Iggy & The Stooges - Raw Power (1973)

The Stooges zijn uiteraard razend populair bij iedereen die van alternatieve rock c.q. punk en zo houdt, maar het zijn altijd de eerste albums van The Stooges die dan worden geprezen. Maar ikzelf kan juist niet zo veel met die eerste twee albums maar ben altijd extreem (positief) onder de indruk geweest van dit derde album dat ik altijd heb ervaren als de meest krachtige en agressieve rock 'n' roll aller tijden. Zelfs de latere punk- en metalbands komen eigenlijk niet eens in de buurt van de pure 'raw power' van dit album. Dit is het album bij uitstek om helemaal uit je bol te gaan en het blaast je regelrecht van je stoel af.

Dit derde album is in zekere zin commerciëler dan de eerste twee in de zin dat waar de eerste twee klinken als een leuk garagebandje met een zanger die klinkt als een verkouden Donald Duck, dit album duidelijk het grote publiek probeert te bereiken waartoe David Bowie hielp het album te produceren maar daarin eveneens faalde omdat het zo gruwelijk hard en extreem is (ik herinner me dat de gitarist Williamson eens zei dat hij had gehoopt dat The Stooges met dit album The Amerikaanse Rolling Stones zouden worden). Waar Davd Bowie wel in slaagde is het album te maken dat eigenlijk alle punk dat daarna zou komen al op voorhand overbodig zou maken. Dit is ook het album van de uiterste rock 'n' roll-decadentie die Bowie zelf in de vorm van Ziggy Stardust had uitgebeeld. Dit album is pure rock 'n' roll-waanzin die alleen kan worden gekarakteriseerd als een Death Trip (ook een van mijn lievelingsnummers van het album).

Wat het album voor mij helemaal briljant en onovertroffen maakt is dat Williamson bijna het hele album keihard door alles heen staat te soleren: de rock 'n' roll-songs en de zang van Iggy gaan al tot het uiterste maar om er helemaal de volmaakte bak herrie van te maken staat de gitarist zich ook nog van begin tot eind helemaal uit te leven met het volume op 10, hetgeen dit album gemeen heeft met 'Let There Be Rock' van AC/DC dat ik altijd een beetje het ultieme (proto-)metalbroertje heb gevonden van dit ultieme (proto)punkalbum.

Afgelopen weekend trad Iggy Pop op in Schijndel met Paaspop. Ik kreeg daarvan een stukje film te zien, van een zwemgenoot van me, op de groepsapp. Dit was voor mij reden om weer eens een paar albums van hem en The Stooges op te zetten.

Enkel het debuut The Stooges heb ik in mijn platenkast staan. Toch vind ik deze, Raw Power toch iets beter. Alle nummers op dit album zijn gewoon goed, met als mijn favoriete track Penetration. Dit is niet zozeer om de controversiële titelnaam of tekst erin, maar de belachtige slaginstrument in combinatie met de snerpende gitaarsolo's en de zang van Iggy erin, maken dat nummer fantastisch.

Verder zijn Your Pretty Face is Going to Hell en Raw Power stevige, puike rocknummers. Dit komt door het strakke ritme erin, wederom de goede gitaarsolo's en de schreeuwende zang van Iggy (Het lijkt wel alsof Axl Rose zijn stem 15 jaar later na probeerde te doen). Daarnaast een mooie ballad I Need Somebody, en ook heeft Shake Appael heeft een lekker strak ritme.

Mijn stem blijft 4,5*.

Na Transformer van Lou Reed ben ik toe aan de volgende vader van punk / new wave: Iggy Pop.

Arbitrair is waar punk en wave begonnen. Je zou Amerikaanse garagebands uit midden jaren '60 kunnen aanwijzen, Velvet Underground, de twee albums van The Stooges uit 1969 en '70 (neem I Wanna Be Your Dog van het debuut) en ook de naam van MC5 (eveneens in '69 debuterend) wordt genoemd.
Toch vind ik die namen qua sfeer anders dan we hier bij Iggy & The Stooges horen, zoals ze zich met deze comebackplaat noemden. Het zit 'm in nieuwe gitarist James Williamson, waarbij zijn voorganger Ron Asheton naar basgitaar verhuisde. Ten opzichte van de eerdere Stooges verdwenen blues en psychedelica, werd de hakkende riff dominanter én veranderde het gitaargeluid. Daarmee hint de sfeer veel meer op wat in 1976 als punk werd gedoopt.

Ik hoorde de naam van Iggy Pop als prille tiener voor het eerst in 1977 met single en instant-favorietje Lust for Life, waarbij zijn naam vaak met die van maatje David Bowie werd genoemd.
De laatste was er persoonlijk voor verantwoordelijk dat The Stooges na hun einde in 1971 een doorstart maakten als Iggy & The Stooges en in Londen de studio indoken. Pop produceerde en Bowie deed de eindmix, waarmee The Stooges niet onverdeeld gelukkig waren. In 1997 verscheen een remix die rauwer klonk, zoals oorspronkelijk bedoeld. Die verschillen zijn duidelijk (meer basgitaar bovendien!), toch is het de 'Bowie mix' van Raw Power die sluipenderwijs heel invloedrijk bleek, doordat menig jonge gitarist ervoor viel.

Vergelijkbaar met het debuut van Montrose uit hetzelfde 1973, dat invloedrijk was op menig gitarist die later in de hardrock furore maakte. Beide platen leidden niet meteen tot grote verkoopcijfers, maar in de jaren erna verkochten ze goed. Omdat gaandeweg bekende gitaristen door de muziek waren gegrepen en vervolgens de namen van James Williamson/Iggy Pop en Ronnie Montrose als invloeden noemden.

De zangstijl van Pop is hier nog anders dan toen ik hem leerde kennen en bovendien zingt hij wat hoger. Maar de muziek loopt over van onstuimige energie, getuige nummers als Search and Destroy en Raw Power. De directheid van een tekst als Penetration spreekt andere boekdelen. Mijn favoriet is Gimme Danger, dat akoestisch begint en dan naar een climax opbouwt met lekker gitaarwerk.
Iggy Pop als godfather van punk en daarmee ook new wave? Terecht, maar laten we niet James Williamson vergeten.

Mijn reis door proto-punk en proto-wave vervolgt met het debuut van (Jonathan Richman and) The Modern Lovers, verschenen in 1976 maar opgenomen in '72.