The Cure - Disintegration (1989)

Het verschil voor mij is dat Desintegration een aardig album is, dat net teveel oninteressante stukken bevat, terwijl Seventeen Seconds een goede plaat is, die van begin tot eind boeit. Ik zou ook een 4,5 en een 3,0 kunnen geven, als ik het wat strenger beoordeel.
Wat maakt deze net iets beter voor jou dan 17s?

Verschil wordt groter naarmate je de platen in kwestie langer kent/hebt. De toets des tijds is een redelijk ferme - zal je zelf ook wel merken, met enige decennia

Seventeen seconds en Faith zijn beter

Ik had verre van de bedoeling om een hele discussie op gang te brengen. Ik merk alleen dat hoewel ik elk nummer van deze plaat geweldig vind. Ik toch telkens extra ontroerd wordt door het duo Prayers for Rain / The Same Deep Water As You. Dat is enkel een persoonlijke mening en kan dus perfect begrijpen dat andere mensen dat niet hebben.

Pornography! En dan bedoel ik dat het gelijknamige album beter is.

Faith, 17 seconds en Pornography consistenter in de nummers, op Disintegration heeft in mijn ogen helaas Lovesong en Last Dance.
Als hier wat b-kantjes voor in de plaats (Babble?) was het zeker hun beste werk.
Waarom de 5Ster? Toppers al plainsong, same deep water, pictures of you, unitled en titelsong zijn onaards goed.

Where there's Faith, you only need Seventeen Seconds of Pornography and Disintegration isn't an option

Give me just 5 seconds of Pornography....and I'm completely disintegrated...?

When you hear Pornography you need Faith to stop the Disintegration for Seventeen Seconds ...

Even zere neus, na al die tig jaren valt het kwartje nog steeds niet voor dit album. Het is een herhaaloefening van wat al eerder door Ome Bob is gemusiceerd, maar dan meer softicated met een Cocteau Twins light sausje. Ik geef de voorkeur aan de eerste vier (jaja, incl. Japanese Whispers, het poppareltje)

Herhaaloefening met veel al bekende ingrediënten, zeker. Maar dan uitgesponnen. En idd een flinke dosis dreampop met beetje CT/4AD-sausje. Maar wel goed...

Ik vergeet het debuut natuurlijk, die blijft buiten beschouwing.

Om nog even op CD's mening terug te komen, het is goed gemaakt, maar ik mis de beleving zoals ik die wel voelde in hun beginjaren.

Ik vind eerlijk gezegd dat "de beleving" op dit album juist weer sterk aanwezig is...ik ga hem weer eens draaien. Is al een hele tijd geleden.

Ik vind het persoonlijk niet zo heel erg interessant welk album van The Cure het beste is. Laat ik het erop houden dat dit mijn allereerste kennismaking was met de band (oke, have to admit, het debuut kende ik een klein beetje) En die kennismaking is mij niet in de koude kleren gaan zitten. Dit album draaide ik geregeld in de winter van 2007. Elk nummer erop is in mijn ogen (en oren) raak. Pornography, Faith en the Head on the Door zijn allemaal op hun manier goed. Seventeen Seconds ken ik niet zo heel erg goed. Maar goed dit stuk gaat over Disintegration.

Plainsong is goed, lekker dromerig maar niet zo goed als sommigen beweren, de singles van dit album zijn stuk voor stuk top en het hoogtepunt is het drieluik Prayers, Same deep Water en Disintegration. Wat opvalt zijn de lang uitgesponnen nummers op dit album, lang maar voornamelijk uitgesponnen en dromerig. Het is zoals eerder al aangegeven een troostalbum. Het trekt mij persoonlijk ofwel volledig in mineur stemming ofwel het grijpt me dermate bij de kladden dat ik me er compleet een mee voel. Een tussenweg is er niet. Knap is dat. Niet veel albums die dat weten te bereiken. Ik bewaar deze voor bijzondere momenten. En voor de Decembermaand. Dan komt hij het best tot zijn recht.

