de rest van de nummers wel kenmerkt. Maar om ze dan maar lelijke eendjes te noemen gaat me veel te ver. Ik vind ze prima in het geheel passen, want na Lullaby wordt het pas echt donker buiten, gaat het onophoudelijk regenen en zakken we langzaam maar onherroepelijk weg in het drijfzand van zwartgalligheid, depressiviteit en volkomen uitzichtloosheid. Heerlijk album dus!

Dat bedoel ik. Het zijn eigenlijk twee middelmatige popliedjes die hier niet thuis horen en naar mijn smaak dan ook nog de twee slechtste die ze ooit hebben gemaakt, ik begrijp echt niet waarom ze deze twee erop hebben gezet anders was het een consistent album geweest. Deze twee liedjes zorgden er in het verleden voor dat ik al vroegtijdig afhaakte bij dit album. Gelukkig heb ik me de moeite genomen om het hele album eens een paar keer goed te beluisteren. De overige 10 songs zijn zeker mooi en goed maar als ik naar het album als geheel kijk hoor ik geen consistentie zoals bij hun eerste zes albums. Daarom zie ik dit album niet als een van hun beste. Het is al eens gezegd; ik denk dat ze met dit album de jaren 80 waardig wilden afsluiten en dat is ze gelukt.

Lovesong en Lullaby vind ik toch wel erg goede singles.
Ik heb meer moeite met de keuze van singles bij Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, namelijk Why Can't I Be You?, Hot Hot Hot!!! en Catch.
Daar vond ik alleen Just Like Heaven een goede keuze.
Die plaat zou beter gewaardeerd worden als er andere nummers op single werden uitgebracht.

Daar ben ik het mee eens Leon. Kiss me (3x) is veel te wisselvallig. Dan is dit album beter en ondanks die twee ook consistenter.

If Only Tonight We Could Sleep, Torture en How Beautiful You Are hadden ze als single daar uit moeten brengen.
Prijsnummers The Kiss en Snake Pit zijn te lang, maar met een minder lange lengte, zou dat een zeer goede plaat zijn geweest.

Ik weet niet of je dit album kent? The Cure - The Cure (2004) - MusicMeter.nl Dit vind ik een van hun betere latere platen. Ook hier niet altijd even consistent maar wat hun latere werk betreft een aanrader.

Ik heb al hun platen in bezit, maar vind het na Wish minder worden.
Bij Wish heb ik trouwens ook al mijn twijfels bij de singles. Met Bloodflowers probeerden ze vervolgens weer aansluiting te vinden bij Disintegration.
Bij Disintegration staat het ouder worden centraal, Robert Smith wordt 30 jaar, en heeft het daar blijkbaar moeilijk mee, die ervaring had ik zelf ook toen ik 30 werd. Nog steeds de lastigste leeftijd, wordt binnenkort 46 jaar.
De angst en onzekerheid spreekt mij erg aan bij Disintegration.

Dan zal de nieuwe aankomende plaat vast gaan over 60 worden. Hopelijk heeft hij het er flink moeilijk mee.

Ik hoop het, zijn 50e verjaardag heeft hij niet met ons gevierd.
Misschien is hij dat al 10 jaar aan het verwerken.

Ik denk dat de beste man zijn rust al lang heeft gevonden. Ik ben dan ook heel benieuwd naar het nieuwe album.