Iggy & The Stooges - Raw Power (1973)

Shake Appeal is ook erg goed voor je boxen

Daar heb ik niets meer aan toe te voegen!

Dit hoort toch makkelijk bij de beste albums die ik ooit gehoord heb. Wat een energie, wat een power, wat een kracht spreekt hier uit. Muziek gemaakt om zo hard mogelijk te draaien en bij rond te springen, om je af te zetten tegen alles om je heen en je omgeving op de kast te jagen. Van de riff in Search and Destroy via het kei- en keiharde Your Pretty Face Is Going to Hell, het vuige en vuile Penetration en de instant klassieker I Need Somebody naar de ultieme afsluiter van Iggy's carrière met de Stooges. Geen moment kakt het in, geen moment rust voor je trommelvliezen, gewoon een ruim halfuur gaan. Verder geen woorden aan vuilmaken, gewoon nog een keer in de speler gooien.

Heeft iemand trouwens al die nieuwe Deluxe Edition beluisterd? Is het waard om naast Iggy's versie ook Bowie's versie erbij te halen?

Een nieuwe Deluxe-versie? Was het geluid van de vorige uitgave al niet genoeg over de rooie dan?

Teveel blijkbaar, de nieuwe versie is weer een geremasterde versie van de oorspronkelijk Bowie-mix uit 1973.

Mooi, dan weet ik wat me te doen staat!

Er zijn trouwens twee versies: de legacy edition en de deluxe edition. De legacy edition heeft twee cd's: cd 1 is de geremasterde Bowie-mix van het album, cd 2 is een live-cd van een concert van oktober 1973 (en twee outtakes van het album). Geluidskwaliteit van het concert is overigens niet bijster goed (luister hier maar wat voorstukjes).

De deluxe edition kent nog een derde cd met rarities, outtakes en alternatieve versies enzo. Verder heeft die versie nog een 48-pagina tellend boek, en een dvd met een documentaire over Raw Power.

De stem van Iggy is bij Search and Destroy vrijwel niet te herkennen, maar wel erg prettig om naar te luisteren.

Wat een prachtige woeste plaat is dit toch. Het begint gelijk enorm goed met Search And Destroy, geweldig nummer vind ik dat. Ook de productie t.o.v de voorgaande 2 albums is echt superieur vind ik. Wat een album, en dat voor 1973. Ik heb nog geen steviger album gehoord uit begin jaren 70 dan deze. Daar waar het debuut mij een beetje doet denken aan The Velvet Underground, maar dan wat meer rechtoe rechtaan. Daar waren Funhouse en deze een stuk woester natuurlijk, met deze denk ik toch wel als hoogtepunt. Al vind ik in Funhouse iets meer balans zitten qua songmateriaal als productioneel gezien. Prachtig mooi album, waar ik enorm blij mee ben. Je hebt deze ook nog in een luxe uitvoering met dvd. Ik heb deze ook in digi pack, maar heb alleen maar de 'gewone' cd hiervan.

Mooi album om de vieze smaak van het album uit 1992 van Rage Against The Machine even mee weg te spoelen. Rap en metal is een combinatie die mij totaal niet bevalt.

Geef mij deze eerlijke en pure rauwe punk plaat maar.

Puurder dan dit kan bijna niet vind ik.

Search & Destroy is geen Killing in the Name hé

Maakt niet uit hoor deze plaat is stukke beter.

Heerlijke plaat. En inderdaad veel harder en beter dan 'Killing In The Name Of'. Ik heb hem gisteravond sinds lange tijd weer eens met de koptelefoon geluisterd en dat kwam wel binnen. Overigens heb ik de 1997 versie en ik heb geen problemen met het geluid. Het is gewoon een kwestie van de bass en treble functie bijstellen, wanneer het nodig is. Trouwens heb ik gelezen dat de cd 'More Power' een aanvulling (outtakes) op 'Raw Power' is. Ik heb een demo van het nummer 'Head On A Curb' (5:40). Op de CD 'More Power' staat 'Head On' (5:04). Omdat ik helemaal gek ben van eerstgenoemde, vroeg ik me af of het om dezelfde song/versie gaat. Ik hoop het want vooral de laatste minuut is geniaal en het zou zonde zijn wanneer ze dat hebben weggeknipt.

Oh ja, Raw Power is de 5 sterren helemaal waard!

Het is moeilijk te geloven dat dit album uitkwam in hetzelfde jaar als toen The Carpenters met Now and Then bovenaan de albumlijsten stonden.
Ik heb ooit eens ergens gelezen dat Iggy Pop later het album voor de CD-versie opnieuw gemixt heeft. Dit album is o.k. maar het album Fun House blijft voor mij hun beste.

Een van de beste rock albums ooit!

Erg rauwe andijvie dit spul, maar wel hele lekkere.

Als er aan het einde van dit album nog iets overeind staat, nog niet brandt of kapot is, is er iets niet goed gegaan.

Waanzinnige plaat. Volle vijf.

Hoe weet je nu of je de Bowie versie hebt of de Iggy 97 versie? Ik neem aan dat de Iggy 97 versie beter is?