Dit is zeker een goed album van The Cure maar ik kom er maar niet doorheen. Ik heb het gisteren nog eens opgezet omdat dit album hier als hoogste scoort. Ik weet niet wat het is. Misschien wel de productie? Ik heb de originele cd versie en die klinkt nogal 'dof' vind ik. Maar ik geef de moed niet op. Misschien valt bij mij het kwartje ook nog eens.

Misschien bij de B-kant beginnen; vanaf Fascination Street, en daarna pas de A-kant, toen ik de elpee nog had begon ik vrijwel altijd zo.

Bedankt voor de tip.

Ik heb hetzelfde “probleem”, Jean-Maurice. Dit album heeft mij nooit gegrepen en begrijp de superlatieven dan ook niet van de vele MM-users.

Idem - zoals al zo vaak gezegd: dit is The Cure 'Mexican' style: wrap-up of the 80s. Maar goed being in the crowd amongst the peers is a safe place to be

Misschien komt het ook omdat wij -born in the 60's - The Cure ontdekten in hun begintijd. Mijn eerste kennismaking met The Cure was het album 'Pornography' en 'Faith' en het live-album 'Concert'. Na 'Head On The Door' vond ik het al minder worden. 'Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me' ging er bij mij nog net in. Daarna heb ik de band niet meer zo gevolgd. Een vriend van me had destijds (1990) Disintegration voor mij op een cassettebandje gezet en het 'pakte' me toen al niet. Er staan zeker prachtige liedjes op (Pictures of You, The Same Deep Water As You en het titelnummer) maar ook nummers waar ik maar niet doorheen kom. Wel vind ik hun veel latere album uit 2004 'The Cure' weer erg goed, dit was ook het laatste album dat ik van ze gekocht heb. Ik heb gehoord dat er volgend jaar weer een nieuw album gaat verschijnen en daar kijk ik dan toch weer naar uit. Tja, oude liefde roest niet.

Even iets anders over dit album:
ooit was er een regel ingesteld op musicmeter dat bij albums uit het cd-tijdperk tracks die weggelaten zijn op een vinyluitvoering (maar wel op de oorspronkelijke cd staan) wèl gewoon bij het album horen. Die regel is mij ooit door een mod verteld. Waarom gaat dat hier niet op? Voor mij horen Last Dance en Homesick echt bij het album en zijn het zeker geen bonustracks. Op de originele cd staan beide nummers en nergens op de cd of in te boekje wordt vernoemd dat het bonustracks zouden zijn.

Ik ben dus voor het wegvinken uit de lijst met bonustracks van deze twee nummers. Of misschien klopt de regel die ik benoem niet of is het weer veranderd?

Ik ben ook vrij zeker dat die tracks hier eerder wel tussen de normale tracklist stonden. Ik hou in mijn iTunes altijd de reguliere Musicmeter tracklists aan (dus geen bonustracks) en ik heb die 2 tracks er ook gewoon tussenstaan.

Betekent het * dan niet, staat niet op elke versie?
Dan zou het wel kloppen.
Dacht ik altijd.

De tracks stonden hier eerst ook niet aangevinkt inderdaad, weet ook ik zeker. En wat je zegt klopt ook, deric raven, maar ik heb ooit een aanpassing gemaakt waarbij het een zelfde geval was en toen kreeg ik bovenstaande uitleg.

Jean-Maurice, vergeet even het bestaan van het album Disintegration en luister even los het nummer Homesick. Luister naar het lange intro, luister naar wat daar gebeurt. Hoe de bas hoog begint in duet met piano. Hoor de verschillende melodielijnen, hoe instrumenten erbij komen en op 2:27 de zware bas erin komt. Ik denk dat het veel mensen ontgaat hoe geniaal het in elkaar zit. Misschien, omdat ze het eens gehoord hebben en ze de zang nogal saai vinden of wat dan ook. Als je echt gaat luisteren en hoort wat de muziek doet, zal je de schoonheid er vast van gaan inzien.

Voor de zoveelste maal wederom gecorrigeerd.

