Iggy & The Stooges - Raw Power (1973)

Mijn god wat vind ik Search and Destroy toch een lekker nummer! Vooral die riff rond 1:10. Geniaal.
Gimme Danger is ook erg mooi en voor de rest staan er weinig zwakke nummers op eigenlijk. 4 sterren!

De eerste cd die ik ooit kocht!

Leuke plaat, maar tot nu toe wel wat minder dan de vorige twee. Maar goed, wie weet ga ik het licht nog zien inzake Raw Power.

Is dat trouwens Iggy die zingt op Search and Destroy?

Ja, dat is Iggy

Die heb ik ook, en dat is de versie die je moet hebben...

Wat een smerig vette, onbeschoft energieke, walgelijk geile, idioot geschifte plaat...

Ik krijg altijd de neiging met spullen te gaan gooien als ik dit draai....De slechte geluidskwaliteit draagt alleen maar bij aan de sfeer.

Vergeet het nieuwe Stoogesalbum...DIT is zoals Iggy en the Stooges moeten klinken en natuurlijk 5*

Juist. Een meesterwerk.
Zonder dit was het grootste deel van de muziekwereld maar braafjes geweest.

strak album! lekker vuig, ruig en smerig
voorlopig 4****

Vandaag in de Mediamarkt zien liggen --> € 4.99
Heb niet getwijfeld en heb dit album meteen gekocht!
Stem volgt nog..

dat is een hele mooie prijs!!

Geen geld voor deze giniaale plaat. Hard, ranzing en vooral eeuwig houbare rock die nog steeds briljant klinkt.

4,5

Een absolute must voor iedere rockfan!
Recht voor de raap, rauw, keihard,... of zoals de titel eigenlijk alles correct stelt Rauwe kracht, Raw Power indeed...

Een furie van sex, drugs en rock 'n roll netjes samengevat in 8 songs die afklokken op minder dan 34 minuten. Meer moet dat eigenlijk niet zijn.
Nog meer 'in your face' dan hun eerste 2 lp's en volgens mij heeft dat veel te maken met het onwaarschijnlijk brutale gitaarspel van James Williamson die een punkfeel neerlegt zoals die nog niet vaak was gespeeld, vergelijkbaar met The New York Dolls waar deze plaat heel veel affiniteit mee heeft.

De reissue-cd van 1997 (onder supervisie van Bruce Dickinson) geeft in tegenstelling tot de vroegere cdpersingen van deze plaat veel beter weer waar het echt om ging: deze cd is LUID!!

Met heel leuke sleevenotes die heel omstandig weergeven in welke abominabele omstandigheden The Stooges moesten werken, zonder veel steun van hun platenfirma die hen respectloos wandelen stuurde. Maar kwaliteit drijft boven en deze Raw Power groeide vooral in latere jaren uit tot de excellente klassieker die hij is.
Favorieten zijn Search and Destroy en Raw Power maar ook de trage Gimme Danger hakt er lekker in. Iggy Rules!

Lekker rauwe rock&roll. Het geluid is wel behoorlijk dof. Toch hoor je door het gruizige geluid wel dat het behoorlijk swingt. Agressief en opzwepend, met in het middelpunt de stoonde iggy. Het is wel even wennen aan die gozer, maar hij is wel een rebel. De drums zijn aanjagend, en die gitaartjes zijn echte originele. Neem bijvoorbeeld "I Need Somebody". Dat nummer leunt op een rifje. Toch is het heerlijk, het stroomt zo lekker door. Klinkt een beetje naar Blues. Search&Destroy is natuurlijk een echte rock&roll klassieker. Zeer dansbaar, met briljante, toch herkenbare overgangen. Die drums zijn lekker snel en swingend. Het geluid is niet briljant, heeft ook wel een beetje met de geluidsproductie te maken.

Heb je wel de nieuwe geremasterde versie? Want die knalt echt je speakers uit hoor.

Hij knalt wel, maar wel behoorlijk gruizig. Bovendien hoor je ook nog regelmatig dat ie overstuurt, dat komt dan omdat ie in het rood loopt. Ik moest wel lachen om een opmerking van Iggy in het boekje. Hij had wat commentaar over de mastering.

'Look that is not red, why isn't that meter in the red? That should be over there in the red with the rest of those meters!'

Juist dat hij gruizig is, maakt deze plaat zo geweldig!

Het geluid van die nieuwe mix is echt belachelijk hard, maar dat past natuurlijk uitstekend bij dit album. Je hoort ook eigenlijk helemaal geen bass. Alleen maar hele harde leadgitaar met een nog hardere Iggy erover heen. Precies zoals ik het graag wil.

De drums hoor je ook wel behoorlijk op de achtergrond. Het dreunt wel, dat is oke, maar het is wel een pap van boem-tak-boem.

Inderdaad, ik heb dit album altijd een beetje slap gevonden juist omdat het allemaal minder direct was opgenomen. Ik zal de geremasterde versie maar eens beluisteren. Misschien krijgt ie dan een 4,5, want nu staat het op 4.

Ik heb de versie waarin Iggy word geitnerviewd in het boekje (met o.a. vragen over een 'David-loze productie'. Deze versie klinkt af en toe erg gruizig (wat Kaik zegt), wat eht toch een beetje verpest voor mij. Want dit album verdient beter.

Is de originele, dus met Bowie, versie beter? Minder gruizig?

Hmmm... M'n enthousiasme over die remix is toch wel getemperd, eerlijk gezegd. Hij klinkt eigenlijk gewoon te hard. Een remaster zoals die van Stooges of Funhouse zou het nog beter kunnen maken.

Het... kan....niet....hard.....genoeg....zijn!

Het draait hier vooral om kant A. 4 fantastische nummers, met Gimme Danger voorop. Hiermee verdient de plaat al z'n 4 sterren. Op de B-kant, tja, b-kantjes? Het beukt lekker door, maar beduidend minder klassiek dan kant A.

Nog even terugkomend op mijn post over het geluid op de cd-versie. Daar ben ik aan gewend ofzo, ik ben groot fan van dit album.

Gimme Danger, Penetration, I Need Somebody, Shake Appeal, Death Trip zijn gewoon klassieke tracks. Ik denk dat ik de B-kant nog net wat beter vind dan de A-kant.

Na tien seconden binnen in de eerste song heb je al de ultieme neiging om je gordijnen naar beneden te halen, je televisie uit het raam te gooien en psychotisch te schreeuwen. Ultieme rock & roll feeling en een injectie adrenaline dat zijn weerga niet kent. Toch herbergt deze plaat meer dan enkel de volle kracht vooruit-kunst. Songs als Gimme Danger en Penetration hebben een soort onderhuidse langzame spanning die mij op één of andere manier aan de duisterheid van The Stones doet denken. Al gaan The Stooges natuurlijk veel verder met kaptien Iggy op hun schip.

Ik beaam volmondig. Deze plaat is één en al energie. Beste nummer? Death Trip. Wáánzin.

Death Trip was het nummer toen Iggy Pop begreep dat de stooges niet meer te redden waren.

Dat maakt die Save Me, Save Me.. Save Me! wel naargeestig duidelijk, ja.

De geremasterde versie is echt te briljant voor woorden. Zo ongenadig tering hard dat het geluid vergruist tot in de tyfus terwijl het geschreeuw van Iggy je keihard om de oren vliegt. Mees-ter-lijk!

Ja, dan komt dat wellustige gekerm van Iggy in Penetration er goed uit