Als je hem op CD of LP hebt kan je bij discogs het catalogusnummer checken:

Iggy And The Stooges* - Raw Power at Discogs

En ik geloof niet dat de ene beter is dan de andere, ik prefereer zelf de Iggy versie maar ken genoeg mensen die de Bowie versie liever horen. Gewoon een kwestie van smaak dus. Bij die eerste slaan de metertjes van begin tot eind dik in het rood uit, die oudere is wat gematigder.

op spotify heb ik beide versies gevonden iggy pops mix en de bowieversie, daar staat 2010 bij. Ik moet hem nog kopen trouwens, ik zal goed opletten dat ik de Iggy-versie koop.

Verschillende malen het album geluisterd. Klinkt gewoon heel goed.

Strakke plaat. Zit weer meer op de meer muzikale lijn van 'The Stooges' dan het wat manische en eentonige 'Fun House'. Zo'n 'Gimme Danger' met z'n meer accoustische benadering geeft de plaat kleur.

Het debuut en Fun House zijn een twijfelgeval, maar bij dit album past als genrevermelding toch niets anders als 'Punk', me dunkt. De geboorte van het genre in mijn ogen.

Ik zie verdorie de laatste tijd met lede ogen aan hoe een aantal Iggy en/of The Stooges - Pop vinylalbums in de bakken staan van een platenboerderij. Waaronder deze. Eerste persingen. Maar hij vraagt er zoveel voor. 25,- of 20,-. Of 15,- maar dan eentje met vieze hoes.
Toch wil ik die elpees wel graag hebben. Ik wacht gewoon nog even en dan confronteer ik 'm met een aanbod en heb als argument: je hebt ze te hoog geprijsd, je verkoopt ze toch niet (ze staan er al weken). Met als risico dat ze wel verkocht zijn natuurlijk.
In diezelfde bak had ie ook een aantal Johnny Thunders' staan. Jahaa.. maar die staan hier natuurlijk inmiddels fijn naast de draaitafel.
Iggy Pop hoort daar eigenlijk ook bij.

Veel recensies hierboven zijn lovend.

Bij dezen even een lans breken voor de de '97 remaster. Obsceen hard is het beste hard.

Op de voorkant van het boek bij de 2LP uit 2014 staat hierover:
"Savagely bombastic, it is perhaps the first record that could truly be called punk. Yet the songs have a beauty and complexity that make it more than that."
Vind ik wel treffend gezegd.

Ik hoor het verschil en het klinkt lekker ruig en vuig, maar, echter.... er is nou toch ook weer niet een enorm verschil met de Bowie mix uit '73?

The Stooges zijn uiteraard razend populair bij iedereen die van alternatieve rock c.q. punk en zo houdt, maar het zijn altijd de eerste albums van The Stooges die dan worden geprezen. Maar ikzelf kan juist niet zo veel met die eerste twee albums maar ben altijd extreem (positief) onder de indruk geweest van dit derde album dat ik altijd heb ervaren als de meest krachtige en agressieve rock 'n' roll aller tijden. Zelfs de latere punk- en metalbands komen eigenlijk niet eens in de buurt van de pure 'raw power' van dit album. Dit is het album bij uitstek om helemaal uit je bol te gaan en het blaast je regelrecht van je stoel af.

Dit derde album is in zekere zin commerciëler dan de eerste twee in de zin dat waar de eerste twee klinken als een leuk garagebandje met een zanger die klinkt als een verkouden Donald Duck, dit album duidelijk het grote publiek probeert te bereiken waartoe David Bowie hielp het album te produceren maar daarin eveneens faalde omdat het zo gruwelijk hard en extreem is (ik herinner me dat de gitarist Williamson eens zei dat hij had gehoopt dat The Stooges met dit album The Amerikaanse Rolling Stones zouden worden). Waar Davd Bowie wel in slaagde is het album te maken dat eigenlijk alle punk dat daarna zou komen al op voorhand overbodig zou maken. Dit is ook het album van de uiterste rock 'n' roll-decadentie die Bowie zelf in de vorm van Ziggy Stardust had uitgebeeld. Dit album is pure rock 'n' roll-waanzin die alleen kan worden gekarakteriseerd als een Death Trip (ook een van mijn lievelingsnummers van het album).

Wat het album voor mij helemaal briljant en onovertroffen maakt is dat Williamson bijna het hele album keihard door alles heen staat te soleren: de rock 'n' roll-songs en de zang van Iggy gaan al tot het uiterste maar om er helemaal de volmaakte bak herrie van te maken staat de gitarist zich ook nog van begin tot eind helemaal uit te leven met het volume op 10, hetgeen dit album gemeen heeft met 'Let There Be Rock' van AC/DC dat ik altijd een beetje het ultieme (proto-)metalbroertje heb gevonden van dit ultieme (proto)punkalbum.

AC/DC vergelijken met The Stooges... Hebben niks met elkaar te maken vind ik. Sorry, heb het gewoon echt niet zo voor AC/DC Verder wel een mooi stukje overigens.

Toch jammer dat je niet meer naar concerten gaat, De Filosoof. En ken je Johnny Thunders? Luister eens naar zijn albums (solo, of met The Heartbreakers, of New York Dolls).