Is ook een heel mooi liedje, het zit inderdaad prachtig in elkaar. Het is ook zeker geen slecht album maar omdat er een paar songs tussen zitten die mij niet aanspreken kan ik het album als geheel niet als een van hun beste zien. Ik heb dat ook bij 'Kiss Me' en 'The Top'.

Welke nummers vind jij de zwakke broeders op dit album?

Overigens geloof ik ook zeker dat het er mee te maken heeft wanneer je The Cure voor het eerst leerde kennen. Bij mij was dat (pas) halverwege de jaren 80. De eerste albums leerde ik volgens mij pas na Disintegration kennen. Overigens was Pornography wel heel snel een favoriet, toen het donkerste wat ik ooit had gehoord.

Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Ik was 17 toen ik in 1984 nadat ik Siouxsie had gehoord en ontdekte dat ene Robert Smith (die toen gitarist was bij Siouxsie) een eigen band had, The Cure voor het eerst hoorde. Ik weet nog dat de vriend van mijn nichtje 'Pornography' en 'Faith' voor mij op een cassettebandje had gezet. Beide albums kwamen binnen als een donderslag! Voor die tijd was The Cure ook behoorlijk vernieuwend.

'Spiderman is having me for dinner tonight', Ik denk dat je weet welk liedje ik bedoel. Dit is een van de liedjes die ik verschrikkelijk vind op dit album. Als ik eerlijk ben vind ik 'Head On The Door' eigenlijk hun laatste echte goede album.

[opa vertelt van vroeger]Beiden hebben gelijk. In de tijd dat mensen nog een hart van goud hadden, de lucht nog schoon en seks vies, kwamen we, muziekmannen, zaterdagmiddag in een niet nader te noemen Utrechts bruin café om te toepen en over muziek te praten; dat deden we aan de hand van onze laatste aankopen (veelal bij Boudisque A'dam of mail order uit de UK) of getapete Peel shows; The Cure was very hot '79/'80 en ja there is not such thing like a first impression: de 17 Seconds tour maakte diepe indruk: een gedreven, coole band zonder franje; check de link van het - al eens eerder geposte - concert van juli 1980 [/opa vertelt van vroeger]

Toegegeven: ik ben een liefhebber van het minder volle, soms afstandelijke geluid - en hou minder van pathos en bombast (Pornography)

THE CURE Apeldoorn, Netherlands 18 Jul 1980 FULL CONCERT - YouTube

Lullaby is er ook eentje die ik liever oversla. Als popliedje deed hij het goed. Lovesong was ook een prima pophit, maar met dat nummer heb ik minder moeite. Ik zie dit als het meest romantische album van The Cure, waar ik Porn bijv. het meest theatrale album vind. Romantisch niet in die zin van 'ik hou van jou en blijf je trouw', maar meer gevoelsmatig. Misschien moet je deze plaat eens draaien en de singles skippen om hem meer te kunnen waarderen. Het talent van Robert Smith is breed en gaat van geweldige donkere doomsongs tot lichtvoetige popliedjes. Hij wisselt dit zelfs af op een zelfde album. Kiss Me 3x is daar het beste voorbeeld van. Als luisteraar kan dit wel eens lastig zijn, als je niet aan beide behoefte hebt. Ik vind Kiss Me 3x een wreed goed album, omdat er zo ontzettend veel moois op staat (van meesterlijke pop tot slepende donkere nummers tot vrolijke springliedjes), al is het soms wat lastig te behappen dat het op één album staat.

Mjuman, al ben ik blij dat ik nog een jonge blom van 46 jaar ben, ben ik soms heel jaloers op wat jij al in de vroege dagen hebt kunnen zien. Het is niet meer dan logisch dat bepaalde latere albums van in dit geval The Cure dan heel anders voor je zijn of zelfs enorm tegenvallen. Hoewel ik Seventeen Seconds een bijzondere plaat vind, mis ik daar weer wat bij. Maar dat was vast heel anders geweest als ik een meer chronologische ervaring had gehad van deze albums. Kon ik elk album maar in de tijd dat het uitkwam ervaren...